All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 61 - Chapter 70

“พูดได้ พูดได้ทุกเรื่อง นางอาจเป็นคนคุยเก่ง แต่นางฉลาดพอ ที่จะรู้ว่าสิ่งใดควรพูดมิควรพูด แต่เล็กจนโตนางไม่เคยทำให้ข้าเดือดร้อน วางใจได้”“ข้าอยากรู้ว่าทำไมแหวนของฟางเฟยถึงอยู่กับท่าน ปิ่นของท่านทำไมอยู่กับฟางเฟย”“ข้า…ทำเครื่องหมายหมั้นหมายกับนาง ทันทีที่นางมาถึงแดนสวรรค์ ข้อแรกข้าหลงรักหญิงสาวมนุษย์ผู้นี้ ตั้งแต่นางแรกเกิด ข้าเฝ้าดูแลนางมานับแต่นั้นจนวันนี้ ข้อสอง ข้าไม่ต้องการให้เหล่าเทพเซียนทั้งหลาย ดูถูกนาง ปิ่นของข้ามีพลังเทพ มันสามารถทำให้นางเป็นเหมือนเทพธิดานางหนึ่ง หากไม่มีใครใช้พลังตรวจสอบจริง ๆ จะไม่รู้เลยว่านางเป็นเพียงดวงจิตมนุษย์ แต่ตอนนี้องค์ฮั่นยุหวี่พ่อของข้าได้มอบเห็ดหลินจือวิเศษแก่นาง ทำให้นางมีพลังเพิ่มขึ้น แต่ก็คงอ่อนกว่าปกติ องค์ฮั่นเกาโฮ่วถึงพบเข้า ซึ่งข้าจะหาทางแก้ไขอีกที เพราะในภารกิจของเทพผู้พิทักษ์แห่งปัญจธาตุ ของเจ้าทั้งสองยังไม่จบแค่นี้”จางจิ้งมองหน้าฟางเฟย ผู้หญิงและน้องสาวที่เขาหลงรัก ถูกหมั้นหมายไปกับใครอีกคน ที่เป็นถึงเทพเจ้าบนแดนสวรรค์ และเป็นบุตรชายขององค์ฮั่นยูหวี่ เทพเจ้าประจำตระกูลที่เขากราบไหว้มาตลอดชีวิต นี่มันเรื่องบ้าบออะไร“เรื่องที่สอง สิ่งท

“อะไรนะนี่ถึงขั้นมาโรงพยาบาลเลยเหรอ”“ไม่มาได้อย่างไงค่ะ วันแรกที่คุณหนูสลบไป นายน้อยโมโหมากสั่งซินไปคุกเข่าหน้าศาลเจ้าจนค่อนคืน โทษฐานไม่ดูแลคุณหนูให้ดี ส่วนนายน้อยก็นั่งเฝ้าคุณหนูทั้งคืน จนคุณหนูสำลักเลือดออกมา ซินถึงได้เข้าไปช่วยดู ทั้งมือทั้งแขนนายน้อยเต็มไปด้วยเลือดหมดเลยค่ะ หมอมาดูอาการที่บ้านสุดท้ายเลยส่งตัวมาโรงพยาบาล”“เรื่องใหญ่แบบนี้เลยเหรอ”“ใหญ่มากค่ะ วันก่อนนายท่านเลยจัดโต๊ะลั่นกล้อง บูชาสวรรค์ต่อหน้าศาลเจ้า เรียกนายน้อยไปบอกกล่าวหน้าศาลองค์ฮั่นยูหวี่ เห็นว่านายน้อยเอาดาบไปกล่าวรายงานตัวกับท่าน ตกคืนนั้นนายท่านเข้าไปหา ก็พบว่าเรียกเท่าไหร่นายน้อยก็ไม่ตื่น เลยส่งโรงพยาบาลค่ะ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น เกาจางจิ้งเปิดประตูเข้ามา เขาส่งสัญญาณให้ซินออกไปก่อน ชายหนุ่มจ้องหน้าหญิงสาว เหมือนเรื่องระหว่างเขากับเธอจะยังไม่จบลง เกาจางจิ้งเดินเข้ามาภายในห้อง สายตาจ้องมองใบหน้าของฟางเฟย “ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น กับเราสองคนมันอัศจรรย์ เกินกว่าใครจะเชื่อได้ แต่พี่คิดดูแล้ว พี่จะเล่าให้คุณปู่ฟัง เพราะอย่างไงท่านก็อยู่กับเรา เกิดอะไรขึ้นแบบนี้ คนที่พี่เป็นห่วงที่สุดตอนนี้ก็คือท่าน”“ตอนแรก ฉัน

ฟางเฟยมองดูบนเวที การแสดงจบลงแล้ว เพื่อน ๆ ของเธอกำลังมองหาเธอ เพราะหญิงสาวแยกตัวออกมานั่งคุยกับอาสี่อยู่ด้านข้างเวที ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เสียงจากลำโพงรบกวนน้อยที่สุด“หนูคงต้องกลับก่อน วันนี้พาเพื่อนมาด้วย ดึกแล้วคงต้องไปส่งพวกเขา เอาไว้ถ้าหนูว่างจะมาหาคุณอาบ่อย ๆ ฝากแสดงความเคารพคุณอาลู่ซินด้วยนะคะ โอกาสหน้าเราคงได้คุยกันนานกว่านี้”“ได้ ๆ มาหาฉันบ่อย ๆ เราต้องค่อย ๆ เรียนรู้งานกันอีกหลายเรื่อง”“ค่ะคุณอา” ฟางเฟยทำความเคารพผู้อาวุฒิโส แล้วเข้าไปตามสองสาว เพื่อไปส่งพวกเธอกลับบ้านฟางเฟยกลับมาถึงบ้านสกุลเกาเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม แต่รถของจางจิ้งยังไม่กลับเข้ามา วันนี้เขาคงกลับดึก ฟางเฟยให้ตงเจ๋อไปพักผ่อนก่อน แต่เขาก็ยังคงยืนรอเธอโดยไม่พูดอะไร ฟางเฟยหันไปมองเขาด้วยความรู้สึกอารมณ์เสีย“ตงเจ๋อ ฉันให้นายไปพักได้ทำไมไม่ไป”“นายน้อยสั่งให้ผมดูแลคุณหนู อย่าให้คลาดสายตา ถ้าผมไปพัก แล้วคุณหนูเกิดเป็นลมหรือเกิดอะไรขึ้น ผมคงไม่ได้แค่นั่งคุกเข่า แต่คงโดนตัดนิ้ว หรือตัดหู”ฟางเฟยหัวเราะออกมากับคำพูดของตงเจ๋อ “พี่จางจิ้งจะโหดแบบนั้นเลยเหรอ นายเป็นคนใกล้ชิดที่เขาไว้ใจ คงไม่ลงโทษกันรุนแรงขนาดนั้นหรอก”“

ฟางเฟยเลื่อนมือลงโอบเอวเขาไว้ สำหรับเธออันที่จริงยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะความจริงหรือความฝัน โลกของความจริงเกาจางจิ้งคือผู้ชายที่แสนดี แม้จะแซ่เดียวกัน แต่ก็ถือว่าเป็นญาติที่สายเลือดห่างไกล ถ้าไม่เพราะโชคชะตาของเรากับของวิเศษประจำตระกูล ถ้าเดินสวนกันเราก็คงไม่นับกันเป็นญาติ ส่วนซื่อเว่ยต้าตี้ เป็นถึงเทพเจ้า สิ่งที่อยู่เหนือกาลเวลาและความคาดหมาย จะรู้ได้อย่างไงว่าที่นั่นคือความจริงหรือความฝัน ถ้าเลือกที่จะอยู่ที่นั่น เท่ากับทิ้งชีวิตที่นี่ ทุกอย่างยังเต็มไปด้วยความสับสน แต่สิ่งที่ตัวเองได้สัมผัสทุกอย่างเกินกว่าความฝันไปมาก เจ็บได้ ป่วยได้ ทุกอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึก สรุปไม่ใช่ความฝัน ฟางเฟยยังคงเถียงต่อเรื่องราวที่พบเจอ ภายใจหัวของตัวเอง“พี่จางจิ้งดึกแล้วไปพักเถอะ ฉันก็จะเข้านอนแล้ว พี่ตัวหนักมากเลย พี่จางจิ้งไปนอนนะ”จางจิ้งเงียบไปแล้ว ฟางเฟยค่อย ๆ ขยับตัวออกจากเขาแต่พบจางจิ้งใช้เธอเป็นหลักทำให้ยืนอยู่ได้ เขาเมามากและหลับไปแล้ว ฟางเฟยค่อย ๆ พยุงเขาแล้วทิ้งลงบนโซฟา จางจิ้งพลิกตัวขยับให้เข้าที่ด้วยสัญชาตญาณ ฟางเฟยมองดูชายหนุ่มแล้วถอนหายใจ เดินเอาเสื้อเปียกน้ำในมือไปส

“ฟางเฟย เธอมาทำอะไรในห้องพี่”“ห้องพี่ที่ไหนกัน นี่บ้านฉันพี่ดูดี ๆ ค่ะ”จางจิ้งลืมตากว้างลุกขึ้นนั่ง หันมองไปรอบ ๆ “ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่”“เมื่อคืนพี่เมามาก มานั่งเล่นตรงนี้แล้วก็หลับไปเลย” จางจิ้งกะพริบตาถี่ ๆ เรียบเรียงความจำ“ใช่พี่จำได้ พี่ตั้งใจจะไปนอน แต่เดินผ่านบ้านเธอเห็นไฟยังเปิดอยู่ เลยตั้งใจแวะมาหาเธอ แล้ว…ก็จำอะไรไม่ได้เลย พี่นี่แย่จริง ๆ เลย ทำไมดื่มหนักแบบนี้ได้นะ”“ปกติไม่ดื่มแบบนี้เหรอคะ ก็นั่นสินะ ถ้ามีคนจะฆ่าพี่ลงมือเวลาเมาคงไม่รอด”“ใช่ปกติ พี่จะไม่ดื่มขนาดนี้”“จริงเหรอ ตอนพี่ดื่มกับเจียอี พี่ก็เมานะ”เกาจางจิ้งหัวเราะออกมาแก้เขิน “ได้ ๆ พี่ยอมแพ้ เป็นอย่างที่เธอว่าจริง ๆ แย่เลย ต่อไปต้องระวังตัวแล้ว”“ไปค่ะ ล้างหน้าก่อน หรือจะอาบน้ำเลยก็ได้ ฉันจะไปเตรียมผ้าขนหนูให้”“ไม่เป็นไร พี่กลับไปที่บ้านพี่ดีกว่า ว่าแต่เมื่อคืนพี่ไม่ได้ทำอะไรหรือพูดอะไร ที่ทำให้เธอไม่สบายใจใช่ไหม”ฟางเฟยยิ้มให้เขา “ไม่มีค่ะ พี่จางจิ้งน่ารัก และเป็นสุภาพบุรุษเสมอ กลัวอะไรคะ หรือพี่คิดอะไร”“เปล่า ๆ ไม่ พี่ไม่ได้คิดอะไร” จางจิ้งรีบลุกจากโซฟา ชายหนุ่มหันไปเห็นเสื้อที่ตากอยู่ที่ราวระเบียง “นั่น