บททั้งหมดของ ชะตารักนางรอ: บทที่ 151 - บทที่ 160

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 40 ไม่อนุญาตให้เถียง (2)“อย่าได้คิดลวงข้าให้นอนเตียงเดียวกับท่าน!” เสวียนซือชิงหวาดระแวงบุรุษเจ้าแผนการ จึงเผลอตวาดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก“ชิงชิง พี่อยากนอนกอดเจ้า อยากทำรักกับเจ้าอย่างที่สุดก็จริง แต่ที่กล่าวไปเมื่อครู่นั้นมีเจตนาดี คิดเสนอให้เจ้านอนในห้องที่พ่อบ้านหวังจัดเตรียมไว้ให้ มิใช่ห้องนอนของเรา และหากพี่คิดใช้กำลังบังคับเจ้า คงทำไปตั้งแต่แรกพบหน้ากันอีกครั้งแล้ว” เฉินฟาหยางกล่าวเสียงต่ำ น้อยใจที่นางตีความหวังดีของเขาไปในทิศทางตรงกันข้ามนี่เขาดูชั่วร้ายขนาดนั้นเลยหรือ…“ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย” เสวียนซือชิงเสียงอ่อนลงมาก เมื่อทราบแล้วว่าตนเข้าใจเจตนาดีของอีกฝ่ายผิดไป“ไม่อนุญาตให้เถียง อย่างไรก็ห้ามนอนกับลูก เพราะนางอาจนอนทับไหล่เจ้าจนอาการหนัก หากยังดื้อดึงไม่ยอมรักษาตนเองให้หาย พี่จะไม่ให้เจ้าปักผ้าหรืออุ้มลูกอีกเลย เข้าใจหรือไม่” ตวนอ๋องเฉินฟาหยางทำหน้าขึงขัง ไม่ออดอ้อนอย่างที่เคย ทั้งยังบอกชัดว่าจะมิยอมให้นางเอาเรื่องสุขภาพมาล้อเล่นอีก“เสวียนซือชิง เจ้าเข้าใจที่พี่พูดหรือไม่”“เจ้าค่ะ เข้าใจแล้ว”“ไปพักผ่อนได้แล้ว พี่จะไปจัดการเรื่

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 41 เรื่องงานรุมเร้า (1)ตวนอ๋องเลื่องชื่อทำอย่างที่กล่าวเอาไว้จริง ๆ เขาไม่ล่วงเกินหรือฉวยโอกาสเพราะต้องการให้พระชายาพักผ่อนอย่างเพียงพอ นอกจากจะไม่ทำให้นางลำบากใจแล้ว หลายวันที่ผ่านมายังช่วยดูแลเจ้าก้อนแป้งตั้งแต่ตื่นเช้าจนกระทั่งถึงเวลาเข้านอน ตกค่ำก็แวะเข้าไปบีบนวด ก่อนกลับไปพักผ่อนในห้องของตนตามลำพังนอกจากทาบจูบลงบนแผ่นหลังบางเบาก่อนจาก ตวนอ๋องเฉินฟาหยางก็มิได้ทำอันใดที่มากไปกว่านั้นอีก“วันนี้อาการดีขึ้นบ้างหรือไม่”“ไม่ปวดแล้วเจ้าค่ะ”เฉินฟาหยางดูแลนางอย่างดี มิให้หยิบจับอันใดเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังหมั่นนวดให้ทุกคืน อาการปวดจึงทุเลาลงอย่างรวดเร็ว“เจ้าจะปักผ้าเลยหรือ” เขาถามเมื่อเห็นสองสาวใช้นำผ้าที่ปักลายค้างอยู่มาวางไว้ในศาลาหลังเล็กในสวน“เจ้าค่ะ กำหนดส่งงานพรุ่งนี้แล้ว”“เช่นนั้นคืนนี้พี่จะเข้าไปนวดให้อีก อาการจะได้ไม่กำเริบ ส่วนหนิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งอุ้มนางเลย”เสวียนซือชิงหุบยิ้มเมื่อเห็นเจ้าก้อนแป้งที่กำลังวิ่งเข้ามากอดนาง ถูกแขนแข็งแกร่งของบุรุษคว้าเอาเสียก่อน นางมองเขาหอมแก้มของร่างนุ่มนิ่มอย่างทะนุถนอมรักใคร่ ได้ยินเสียงกระซิบบอกว่าท่านแม่ย

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 42 มิได้เต็มใจ (1)หลังจากชี้แจงต่อสองสาวใช้อีกสองสามคำ ตวนอ๋องเฉินฟาหยางก็อุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยที่นอนหมดแรงอยู่ในอ้อมแขนขึ้นรถม้ากลับตำหนัก โดยมิลืมกำชับองค์ชายรัชทายาทว่าหากยังอยู่ที่นี่ก็จงเก็บเนื้อเก็บตัวให้มากสักหน่อย เหล่าองครักษ์ที่ตามมาด้วยจะได้ไม่ลำบากเรื่องการดูแลรักษาความปลอดภัย ซึ่งเจ้าตัวก็รับคำอย่างไม่ชอบใจนักฟ้ายังมิทันมืดสนิทดีเขาก็กลับถึงตำหนักเยว่ฉีหรือที่เสวียนซือชิงลอบตั้งชื่อให้ว่าเป็นตำหนักร้างรัก แต่หากนางยอมพูดจาดีด้วยวันใด เขาก็อยากจะเปลี่ยนชื่อมันให้เป็นตำหนักรักล้น หรือชื่อใดก็ได้ที่มีความหมายที่ดี เหมาะสมสำหรับคนสองคนที่รักกันเหมาะสมสำหรับเขาที่รักนาง“อย่าลืมที่ข้าสั่ง เอาของทุกอย่างไปไว้ในห้องเก็บตำรา” เฉินฟาหยางย้ำกับสองสาวใช้อีกครั้ง ก่อนพาเจ้าตัวน้อยที่คงวิ่งเล่นจนหมดแรงไปพักในห้อง เช็ดใบหน้ามอมแมมด้วยผ้าจนสะอาด พร้อมสั่งด้วยว่าหากไม่ตื่นภายในสองเค่อก็ให้รีบแจ้ง เดี๋ยวเขาจะค่อย ๆ ปลุกนางด้วยตนเอง“หากพวกเจ้าปลุกเอง นางต้องอาละวาดแน่”“เหตุใดจึงต้องอาละวาดล่ะเจ้าคะ” เสียงหวานอดถามแทรกอย่างเป็นห่วงมิได้ เสวียนซือชิงที่เพิ่งจะป

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 43 อาการแพ้ (1)เพียงแวบแรกที่เห็นอาการของเสวียนหนิงอัน คนเป็นมารดาก็ทราบได้ในทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น บนผิวเนียนนุ่มของเจ้าตัวน้อยมีผื่นลมพิษขึ้นอยู่โดยทั่ว เนื้อตัวร้อนผะผ่าว ทั้งยังคลื่นไส้อยู่เป็นระยะ นอกจากนี้ยังมีอาการหายใจลำบากร่วมอยู่ด้วย“ว่าอย่างไร พวกเจ้าได้อยู่กับหนิงเอ๋อร์ตลอดเวลาหรือไม่ นางได้กินอะไรผิดแปลกไปหรือเปล่า”เสวียนซือชิงสอบถามสองสาวใช้อย่างร้อนใจ กลัวเหลือเกินว่าเจ้าตัวน้อยจะเผลอกินของแสลงที่ไม่ถูกกับธาตุในร่างกาย จนเป็นเหตุให้อาการแพ้กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง“ชิงชิง เรื่องนี้พวกนางย่อมไม่รู้ ในช่วงเวลาพักจากการทำงาน พี่อยากเล่นสนุกจึงพาหนิงเอ๋อร์วิ่งหนีพวกนาง พาลูกเที่ยวเล่นซื้อขนมกินไปเรื่อย”“ท่านได้ให้นางกินอะไรที่มีส่วนผสมของถั่วเหลืองหรือไม่!”“พี่… พี่ไม่แน่ใจนัก เจ้าอยู่กับลูกไปก่อน พี่จะให้พ่อบ้านหวังไปตามหมอมาให้เดี๋ยวนี้”เฉินฟาหยางเข้าใจได้ในทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เมื่อครั้งยังเยาว์เขาก็มีอาการแพ้ถั่วเหลือง สาหัสมากกว่าที่เห็นเสียด้วยซ้ำไป แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นกับเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียว อาการที่ดูมิได้รุนแรงเท่

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 44 ไม่จำเป็นห้ามพูด (1)มือใหญ่นวดขมับของตนเบา ๆ หลังจากลงนามในหนังสือราชการฉบับสุดท้ายเรียบร้อยดี เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวน้อยนอนหลับอย่างสบาย ไม่ร้องไห้เพราะอาการคันหรือหายใจลำบากแล้ว“คุณชายจะรับอาหารเลยไหมเจ้าคะ”เสี่ยวอันรีบถามเมื่อเห็นว่าตวนอ๋องผู้สูงศักดิ์ลุกออกจากโต๊ะ ตรงไปหอมแก้มบุตรสาวอย่างนึกเอ็นดู“อือ เจ้าไปเตรียมอาหารได้”“แล้วคุณชายสามล่ะเจ้าคะ” เสี่ยวอันย่อมทราบดีว่าคุณชายผู้นั้นมิใช่คุณชายธรรมดา เมื่อเห็นว่ายืนตากแดดรออยู่เกือบหนึ่งชั่วยามก็อดกังวลมิได้“เจ้าคนเหลวไหลยังรออยู่อีกหรือ...เช่นนั้นก็ไปบอกคุณชายสามเถิดว่าข้าอนุญาตให้เข้าพบได้แล้ว”ตวนอ๋องเฉินฟาหยางดุด่าพระราชนัดดาผู้รั้งตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทหลายคำ ว่าอายุก็มากแล้วแต่ยังทำตัวเป็นเด็กมิรู้จักโต เกือบทำให้หนูน้อยเสวียนหนิงอันต้องลำบากถึงแก่ชีวิตเจ้าตัวทราบเช่นนั้นแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด ส่งจดหมายขอเยี่ยมเจ้าตัวน้อยที่ตำหนักเยว่ฉี โดยให้คำสัญญาว่าจะหาข้ออ้างให้ดี มิให้เสด็จอาหญิงระแคะระคายเรื่องที่ทำให้เขาต้องเดินทางมาที่นี่โดยเด็ดขาดเฉินฟาหยางพอถูกรบเร้ามากเข้าจึงอนุญา