All Chapters of เล่ห์ร้ายใจปรารถนา Nc18+: Chapter 11 - Chapter 20

“ความจริงแล้วผมใช้บริการที่ร้านดอกไม้ ของคุณมานานแล้วนะครับ แต่ผมพึ่งรู้ว่าเจ้าของร้านตัวจริงคือคุณฮันน่า ผมคิดว่าเป็นคุณเรยาซะอีก" ฮันน่ารู้สึกเกลียดแววตาของเสี่ยศิลาเหลือเกิน มันดูน่าขนลุกยังไงก็ไม่รู้ ซึ่งเธอไม่เคยได้สัมผัสกับแววตาน่าขยะแขยงแบบนี้มานานแล้ว แต่ฮันน่าก็ต้องทำใจดีสู้เสือ เพราะเขาได้กลายเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่ดูเหมือนว่าเสี่ยศิลาจะมีออเดอร์เข้าร้านของเธอบ่อยๆ“ขอบคุณนะคะที่ไว้ใจร้านเรา พอดีว่าลูกโตขึ้น ก็เลยพาเด็กๆ ย้ายมาเข้าเรียนที่นี่ แต่ก่อนดิฉันให้พี่สาวดูแลกิจการให้ แต่ตอนนี้คงต้องเข้ามาดูแลเองทั้งหมดแล้วละค่ะ" คำบอกเล่าของฮันน่าทำให้เสี่ยศิลาถึงกับหน้าเสีย เพราะเขาไม่คิดว่าเธอนั้นจะมีครอบครัวแล้ว แต่ผู้ชายอย่างเขาก็ยังข้องใจ ทำไมไปที่ร้านตั้งหลายครั้ง กลับไม่เคยพบกับสามีของเธอ “คุณเป็นคุณแม่ที่สวยที่สุดในโลกเลยนะครับ สามีของคุณช่างเป็นผู้ชายที่โชคดี ผมชักอยากจะเห็นหน้าอยากทำความรู้จักเขาซะแล้ว" เวลานี้กลายเป็นฮันน่าที่มีสายตาล่อกแล่ก เธอไม่ได้กลัวที่จะบอกเขาว่าเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว แต่หญิงสาวอยากให้ศิลาเข้าใจว่าเธอนั้นมีลูกมีสามีแล้ว เขาไม่ควรทำ

“อืม...ผมเอาช่อนี้ครับ" ลีโอชี้ลงไปที่ภาพของดอกไม้ช่อใหญ่ ซึ่งมีราคาค่อนข้างสูง “ว้าว! แฟนคุณคงดีใจมากเลย นั่งรอสักครู่นะคะ" กันยายิ้มแฉ่งออกมาด้วยใบหน้าที่สดใส ใครเห็นก็บอกว่าโลกทั้งใบเป็นของเธอ เพราะรอยยิ้มที่พิมพ์ใจไม่ต่างจากอีธาน เพียงแค่เค้าโครงใบหน้าเธอได้มารดามาเต็มๆ “พี่แป้งรับออเดอร์ด้วยค่ะ" กันยาตะโกนออกไปเสียงดัง เพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่หน้าร้าน เธอลืมไปว่าทุกคนไปพักรับประทานมื้อกลางวันกันหมด “กันยา...แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าตะโกนเสียงดัง อุ๊ย! ตายแล้ว... ขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า ที่ลูกสาวดิฉันเผลอเสียมารยาท ตะโกนออกมาเสียงดังแบบนี้" ฮันน่าลุกออกมาจากโต๊ะทำงาน ซึ่งเธอกำลังเช็กออเดอร์ ดูรายชื่อลูกค้าในการจัดงานนอกสถานที่ของเดือนนี้ เมื่อได้ยินเสียงลูกสาวเรียกแป้งร่ำดังลั่นออกมาแบบนั้น ทำให้หญิงสาวร่างอรชรเดินออกมาดูหน้าร้าน

“อืม...ออกรถสิ ฉันยอมคุณศิลาจริงๆ ขนาดเลทตั้งหลายชั่วโมงก็ยังจะรอ แสดงว่าโปรเจคนี้คงมีความสำคัญกับเขามาก" อีธานรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง ที่เสี่ยศิลาไม่ยอมเลื่อนนัด เพราะไม่อย่างนั้นแล้วละก็ เขาคงจะแอบเฝ้ามองฮันน่ากับลูกทั้งวัน แต่ตอนนี้เขาคงต้องไปพบหุ้นส่วนรายสำคัญก่อน “อุ้ย! เกือบลืมค่ะแม่นี่เงินค่าช่อดอกไม้พร้อมกับค่ามัดจำช่อใหม่ และนี่นามบัตร" ฮันน่ารับเงินค่าช่อดอกไม้มาจากลูกสาว พร้อมกับนามบัตรแบบงงๆ “คืออะไรกันยา ค่าดอกไม้หกพันส่วนอีกสี่พันค่ามัดจำช่อใหม่หมายความว่ายังไง"ฮันน่าถามลูกสาวออกมาด้วยความแปลกใจ และเมื่อเห็นนามสกุลของนายธาวินที่อยู่บนนามบัตร เธอถึงกับทำตาโตพร้อมกับเอามือขึ้นมาป้องปากเอาไว้ แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่นามสกุลก็ทำให้ใจของเธอนั้นเต้นแรง เพราะสิบกว่าปีมาแล้วที่เธอนั้นไม่ได้ข่าวของอีธาน แต่หญิงสาวก็ปรารถนาอยากให้เขามีชีวิตอยู่ ถึงแม้ว่าเธอนั้นไม่อยากพบเจอกับเขาก็ตามที“คุณธาวินเขาสั่งดอกไม้ที่ร้านของเราช่อละเป็นหมื่นเลยนะคะแม่ และ

ภายในบ้านของฮันน่า เวลานี้สองพี่น้องกำลังนั่งรับประทานมื้อเย็นอยู่ที่โต๊ะอาหาร ทั้งคู่เป็นเด็กดีทำตัวน่ารักมาโดยตลอด แม้ว่าตุลาจะค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง เป็นคนเงียบมีใบหน้าที่ขรึมอยู่ตลอดเวลา ผิดกับกันยาที่ช่างเจรจาทำตัวสดใสร่าเริง แต่ใครจะรู้ว่าทั้งสองก็มีเรื่องราวบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ภายในใจไม่เคยบอกใคร มิหนำซ้ำยังทำเหมือนกับว่าการไม่มีบิดามันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกเขาสองคน “นี่ตัว เค้าอิ่มแล้ว ขอขึ้นข้างบนก่อนนะ อย่าลืมปิดไฟด้วย" กันยาลุกขึ้นพร้อมกับทำท่าทางง่วงเหงาหาวนอนออกมา "อืม...เดี๋ยวปิดเอง" ตุลาพูดออกมา ราวกับว่ากำลังปัดความรำคาญเฉกเช่นที่พูดกับกันยาทุกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่ เมื่อชายหนุ่มกำลังเป็นห่วงมารดา เขากลัวว่าฮันน่าจะขับรถไปเฉี่ยวชนใครเขาเข้า เมื่อมารดาอายุเข้าเลขสี่สายตาก็อาจจะมีพร่ามัวไปบ้าง "ขอบคุณน๊าา...พี่ชายสุดหล่อ ฝากล้างจานด้วยนะจ๊ะ ไปแล้วง่วง" ตุลาถึงกับส่ายศีรษะไปมา เมื่อกันยารีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง โดยที่ไม่เก็บจานของต

"มานี่ผมแปรงให้" "หยุดเลยค่ะ คุณไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องการทำข้อตกลงกับคุณ" "โธ่! เมียจ๋ายังมีอะไรอีก จะมีอะไรที่มากกว่าการที่ผมต้องอยู่กับคุณแบบหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้อีกเหรอ" อีธานทำหน้าอ้อน พร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดฮันน่าจากทางด้านหลัง หญิงสาวถึงกับนั่งตัวเกร็งเพราะเธอไม่ได้สวมใส่ชุดชั้นใน มีเพียงแค่เสื้อคลุมเอาไว้ และนั่นก็เริ่มทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง "ไปอาบน้ำเลยค่ะ ฉันง่วงแล้ว" ฮันน่ารีบดีดตัวลุกขึ้นให้พ้นจากอ้อมกอดของเขา แล้วเดินไปเอนตัวตัวลงนอนที่เตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมร่างอรชรของเธอเอาไว้ การกระทำของฮันน่าทำให้อีธานถึงกับยกยิ้มที่มุมปาก จากนั้นชายหนุ่มจึงหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ คราวนี้ฮันน่าถอนหายใจพร้อมกับเป่าปากออกมาอย่างโล่งอก เธอไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ตัดสินใจจะไปต่อกับเขา แต่เมื่อ