บททั้งหมดของ ชะตารักนางรอ: บทที่ 161 - บทที่ 170

201

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 44 ไม่จำเป็นห้ามพูด (2)

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 44 ไม่จำเป็นห้ามพูด (2)เสวียนซือชิงกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท ไม่นำเรื่องในอดีตที่เขาปิดบัง มิให้ใครรู้ว่าบิดาของนางเสียสละมากน้อยเพียงใดมาคิดให้เสียเวลา แม้แรก ๆ น้อยใจไปบ้างที่เขามิยอมบอกความจริงทุกอย่าง แต่นั่นก็เป็นเพราะบิดาของนางเป็นผู้สั่งการไว้มิใช่หรือ“เสด็จอาหญิง ความจริงข้าเองก็ผิดต่อท่านมาก เสด็จอากล่าวว่าทำไม่ดีกับท่านแรก ๆ เพราะขุ่นเคืองรองแม่ทัพเสวียน หากข้าคิดให้มากกว่านี้ท่านก็คงไม่ลำบาก” แม้เสวียนซือชิงจะอ่อนวัยกว่าเพียงหนึ่งปี แต่นางมีตำแหน่งเป็นถึงพระชายาของเสด็จอาตวนอ๋องเฉินฟาหยาง องค์ชายเหวินอวิ๋นฝูจึงต้องมีมารยาทมากเป็นพิเศษ ยิ่งสำนึกได้ว่าการไม่พูดของตนเป็นเหตุให้นางต้องทรมานด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งพูดจาอ่อนหวานมากขึ้นหลายส่วน“ท่านพ่อชอบทำเรื่องที่ผู้คนคาดไม่ถึง หม่อมฉันเป็นลูกยังมิเข้าใจว่าเหตุใดท่านพ่อจึงต้องรับผิดชอบเรื่องราวทั้งหมด ทั้งยังมิเข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องรู้สึกผิดต่อท่านอ๋อง”“เรื่องนั้นชี้แจงได้ไม่ยาก เสด็จอาไว้ใจรองแม่ทัพเสวียนมากเพียงใด เหล่าขุนนางและทหารย่อมรู้ดี การที่เขาไม่หนักแน่นมากพอ ยอมให้เสด็จพี่ใหญ่และเสด็จพี่รองเปล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 44 ไม่จำเป็นห้ามพูด (3)

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 44 ไม่จำเป็นห้ามพูด (3)หลังจากนอนกระสับกระส่าย พลิกตัวไปมาจนถึงต้นยามโฉ่ว[1] เสียงรถม้าก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนักเยว่ฉี เสวียนซือชิงได้ยินดังนั้นก็รีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนเดินกึ่งวิ่งไปหาคนที่กลับมาช้าในทันทีนางไม่เข้าใจตนเองว่าเหตุใดจึงรู้สึกร้อนรุ่ม มือทั้งสองเย็นเฉียบ หัวใจเต้นโครมคราม มิแน่ใจว่าดีใจที่เห็นเขากลับมาถึงที่พำนักแล้ว หรือเสียใจที่เห็นเขากลับมาในสภาพที่เมามาย“เสด็จอาไม่ได้ดื่มนานหลายปีจึงเมาง่าย ลำบากเสด็จอาหญิงแล้ว”องค์ชายสามเหวินอวิ๋นฝูส่ายหน้า พึมพำว่านอกจากเสด็จอาจะเมาไม่รู้เรื่องแล้ว คุณชายหลี่จินหมิงยังมิยอมกลับบ้าน โวยวายว่าจะนอนค้างที่หอหยวนเซียว ทิ้งให้เขารับผิดชอบตวนอ๋องไร้สติตามลำพัง“ขอบพระทัยองค์ชายที่มาส่งนะเพคะ”เสวียนซือชิงสอดแขนโอบกอดคนเมาแนบแน่น โดยไม่เรียกสาวใช้ในบ้านมาประคองเพราะมิต้องการให้ผู้ใดได้เห็นตวนอ๋องเฉินฟาหยางในสภาพไม่น่ามองเช่นนี้“ตั้งแต่เกิดมาข้ามิเคยเสด็จอาเป็นเช่นนี้มาก่อน พอได้เห็นก็รู้สึกไม่สบายใจ อย่างไรเสด็จอาก็เป็นถึงตวนอ๋อง ทั้งยังเป็นที่ปรึกษาของข้า หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงจนเกินไปนัก รบกวนเสด็จอาหญิงโ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 45 ท่านพ่อไม่ผิด (1)

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 45 ท่านพ่อไม่ผิด (1)การเดินทางเข้าเมืองหลวงแม้ไม่มีเรื่องต้องเตรียมการมากมาย ทว่าตวนอ๋องเฉินฟาหยางกลับขอรออีกหลายวัน เพื่อให้เจ้าซาลาเปาน้อยร่างกายแข็งแรงมากพอที่จะเดินทางไกลเป็นครั้งแรก นอกจากนั้นแล้วเขายังสั่งให้พ่อบ้านชราเดินทางกลับจวนอ๋องล่วงหน้า เพื่อเตรียมทุกอย่างให้สมเกียรติของพระชายาเสวียนคนงาม“ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วหรือไม่” หลี่จินหมิงถามศิษย์ร่วมอาจารย์ที่นั่งดื่มอยู่ในหอหยวนเซียวได้พักใหญ่แล้วหลายวันมานี้ตวนอ๋องเลื่องชื่อพูดแทบนับคำได้ อาจพูดมากสักหน่อยยามอยู่กับเจ้าซาลาเปาน้อยเสวียนหนิงอัน แต่นอกเหนือจากนั้นแล้วเขามักเก็บตัวเงียบ ตกค่ำหลังจากทุกคนหลับแล้วก็ลอบไปนั่งดื่มสุรา เพื่อข่มตัวเองให้ยังพอนอนหลับได้ในยามค่ำคืน“อือ พรุ่งนี้หลังจากหนิงเอ๋อร์ตื่นนอนและกินข้าวเรียบร้อย พวกเราค่อยออกเดินทาง แล้วเจ้าเล่า ทุกอย่างเตรียมพร้อมดีหรือไม่”ตวนอ๋องถามอย่างมีน้ำใจ ทว่าน้ำเสียงเกียจคร้านยิ่งนักหลี่จินหมิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงต่ำ นับตั้งแต่พาเสวียนซือชิงและลูกน้อยลอบเดินทางออกจากเมืองหลวง เขาก็มิได้กลับบ้านใหญ่ของเสนาบดีหลี่ผู้มั่งคั่งอีก ครั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 45 ท่านพ่อไม่ผิด (2)

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 45 ท่านพ่อไม่ผิด (2)“เขามิยอมพูดกับข้า หากพูดก็ล้วนแต่เป็นคำที่ไม่น่าฟัง” นางมองร่างสูงที่ล่วงหน้าขึ้นรถม้าของคุณชายหลี่ มิยอมขี่ซวี่หยาม้าตัวโปรดเช่นนี้ เดาได้อย่างเดียวเลยว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาคงดื่มไปไม่น้อย“ก็เจ้าตะคอกใส่เขาแทบทุกคำ ซือชิง ข้าไม่ได้พูดว่าเรื่องที่เขาทำต่อเจ้านั้นเป็นเรื่องสมควร แต่อย่างไรเขาก็เป็นถึงตวนอ๋อง ถูกพระชายาเสียงดังใส่เช่นนั้น ผู้ใดรู้เห็นย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่”“ข้าไม่ได้เสียงดังใส่เขาบ่อยขนาดนั้นสักหน่อย แล้วก็ไม่มีใครได้ยินด้วย”เสวียนซือชิงเถียงได้ไม่เต็มปากนัก นางเสียงดังใส่ตวนอ๋องผู้สูงศักดิ์นั้นเป็นเรื่องจริง แต่พักหลังมาเขามิค่อยยอมพูด นางก็มิได้เสียงดังใส่แล้วมิใช่หรือ แล้วเหตุใดเขาจึงมาฟ้องผู้อื่นให้กล่าวโทษนางเช่นนี้เล่า“เรื่องเจ้าเสียงดังย่อมมีผู้รู้เห็น เสี่ยวผิง เสี่ยวอัน พวกเจ้าเคยได้ยินบ้างหรือไม่” สองสาวใช้พยักหน้ากันพัลวัน เป็นพยานให้คนที่ถูกพระชายาตะคอกได้เป็นอย่างดี“หนิงเอ๋อร์ได้ยินเจ้าค่ะ บางครั้งท่านพ่อแอบไปทำตาแดง ๆ ด้วย”เสวียนหนิงอันรีบรายงานตามภาพที่เห็น พร้อมกับบ่นพึมพำว่ามิอยากให้ท่านแม่โกรธเคืองท่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 46 คิดถึงจูบของพี่หรือไม่ (1)

หลังจากรถม้าเคลื่อนตัวไปได้ราวครึ่งชั่วยาม เจ้าของร่างสูงที่งีบหลับตั้งแต่รถม้ายังมิทันเคลื่อนตัวออกจากโรงเตี๊ยมก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น เมื่อคืนที่ผ่านมาเขานอนไม่หลับจนถึงเช้า มิได้ดื่มสุราดอกท้อที่หลี่จินหมิงโอ้อวดว่ารสชาติดีหนักหนา เพราะต้องการมีกำลังวังชาอย่างสมบูรณ์ยามถึงจุดหมายปลายทาง คอยดูแลต้อนรับพระชายาคนงามและเจ้าซาลาเปาน้อยให้สมเกียรติ ต่างจากเมื่อครั้งแรกที่นางเข้าเมืองหลวงมาเพื่อขอหย่าขาดจากตวนอ๋องเฉินฟาหยางโดยสิ้นเชิง“เมื่อคืนดื่มมากหรือเจ้าคะ”เฉินฟาหยางรีบลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงหวานเรียกอย่างมิค่อยพอใจนัก เขาสะบัดศีรษะเล็กน้อยและดื่มน้ำดับความกระหาย ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก็รีบรายงานตนเองเช่นทุก ๆ วันที่ผ่านมา“ไม่ได้ดื่ม ไม่ได้มองสตรีใด”“ข้าไม่สนใจเรื่องท่านมองหรือไม่มองผู้ใดแล้ว สนใจอยากรู้เพียงว่าเหตุใดท่านจึงโกหก”“โกหก… โกหกอันใดกัน” เฉินฟาหยางถามอย่างมิเข้าใจนัก หรือว่านางรู้เรื่องที่เขาหายจากอาการแพ้ถั่วเหลืองหลังจากอายุได้สิบปี หรือว่าเป็นเรื่องอื่นที่เขาเผลอทำผิดพลาดไป“เหตุใดจึงไม่บอกว่าองค์ชายสามเป็นผู้พาหนิงเอ๋อร์หนีไปเที่ยวเล่นจนเกิดเรื่องล่ะเจ้าคะ เหต
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 46 คิดถึงจูบของพี่หรือไม่ (2)

“มีเวลาได้คิดแล้วจึงค่อยจำได้ว่าท่านไม่ชอบน้ำเต้าหู้ ทุกอย่างที่ข้าเคยกินและดื่ม ท่านล้วนแต่มีส่วนร่วมด้วย เว้นเพียงน้ำเต้าหู้อย่างเดียวเท่านั้นที่มิยอมดื่ม เป็นข้าที่ไม่สังเกตให้ดี”“ดื่มได้แล้ว แต่ว่าเคยแพ้หนักจึงมิค่อยชอบนัก”“ท่านควรบอกข้า…”เสวียนซือชิงเกลียดตนเองยิ่งนัก นางพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเพิ่มเติมข้อกล่าวหาให้กับเขา สุดท้ายกลับพบว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด ละเลยมิได้ทำหน้าที่มารดาให้สมบูรณ์“ชิงชิง… อย่างไรเจ้าก็มิได้โกรธพี่แค่เรื่องน้ำเต้าหู้ เจ้าโกรธที่เราเกือบจะร่วมรักกัน เจ้าโกรธที่ตนเองต้องการ แต่โปรดรู้ไว้เถิดว่าเจ้าไม่ผิดที่รู้สึกเช่นนั้น เป็นพี่ที่ตั้งใจปลุกปั่นนวดสัมผัสเจ้าเพื่อจุดไฟแห่งความปรารถนา เพราะคิดไปว่าหากได้ร่วมรักกันสักครั้งแล้วเจ้าจะใจอ่อน จำเรื่องดี ๆ ระหว่างเราได้บ้าง จำเรื่องดี ๆ ในยามที่พี่ยังเป็นเพียงคุณชายเฉินหยางได้บ้าง”“ข้าเจ็บปวด ข้าเกลียดท่านที่สุด…”“แต่ก็รักมากที่สุดมิใช่หรือ ชิงชิง เราคงจะเข้าใจกันกว่านี้มาก หากเจ้ายอมรับฟังเหตุและผลของพี่บ้าง หากเจ้ายอมให้พี่ทำเรื่องดี ๆ เพื่อชดเชยความผิดที่ผ่านมาบ้าง” เฉินฟาหยางเมื่อสบโอกาสพูดก็รีบพูดเสียมากม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 46 คิดถึงจูบของพี่หรือไม่ (3)

“ไม่เชื่อ…” บุรุษเช่นตวนอ๋องหรือจะคิดวางมือ มิใช่ว่าอำนาจสำคัญต่อเขาอย่างที่สุดหรือ“หากไม่เชื่อก็ลองถามอวิ๋นฝูดู พี่ตั้งใจแนะนำเขากับเหล่าขุนนางในงานฉลองวันคล้ายวันเกิด เตรียมวางมือเพื่อเอาเวลาไปง้อเจ้า ที่ถามว่าหากทำผิดแล้วจะถูกทำโทษอย่างไร นั่นก็เพราะมีเจตนาจะสารภาพและรับโทษอย่างชัดเจนแล้วมิใช่หรือ”“…”“ชิงชิงยอดรัก ไม่มีวันใดที่พี่ไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น หากเจ้าอ่านจดหมายที่พี่ฝากท่านหมอหวงเทาเอาไว้ก็คงจะพอเข้าใจความรู้สึกพี่บ้าง”“เหตุใดท่านจึงหาทางออกให้ตัวเองเก่งนัก”เสวียนซือชิงยอมให้เขาย้ายมานั่งข้าง ๆ นางอยากจะเถียงเอาชนะบ้าง แต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงนั่งฟังคำแก้ตัวของเขาเงียบ ๆ ทั้งยังไม่ดุด่าเมื่อถูกกอดอย่างหลวม ๆ ราวกับคู่รักที่มิเคยมีปัญหากันคำหวานของตวนอ๋องเฉินฟาหยางร้ายกาจมากจริง ๆ“ยอดรัก ในชีวิตพี่มีเรื่องโกหกมากมาย มีเพียงเรื่องเดียวที่เป็นความจริงคือพี่รักเจ้าอย่างที่สุด ที่บอกว่าจะรอจนกว่าเจ้าจะใจอ่อน พี่ไม่ได้พูดจาหยอกเล่น ชิงชิง พี่อยากกอดเจ้าทุกลมหายใจแต่ก็ยังยั้งใจไม่บังคับ ทั้ง ๆ ที่สามารถทำได้โดยง่าย แต่เพราะอยากให้เจ้ากลับมารักกันดังเดิมจึงต้อง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 46 คิดถึงจูบของพี่หรือไม่ (4)

เมื่อไม่ได้คำตอบ เฉินฟาหยางจึงขบใบหูนางแผ่วเบา ตวัดลิ้นชื้นฉ่ำรุกเร้าจุดอ่อนจนนางกำเสื้อของเขาไว้แน่น“ว่าอย่างไร คิดถึงจูบของพี่หรือไม่”“ไม่คิดถึงเจ้าค่ะ…”“หรือว่าคิดถึงมากกว่านั้น”“ท่านพี่หยุดนะเจ้าคะ”เสวียนซือชิงร้องห้ามไม่เต็มเสียง รีบตะปบมือซุกซนอีกข้างแทบมิทัน แต่กระนั้นมันก็ยังดื้อดึงรุกล้ำ มิสนใจเสียงร้องห้าม สอดเข้าล้วงลึกจนถึงเนินนางนุ่มนิ่มด้านใน ลืมได้อย่างไรว่าคุณชายเฉินหยางว่องไวและเชี่ยวชาญยิ่งนัก“ขอแตะต้องแค่ภายนอก… นิดเดียวเท่านั้น”เขาฝังจมูกลงบนดอกบัวคู่งามอย่างหิวกระหาย ออดอ้อนด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่าขอเอาแต่ใจต่ออีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น“ให้แค่สองส่วน แค่จูบก็น่าจะพอแล้วนะเจ้าคะ”เสวียนซือชิงดันมืออกอย่างไม่ยอมแพ้ นางทั้งกลัวว่าคนขับรถม้าจะรู้ว่ากำลังเกิดเรื่องอันใดขึ้น ทั้งละอายที่เขากระทำในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้“ชิงชิงยอดรัก ที่พี่เคยทำกับเจ้า นี่นับได้ถึงครึ่งส่วนแล้วหรือ” ได้ยินเช่นนั้นเสวียนซือชิงจึงตระหนักได้ว่าตนนั้นพลาดท่าเสียแล้วหลังจากปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความขึงขังได้ไม่นาน นางก็ยอมปล่อยให้นิ้วสากบดลงบนกลีบดอกไม้ชุ่มฉ่ำอย่างอ่อนโยน เพีย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 47 ไหน้ำส้มแตก (1)

เสวียนซือชิงมองเจ้าก้อนแป้งนั่งเล่นในสวนกับคุณชายหลี่อย่างอารมณ์ดี หลังจากที่มิได้เห็นหน้ากันหลายวัน พ่อค้าหนุ่มรูปงามเล่าว่าถูกท่านเสนาบดีหลี่ผู้เป็นบิดาดุด่าว่าจนจำมิได้ว่ามีคำใดบ้าง เวลาผ่านไปได้สามวันจึงค่อยคลายความโกรธและยอมให้บุตรชายคนเล็กออกนอกบ้านได้ในที่สุด“ท่านอาหูแดง”“ถูกท่านพ่อหยิกมา อาเจ็บมากที่สุด”“หนิงเอ๋อร์เป่าให้นะเจ้าคะ” เสวียนหนิงอันเอาใจท่านอาของนางอย่างน่ารัก แบ่งปันขนมอย่างมีน้ำในใจ เรียกได้ว่านิสัยว่านอนสอนง่ายมากขึ้นทุกวัน“วันนี้อากาศดีจนไม่อยากกลับเข้าบ้าน ว่าแต่ตวนอ๋องไปอยู่ที่ใดเล่า เหตุใดจึงไม่ออกมานั่งดื่มน้ำชา ชมดอกโมลี่ฮวาด้วยกัน”“ท่านพ่องานเยอะเจ้าค่ะ ท่านลุงเรียบร้อยชอบหอบงานมาให้เยอะแยะ นั่นอย่างไรเจ้าคะ เขามาอีกแล้ว” เสวียนหนิงอันชี้ไปยังบุรุษที่เดินตรงไปยังเรือนใหญ่ที่สุดของจวน ข้างหลังยังมีบุรุษท่าทางเรียบร้อยอีกหกรายแบกของจำนวนมากตามเข้าไปด้วย“ซุนกงกงมาอีกแล้วหรือนี่ ดูท่าท่านพ่อของหนิงเอ๋อร์คงมิได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกแล้วกระมัง”“หนิงเอ๋อร์สงสารท่านพ่อ เมื่อวานท่านพ่อบอกว่าเหนื่อยมาก อยากนอนกอดท่านแม่ให้ชื่นใจ แต่ท่านแม่มิยอมเจ้าค่ะ” เสวีย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 47 ไหน้ำส้มแตก (2)

“องค์ชายสามก่อนหน้าค่อนข้างเหลวไหล แต่หลังจากได้รับการเคี่ยวเข็ญอย่างหนักโดยท่านอ๋องก็ดูเข้าทีอย่างมาก ความจริงข้าว่าองค์ฮ่องเต้ก็คงพอพระทัยที่พระโอรสองค์โปรดกลายเป็นบุรุษที่ได้เรื่อง แต่อย่างไรก็ยังโกรธเคืองที่ชื่อเสียงของราชวงศ์ต้องด่างพร้อยเพราะตวนอ๋องเฉินฟาหยางอยู่ดี”หลี่จินหมิงออกความเห็นต่อไปด้วยว่าการที่ตวนอ๋องหายออกจากเมืองหลวงไปง้อพระชายา อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ซุนกงกงแบกงานแวะเวียนเข้ามาหาแทบทุกวัน เพื่อเป็นการลงโทษที่เขาละเลยงานราชการและสนใจเพียงการแก้ไขปัญหาส่วนตัว“ไม่รู้ว่าก่อนถึงจวนวันนั้นเจ้าตวาดอันใดใส่เขาไปบ้าง แต่ดูจากสีหน้าไม่พอใจอย่างมากของตวนอ๋อง ข้าว่าเจ้ายอมลงให้เขาสักสองส่วนเถิด”หลี่จินหมิงย่อมไม่ทราบว่านางยอมลงให้เขามากกว่าสองส่วนแล้ว จึงกล่าวขอร้องออกไปเช่นนั้น และที่สำคัญเขาก็มิได้รู้ว่าตวนอ๋องมิได้อารมณ์เสียเพราะถูกตวาด แต่เป็นเพราะอารมณ์ปรารถนายังคั่งค้าง มิได้รับการปลดปล่อยอย่างทันท่วงทีต่างหากเล่า“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เสวียนซือชิงรับคำอย่างขอไปที พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในรถม้า ยามนั้นรู้สึกทั้งปรารถนาและอับอาย แต่ปฏิเสธมิได้ว่าเขาทำให้นางรู้สึกดีมากจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-26
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1516171819
...
21
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status