All Chapters of เพ่ยอินเหยา ข้านี่เเหละยอดขุนพลสตรี ชุดอินตูตูยอดขุนพลสตรี: Chapter 11 - Chapter 20

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องจะทูล” ฉางฮองเฮาตรัสด้วยสีพระพักตร์เคร่งขรึม“รีบเสด็จเข้าข้างในเถิดเพคะ” ฉางฮองเฮาตรัสด้วยสุรเสียงจริงจังเสีนจนขันทีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลัวใจเวลานี้กองกำลังของแคว้นฉินที่นำทัพโดยแม่ทัพเซี่ยจินหู่ และอินตูตูก้าวล่วงเข้าสู่แคว้นฉีเบื้องหน้าของเพ่ยอินเหยาคือสมรภูมิรบครั้งใหญ่ กองทัพทหารนับร้อยกว่านายขวางหน้าพวกเขาอยู่บุรุษหนุ่มสวมเกราะรบนั่งสง่าอยู่บนอานอาชาไนย เรือนเกศายาวของชินหวังอ๋องอยู่ในเกราะรบ“ระวังตัวด้วยอินตูตู” เสียงเข้มของบุรุษหนุ่มกล่าวกับขุนพลสตรีอย่างรวดเร็วมือหยาบของเซี่ยจินหู่กระชับกระบี่ในมือแน่น พลางชูขึ้นแล้วออกคำสั่งต่อกองทัพทหารที่ติดตามมาร่วมรบร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเขายังไม่ทันพูดพร่ำทำเพลง แม่ทัพใหญ่ก็สะบัดมือที่ถือกระบี่ลงอันเป็นสัญญาณว่าบทบรรเลงเพลงสงครามเริ่มขับขานเสียแล้วเพ่ยอินเหยากระชับกระบี่ให้มั่นคงพลางชักออกจากฝัก มือเรียวของอินตูตูบังคับอานม้าแน่นแล้วไสม้าเข้าชนกับอริศัตรูทหารทุกนายที่สวมเกราะรบเข้าโรมรันพันตูกับทหารแคว้นฉีที่มีอาวุธจำนวนมากกระบี่เล่มคมฟาดใกล้แขนของเพ่ยอินเหยา ทว่าอินตูตูหลบได้ทันท่วงที มือเรียวของเพ่ยอิ

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปที่เขตชายแดน” องค์ราชันตรัสถามด้วยสุรเสียงเข้มเสียจนฟางกุ้ยเฟยถอดสีพระพักตร์ฟางกุ้ยเฟยรีบหย่อนวรกายคุกเข่าลงต่อหน้าองค์ราชัน และฉางฮองเฮาทันที“ทูลฝ่าบาทหม่อมฉันเสด็จไปจริงๆ เพคะ แต่ที่หม่อมฉันเสด็จไปหม่อมฉันได้ยินมาว่ามีหมอรักษาอาการเจ็บคอให้หายชะงักได้ หม่อมฉันจึงให้ท่านหมอวู่ผู้นี้รักษาอาการเล็กน้อยของหม่อมฉันเพคะ” ฟางกุ้ยเฟยตรัสต่อหน้าองค์ราชัน“หม่อมฉันเป็นพยานได้เพคะ พระสนมไปที่เขตชายแดนเพื่อให้หมอวู่รักษา หมอวู่เป็นหมอที่เดิมเป็นญาติกับพระสนมในแคว้นฉีจริงๆเพคะ” กูกูกล่าวขณะคุกเข่าลงต่อหน้าองค์ราชัน“ทำไมเจ้าไม่ให้แพทย์หลวงรักษาล่ะ จะดั้นด้นไปถึงเขตชายแดนด้วยเหตุอันใด” องค์ราชันตรัสถาม“หม่อมฉันเห็นว่างานของแพทย์หลวงประจำราชสำนักฉีในยามนี้ยุ่งวุ่นวายมากพอ อีกทั้งท่านหมอซางก็เคยกล่าวกับหม่อมฉันว่าอาการของหม่อมฉันน่ากังวล แต่ที่เขตชายแดนมีหมอชาวบ้านเก่งกล้าสามารถรักษาอาการของหม่อมฉันได้เพคะ” ฟางกุ้ยเฟยตรัสด้วยสีพระพักตร์ซีดเซียว“ข้าเชื่อเจ้า เอาละหมดข้อสงสัยแล้วใช่หรือไม่ฉางฮองเฮา” องค์ราชันตรัสพลางเข้าไปประคองฟางเสวี่ยจี๋ต่อหน้าฉางฮองเฮา“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉัน

เพ่ยอินเหยาขยับตัวหลบวูบทันทีปลายคมกระบี่ตวัดเข้ามาที่คอขาวระหงส์ของนาง ศีรษะทุยเอียงไปด้านซ้ายเล็กน้อยบุรุษผุ้นั้นเห็นนางหลบจึงได้ใจ มือหยาบกร้านจึงพุ่งเข้ามาฟาดยังใบหน้าที่ซ่อนภายใต้หมวกเกราะรบของอินตูตูขุนพลสตรีตั้งรับกระบี่ไว้ได้ทันที เพียงมือขวาของอินตูตู กระบี่ของนางก็อาบโลหิตของบุรุษผู้ไม่เกรงกลัวมัจจุราชเสียเลยบุรุษคนที่สองตายด้วยคมกระบี่ปักเข้ากลางอก โลหิตสีแดงฉานไหลอาบเจิ่งนองออกมา เหยาเอ๋อร์รีบเตะร่างใหญ่กำยำนั่นให้พ้นทางอย่างรวดเร็ว“ย้ากกกก” เสียงของบุรุษผู้เคราะห์ร้ายรายต่อมาไม่อาจทำให้ใจของเพ่ยอินเหยาสั่นสะเทือนได้ไม่แต่น้อยนางยังคงฟาดกระบี่ใส่ทหารราชสำนักฉีอย่างบ้าคลั่งราวกับเวลานี้นางเป็นสัตว์ร้ายที่พร้อมจะสังหารบุรุษทุกคนที่อยู่ตรงหน้าทหารที่เหลือต่างพากันมองคมกระบี่ที่ดื่มโลหิตของทหารแคว้นฉีจนแทบจะหมดเหลือเพียงสามนายเท่านั้นพวกเขามองอย่างไปทางขุนพลสตรีอย่างไม่กลัวเกรงต่ออำนาจของสตรีตรงหน้าเพ่ยอินเหยาจ้วงแทงพวกเขาพลางวิ่งฝ่าวงล้อมไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วทหารแคว้นฉีแตกกระจายราวกับนกกระจอกแตกรัง ยามเมื่อเวลานี้แม่ทัพค่ายของราชสำนักฉินพุ่งคมดาบมายังพวกเขาทหารที่ไ

ราชสำนักฉี“ยินดีกับฝ่าบาทด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเข้มของหมอหลวงกราบทูลต่อหน้าองค์ราชัน“ยามนี้พระสนมทรงกำลังจะให้กำเนิดโอรสมังกรสวรรค์พ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงเอ่ยกราบทูลด้วยอาการตื่นตระหนก“ดี” องค์ราชันตรัสพลางยกพระหัตถ์ลูบพระหนุด้วยแววพระเนตรฉายวาวระยับรองพระบาทสีทองอร่ามตาสาวเข้าไปใกล้เตียงบรรทมของหมินผิน องค์ราชันทอดมองดวงพักตราหวานราวหยาดน้ำผึ้งแรกแย้ม พระขนงโก่งดั่งคันศร เรียวปากกระจับแต้มสีชาด หมินเจียหรงจัดเป็นผินที่พระองค์โปรดปรานมาก รองจากฟางกุ้ยเฟย และฉางฮองเฮาดวงเนตรคู่คมทอดมองไปยังหมินเจียหรงที่บัดนี้ยังไม่ทันได้พระสติ วรองค์สง่างามประทับลงข้างสนมทรงโปรดพลางเอื้อมพระหัตถ์ปัดพระเกศาที่ตกลงมาออกจากวงพักตรางดงามตั้งแต่จำความได้หมินเจียหรง สนมตระกูลหมินเป็นสตรีที่ฉลาดหลักแหลม หากแต่หมินผินกลับรู้จักวางตัว เจียมตนให้เหมาะสม บิดาของหมินผินเป็นขุนนางขั้นสองนับได้ว่าเป็นใหญ่ไม่น้อยในราชสำนักฉีทว่าบิดาของหมินผินกลับเจียมตนยิ่งกว่าบุตรสาว ด้วยเหตุนี้ทำให้พระองค์ทรงโปรดบิดาของหมินผินไม่น้อยไปกว่าหมินเจียหรงเวลานี้ในราชสำนักคงมีข่าวยินดีไม่น้อย หากแต่ในพระทัยกลับทรงกังวลด้วยการศึกเขตชายแด

“ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ที่เขตชายแดนมีเสบียงหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดอยู่ได้เพียงอีก 3 วันพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าไช่ตรัสทูลองค์ราชัน“ถ้างั้นก็ส่งเสบียงจากวังหลวงไปเพิ่ม ใต้เท้าหมิน หมินเจียเอ๋อร์ล่ะเป็นเช่นไรบ้าง” องค์ราชันตรัสถามใต้เท้าหมิน“ทูลฝ่าบาทหมินเจียเอ๋อร์ยังอยู่ในวัยเยาว์ เวลานี้นางยังมิรู้ประสาพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าหมินกราบทูลอย่างล่ะล่ำล่ะลัก“ไปบอกนาง ข้ายินดีรับนางมาในกองพิธีการ เรื่องนี้ให้ใต้เท้าหลงไปจัดการก็แล้วกัน” ฝ่าบาทตรัสพลางยกพระหัตถ์ขึ้นอีกคราแล้วก้มหน้าก้มตาลงอ่านฎีกาต่อ“พ่ะย่ะค่ะ หากแต่เรื่องการศึกกระหม่อมคิดว่า ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองใหม่ด้วยเถิดพพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าหมินกราบทูบพลางก้มลงไปแทบเท้า“ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าทั้งสามเอ่ยกราบทูลฮ่องเต้เป็นเสียงเดียวกัน“ข้าจะเก็บไปคิดดู” ฝ่าบาทตรัสพลางสะบัดอาภรณ์สีทองสง่างามสมบารมีสาวพระบาทไปขึ้นเกี้ยว ท่ามกลางความรวดร้าวใจของใต้เท้าทั้งสามคน“ไปหาฟางกุ้ยเฟย” สิ้นถ้อยดำรัสขบวนเกี้ยวของฝ่าบาทก็เสด็จออกสู่ท้องถนนในวังหลังทันที“ถวายพระพรฝ่าบาท” สุรเสียงหวานล้ำตรัสออกมาจากเรียวโอษฐ์แต้มสีชา