All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 41 - Chapter 50

องค์ไท่จื่อไฉเหลี่ยงหวง หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าปอด มู่ตันคือเทพธิดาที่เขาหลงรักและพอใจ ถึงขั้นจะแต่งนางขึ้นเป็นชายา โดยไม่สนคำทักท้วงถึงความเหมาะสมคู่ควรใด ๆ แต่ในเมื่อเวลานี้ กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงได้มาแสดงตัวถึงความเป็นเจ้าของ มีหรือที่คนหยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นเขา จะดื้อดึงเอาของที่มีเจ้าของมาเป็นของตน ต่อให้ต้องการมากแค่ไหนก็ตาม“ในเมื่อเจ้าพูดถึงเพียงนี้ ข้าดูไม่มีความหมายในชีวิตเจ้าเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความดีที่เจ้าแสดงต่อข้า ทุกอย่างข้าคงคิดไปเอง”ไฉเหลี่ยงหวง คุกเข่าลงต่อหน้าองค์ฮั่นยุหวี่ ผู้เป็นบิดา“ท่านพ่อ ลูกโง่เขลา ดวงตามืดบอดในรัก ขอท่านได้โปรดยกเลิกการเสกสมรสของข้า ด้วยเถิดพระเจ้าข้า”องค์ฮั่นยุหวี่เงยหน้ามองเพดาห้องโถง รู้สึกสงสารบุตรชาย แต่ในเมื่อความจริงประจักษ์ชัดถึงเพียงนี้ คงต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามหนทางของมัน“ได้ ประกาศออกไป ข้าขอยกเลิกงานสมรส องค์ไท่จื่อไฉเหลี่ยงหวงกับเทพธิดามู่ตันแดนบุปผา การหมั้นหมายระหว่างทั้งสองถือว่าขาดต่อกัน จะไม่มีการเสกสมรสระหว่างคนทั้งสองเกิดขึ้นอีกต่อไป”“ขอบพระทัยพระเจ้าข้า” บุคคลทั้งสามกล่าวขึ้นพร้อมกันกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงอุ้มบุตรชายเดินจูงม

หมอลี่จู ส่งจูบให้จางจิ้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป จางจิ้งได้แต่ขำกับท่าทีของลี่จู เธอเป็นผู้หญิงน่ารักและใจดี เสียก็แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ จางจิ้งเดินกลับไปยืนข้างเตียงของฟางเฟย แค่คืนกับวัน ตอนนี้สีหน้าของฟางเฟยดูดีขึ้นจริง ๆ หวังว่าเธอในอีกช่วงเวลาคงปลอดภัย จางจิ้งกุมมือของหญิงสาวเอาไว้ ส่งพลังไปถึงฟางเฟย รีบกลับมานะพี่รออยู่เสียงหัวเราะเฮฮาดังออกมาจากห้องพักฟื้นบนแดนสวรรค์ เกาฟางเฟยเล่าเรื่องมากมายบนโลกมนุษย์ ณ เวลาปัจจุบันให้กับ ซื่อเว่ยต้าตี้ กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง และมู่ตัน ฟัง ชายหนุ่มทั้งสองเล่นหมากไปดื่มน้ำชาไป และกินขนมปังกรอบที่เธอเอาติดตัวมา ฟังเรื่องต่าง ๆ ที่เธอเล่า ประหนึ่งฟังนิทานหลอกเด็ก เจ้าเด็กน้อยก็พลอยหัวเราะชอบใจไปด้วย“นี่อะไรกัน พวกเจ้าเป็นถึงเทพระดับสูง มานั่งจับกลุ่มส่งเสียงดังอะไรกัน พวกเจ้านะ พวกเจ้า เห็นสถานพยาบาลของข้าเป็นบ้านของพวกเจ้ากันรึไง”เทพไท่ไป๋จิงซิง ยืนเท้าเอวบ่นพวกเขา ซื่อเว่ยต้าตี้ถึงกับหัวเราะกับท่าทางของท่านเทพอาวุธโส“เกาฟางเฟย ซื่อเว่ยต้าตี้ ข้ากับมู่ตันกลับก่อนดีกว่า ตาเฒ่าอารมณ์เสียแล้ว ข้าเพิ่งก่อเรื่องจากตำหนักสวรรค์มาหมาด ๆ จะมาโดนเรื่องนี้อีก ค

ซื่อเว่ยต้าตี้ผู้แข็งแกร่งอุ้มฟางเฟยเดินมาตลอดทาง ตั้งแต่ตำหนักหอยาไท่ไป๋จิงซิง จนถึงตำหนักสวรรค์ที่ใหญ่โตวิจิตรงดงาม เขาวางฟางเฟยลงหน้าตำหนักใหญ่ เสียงทหารองครักค์สวรรค์กล่าวรายงาน เสียงดังก้องกังวานจนฟางเฟยรู้สึกขนลุก“องค์ชายซื่อเว่ยต้าตี้ เทพเจ้าดวงดาราห้วงเวหา ขอเข้าพบพระเจ้าขา”“เข้ามา” เสียงองค์ฮั่นยุหวี่ทรงอำนาจและบารมี ดังสะท้อนทั่วห้องโถงใหญ่ซื่อเว่ยต้าตี้ กระซิบกับฟางเฟย อย่างแผ่วเบา“เจ้ากำลังจะอยู่ต่อหน้า องค์ฮั่นยุหวี่ เดี๋ยวทำความเคารพตามข้านะ ไม่ใช่ทำเหมือนเวลาเจ้าอยู่หน้าศาลเจ้า นั่นมันธรรมเนียมที่มนุษย์คิดกันเอง” ฟางเฟยทำตาโตหันไปมองเขา แต่ซื่อเว่ยต้าตี้ก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงแล้ว นี่เขาเห็นเธอมาตลอดงั้นเหรอ ซื่อเว่ยต้าตี้รู้ได้อย่างไงว่าอยู่หน้าศาลเจ้าเธอทำความเคารพแบบไหน ฟางเฟยรีบเดินตามซื่อเว่ยต้าตี้เข้าไปด้านใน องค์ฮั่นยุหวี่ประมุขสวรรค์ ไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราแบบที่เธอคิดหรือที่เห็นในหนังเลย องค์ฮั่นยุหวี่อยู่ในชุดสีขาว ที่มีเสื้อตัวนอกที่เป็นสีเหลืองนวลตา ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดีแต่เรียบง่าย นั่งคัดตำราอยู่หน้าโต๊ะไม้ที่วางติดพื้น ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่สุขุมเยือกเย

“อะไรคือมาร ท่านก็ดูรูปงามดวงตาสีฟ้าอมเขียวก็มีเฉพาะเวลาโกรธ ก็ไม่น่าจะเห็นว่าเป็นมาร อะไรคือมาร”“ข้ามีทุกอย่างที่ดูเป็นเทพใช่รึไม่ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งสาวงาม ที่เจ้ายังไม่รู้” ซื่อเว่ยต้าตี้ทำหน้าดุแววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างน่าหวาดกลัว เขาค่อย ๆ เดินเข้าหาเธอจนประชิด ฟางเฟยถอยหลังจนไปติดราวระเบียง ที่กั้นระหว่างทางเดินกับสระบัว ซื่อเว่ยต้าตี้รีบโอบเอวดึงร่างบางมาชิดตัว “กลัวข้ารึไม่” ฟางเฟยกรีดร้องรีีบผลักเขาออก แต่ซื่อเว่ยต้าตี้กลับหัวเราะชอบใจ เทพรับใช้ที่เดินผ่าน เผลอตัวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มหญิงสาวที่หยอกล้อกันถึงเนื้อถึงตัว“มองอันใด หรือพวกเจ้าอยากต้องโทษ”“มิบังอาจเจ้าค่ะ เพียงแต่มีผู้คนมากมายล่ำลือ ว่าหญิงมนุษย์ของท่านซื่อเว่ยต้าตี้งดงามนัก พวกข้าแค่อยากเห็นนาง แต่ไม่คิดว่าจะเห็นเอ่อ…อย่างอื่น” ซื่อเว่ยต้าตี้ดึงมือฟางเฟยมายืนต่อหน้าพวกนางกำนันสาวสวรรค์“เงยหน้าขึ้น เงยหน้าดูนางให้เต็มตาแล้วต่อไปจะได้ไม่ต้องมาแอบมองกันอีก” เทพรับใช่ค่อย ๆ เงยหน้าดูฟางเฟยซื่อเว่ยต้าตี้ฉวยโอกาส หอมแก้มหญิงสาวต่อหน้าธารกำนัน ทุกคนได้แน่อ้าปากค้าง รวมทั้งฟางเฟยที่ยืนตัวชาทำอะไรไม่ถูก ถึงเธอจ

โต๊ะพิธีพร้อมของเซ้นไหว้ ถูกจัดตั้งต่อหน้าหิ้งบูชา องค์เทพฮั้นยุหวี่ ท่านผู้เฒ่าเกาซูว่านนำทุกคนในตระกูลเกา กราบไหว้ต่อหน้าหิ้งบูชา เพื่อขอให้คุ้มครองเกาฟางเฟย ผู้ถือคันฉ่องทองแดงรุ่นที่ 10 ให้ปลอดภัย ภายใต้การคุ้มครองดูแลของท่าน กระถางธูปกำยานเต็มไปด้วยควันล่องลอย กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วศาลเจ้า เกาจางจิ้งหยิบดาบปัญจธาตุออกมาถือไว้ทั้งสองมือ ชูขึ้นเหนือศีรษะ ด้วยดวงตาเด็ดเดี่ยว เขาถือดาบเล่มนี้ฟาดฟันศัตรูดื่มเลือดมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยกล่าวรายงานแบบที่ฟางเฟยทำ ไม่ว่าสิ่งใดที่ต้องแบกรับเขาเป็นผู้ชายของตระกูลควรมีส่วนร่วม“แด่องค์เทพ ฮั่นยุหวี่ ผมเกาจางจิ้ง ผู้ถือดาบปัญจธาตุรุ่นที่ 10 แห่งตระกูลเกา ขอรายงานตัวต่อองค์เทพเจ้า ฮั่นยุหวี่ ไม่ว่าภารกิจใดที่ตระกูลเกาต้องตอบแทนคุณ ผมขอมีส่วนในภารกิจครั้งนี้ด้วยเถิด” ชายหนุ่มโค้งคำนับสามครั้ง ดวงตาตั้งใจแน่วแน่มองไปยังเทวรูปบนหิ้งบูชาคุณปู่เกาซูว่าน ยืนมองหลานชาย ที่เหลือเพียงคนเดียว นอกนั้นในรุ่นเดียวกันก็เหลือกันไม่กี่คน ล้วนเป็นสายเลือดห่างไกล ได้แต่หวังว่าการแทนคุณในครั้งนี้ จะไม่มีการสูญเสียใดเกิดขึ้นกับตระกูลเกา ท้องฟ้าสดใสกลิ่นกำยานหอมล่อง