บททั้งหมดของ ชะตารักนางรอ: บทที่ 171 - บทที่ 180

“เอาไว้ข้าจะบอกให้ แต่หากท่านพี่ไม่อยากไปก็คงบังคับใจไม่ได้ หวังว่าท่านพี่หญิงคงจะเข้าใจ” เสวียนซือชิงซับหน้าผากตนเองเบา ๆ ก่อนยิ้มเสแสร้ง บ่นว่าทนไม่ไหวกับอากาศร้อน ขอตัวกลับไปพักผ่อนในทันทีเสวียนซือชิงมิได้รู้ว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้ตกอยู่ในสายตาของอีกหลายคู่ และมีหนึ่งคู่ในนั้นที่ไม่ควรเห็นอย่างที่สุดแล้วคุณชายสกุลหลี่เดินตามสาวงามจนกระทั่งพ้นสวนจึงเอ่ยเรียกสติ เขาไม่ได้ใสซื่อดังเช่นเมื่อหลายปีก่อน จึงพอมองออกว่าเหอเพ่ยเจินเจตนากล่าวยั่วยุให้พระชายาเสวียนหึงหวงจนหลุดจากการควบคุมคนภายนอกมองมาอาจคิดว่าเสวียนซือชิงใจกว้างดั่งมหาสมุทร ถูกทวงคนรักในยามค่ำคืนยังรับปากว่าจะพูดให้ ทว่าหลี่จินหมิงทราบดีกว่านั้นมาก“เป็นอย่างไรบ้าง”“หายใจมิออกเจ้าค่ะ” เสวียนซือชิงมิเข้าใจว่าเหตุใดจึงหายใจลำบากนัก ทั้งในอกยังปวดร้าว เจ็บแปลบอย่างไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง“เจ้าหายใจลึก ๆ และตั้งสติให้มั่น แล้วก็อย่าไปหลงเชื่อถ้อยคำของนางให้มากนัก เพ่ยเจินเป็นสตรีใจร้าย เชื่อถือคำพูดนางมากไปย่อมมิใช่เรื่องดี”“ท่านพี่หลี่พูดเรื่องอันใดกัน ข้าไม่เข้าใจ”“ซือชิง บอกข้ามาตามตรง เจ้ารู้สึกอย่างไรเมื่อสตรีนางนั้นทวงเวล

“ช่วยด้วย…” เสวียนซือชิงมิทันได้ตะโกน ผู้บุกรุกก็เข้าประชิดถึงตัวนาง เขาสอดลิ้นเกี่ยวกระหวัด มอบจูบหวามใจอย่างรุนแรง ทว่าคุ้นเคยมากพอที่จะทำให้นางไม่ตะโกนขอความช่วยเหลือต่อเป็นตวนอ๋องเฉินฟาหยาง!“ยอดรักของพี่…” เฉินฟาหยางกระชากเสื้อผ้าของตนออก ก่อนช่วงชิงเอาจูบจากพระชายาคนงามโดยไม่รอช้า หลังจากมั่นใจว่าทั้งสองร่างสะอาดดีแล้วก็ฉุดกระชากนางไปยังห้องนอนทันที“ปล่อยนะเจ้าคะ เดี๋ยวลูกเห็น!” นางสะบัดตัวอย่างแรงก่อนวิ่งไปหลบหลังฉาก หยิบเสื้อผ้ามาสวมทั้งที่ตัวยังเปียกอยู่“ชิงชิงได้โปรด พี่ทนไม่ไหวแล้ว” เขาออดอ้อนเสียงแหบพร่า มิได้เห็นหน้าถึงเจ็ดวันก็ให้เกิดความกระสัน อยากกอดจูบให้สมกับความรักเต็มทีแล้ว“ไม่ไหวก็ต้องไหวเจ้าค่ะ รีบสวมเสื้อผ้าก่อนที่หนิงเอ๋อร์จะกลับเข้ามาเถิดนะเจ้าคะ” นางหยิบเสื้อผ้าตัวในของเขามาช่วยสวมอย่างเร่งรีบ เพราะกลัวว่าเจ้าก้อนแป้งจะกลับมาเสียก่อน ในระหว่างนั้นก็พยายามไม่มองเบื้องล่างที่ขยายใหญ่จนเห็นเส้นเลือดปูดโปนชัดเจนไปหมดแล้วหยางน้อยน่ากลัวไม่เปลี่ยนจริง ๆ“พี่อยากร่วมรักเจ้า อยากทำรุนแรง” เขากระซิบเสียงแหบ มิขัดใจนางเมื่อนึกได้ว่าเสวียนหนิงอันอาจจะกลับมาเมื่อใดก

เรือนร่างของสาวงามเปลือยเปล่าตั้งแต่ประตูห้องบรรทมถูกเหล่าสาวใช้ปิดลง ตวนอ๋องเฉินฟาหยางจึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอันใดเพิ่มเติม นอกจากปลดเสื้อคลุมที่เพิ่งสวมบนร่างนางออก แต่กระนั้นทุกอย่างก็ยังดูเชื่องช้าไม่ทันใจ เสื้อตัวในที่พระชายาช่วยสวมใส่ให้จึงถูกกระชากออกอย่างไม่ไยดี“ครั้งนี้พี่คงถนอมเจ้าไม่ได้”เสวียนซือชิงทราบดีว่านั่นมิใช่ประโยคบอกเล่า ทว่าเป็นคำเตือน...กลีบปากสีดอกเหมยกุ้ยถูกตวนอ๋องเฉินฟาหยางผู้อัดอั้นจนเครียดแข็งมานานกัดเบา ๆ จนบวมเจ่อ ฝ่ามืออุ่นร้อนคลึงเคล้นสองเต้าอวบใหญ่รุนแรง ก่อนเคลื่อนลงต่ำครอบครองป้านสีหวานจนความอ่อนนุ่มชูชัน มองแล้วน่าหยอกเย้าตวัดชิมเสียยิ่งกว่าเดิมเฉินฟาหยางคงละเลียดชิมเนิ่นนานให้สมกับความงาม แต่ความกระสันที่เกิดจากการมิได้ร่วมเตียงกับสตรีใดนานเกือบสี่ปี ทำให้เขาเสียเวลาไปกับการเล้าโลมพระชายาคนงามมิได้อีกริมฝีปากหยักสวยทาบทับลงบนเนินนางเพื่อให้ช่องทางคับแคบพร้อมสำหรับความใหญ่โตให้เร็วที่สุด เสวียนซือชิงผ่านการมีบุตรมาแล้ว คงไม่ลำบากเพราะท่อนลำมังกรของเขามากนัก ทว่าพอนิ้วยาวชำแรกกลีบดอกไม้งามเพียงนิ้วแรกเท่านั้น เฉินฟาหยางก็ตระหนักได้ในทันทีว่าเขาเ

เสียงตวาดของตวนอ๋องเฉินฟาหยางและเสียงร้องไห้อย่างน่าเวทนา ทำให้สาวงามที่นอนเอนหลังพักอย่างสบายอยู่ในเรือนใหญ่ จำต้องลุกออกจากเตียงอย่างมิเต็มใจนัก นางเดินอย่างช้า ๆ ไปยังต้นเสียงแห่งความวุ่นวาย ปรากฏว่านอกจากพระสวามีเจ้าอารมณ์แล้ว ยังมีเสวียนหนิงอันและสตรีอีกนางนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วย“พระชายาเสวียน! ให้เพ่ยเจินอยู่ต่อเถิดนะเจ้าคะ!”“เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อของนาง! เหอเพ่ยเจิน หากเจ้ายังดื้อด้าน ข้าคงฝืนตนเองแสร้งทำใจดีต่อหน้าหนิงเอ๋อร์มิได้แล้ว”ตวนอ๋องเฉินฟาหยางหันไปขออภัยยอดรักคนงามที่เสียงดังจนนางตื่น ซ้ำร้ายเสวียนหนิงอันที่วิ่งเล่นอยู่สวนก็ได้ยินและวิ่งตามเข้ามาเป็นประจักษ์พยานแห่งความวุ่นวายนี้ด้วย“เกิดเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”“ทูลพระชายา กระหม่อมเสนอมากกว่าสองพันตำลึงแล้ว ทว่า...”พ่อบ้านหวังอู่ส่ายหน้าอย่างระอา สตรีนางนี้จะว่าฉลาดก็ฉลาด แต่จะว่าโง่ก็โง่ แทนที่จะรับข้อเสนอแล้วจากไป กลับรั้งรออยู่จนเกิดเรื่องใหญ่ คงหมายขอความเห็นใจจากพระชายาเสวียนมิผิดแน่“ให้เพ่ยเจินอยู่ต่อเถิดนะเพคะ เพ่ยเจินจะได้ช่วยดูแลปรนนิบัติท่านอ๋อง ดูแลคุณหนู...”“ไม่ต้องมาดูแล หนิงเอ๋อร์ไม่ชอบป้าใจร้าย

เหตุใดเขาจึงหลอกลวงเก่งยิ่งนัก…เสวียนซือชิงหมดแรงแทบทรุด กว่าจะพาตนเองกลับขึ้นรถม้าได้ไหวก็ต้องใช้เวลาพอสมควร โชคยังดีที่เจ้าตัวน้อยผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของคุณชายหลี่ได้สักพักแล้ว นางจึงมีเวลาได้พิจารณาทุกอย่างเงียบ ๆ ตามลำพัง‘เรื่องนี้เหล่าหมอหลวงล้วนทราบกันดี อาการแพ้ถั่วเหลืองของท่านอ๋องร้ายแรงมากก็จริง แต่ก็หายได้เองตามธรรมชาติ ไม่จำเป็นฝังเข็มหรือดื่มยา...’แม้ในใจนึกยินดีที่เสวียนหนิงอันมิต้องทรมานกับการรักษา แต่มีเรื่องหนึ่งที่นางขบคิดอย่างไรก็มิเข้าใจ เพราะเหตุผลอันใดเขาจึงไม่พูดความจริง“ไม่ได้ส่งท่านพี่หลี่ ซือชิงเสียมารยาทแล้ว”“ซือชิงอย่าลืมใจเย็นให้มาก เขารักเจ้านั้นเป็นเรื่องจริงที่สุด แม้แต่สวรรค์ก็ปฏิเสธไม่ได้ ส่วนเรื่อง…”“ท่านพี่หลี่ไม่ต้องพูดแทนหรอกนะเจ้าคะ ข้าจะไปคุยกับเขาเอง”นางออกคำสั่งให้สองสาวใช้ดูแลเสวียนหนิงอันให้ดี ก่อนหนีไปยืนสงบสติอารมณ์อยู่ในสวนพักใหญ่ห้ามตะคอก...อย่างไรเขาก็เป็นถึงตวนอ๋องเลื่องชื่อ ย่อมต้องระมัดระวังกิริยาให้มาก หากฟังคำอธิบายแล้วยังพอยอมรับได้ นางก็จะก้มหน้ายอมรับและไม่โกรธเคืองเขาให้เสียเวลาขอเพียงคำอธิบายที่สมเหตุสมผล นางขอเพียงเ