All Chapters of อุ้มรักนางบำเรอนอกหัวใจ: Chapter 81 - Chapter 90

Chapter 81แผนของอรัญญามีการเปลี่ยนแปลง จากเดิมที่ตั้งใจมาดูลาดเลา เป็นลงมือในวันนี้ เพราะทางโล่ง ไม่มีใครอยู่บ้าน เหตุผลที่อรัญญารู้เรื่องนี้ คงต้องเท้าความไปเมื่อสิบนาทีก่อน ความที่หล่อนชำนาญพื้นที่ และรู้เบอร์โทรศัพท์บ้านปนัดดา หล่อนโทรไปเบอร์นั้น ดัดเสียง ทำทีขอสายกรชวิลกับกรชีวัน ผลออกมาคือ สองหนุ่มไม่อยู่บ้าน อรัญญาตัดสายทิ้งทันที จุดที่อรัญญาใช้กล้องส่งทางไกลดูความเคลื่อนไหวบ้านปนัดดา อยู่ห่างไม่ถึงสองร้อยเมตร หล่อนนั่งอยู่บนศาลาไม้ระแนงริมรีสอร์ท ไว้สำหรับให้นักท่องเที่ยวนั่งพักผ่อน จากการลอบดู ทำให้เห็นว่า เภากับอ้นขี่รถเครื่องออกจากบ้าน นั่นหมายความว่า ปนัดดาอยู่บ้านคนเดียว หล่อนคาดเดาว่า คงไปซื้อของหรือไม่ก็ไปเอาของให้ปนัดดา ซึ่งน่าจะใช้เวลาเกินสิบห้านาทีแน่นอน มันจึงเป็นโอกาสเหมาะที่จะจัดการตามแผน อรัญญารีบเดินแกมวิ่งไปยังบ้านเป้าหมาย หล่อนทำงานแข่งกับเวลา เกรงว่าเภากับอ้นจะกลับมาก่อนเวลาที่ตนกะไว้ หล่อนเลือกเข้าทางหลังบ้าน แม้รีบร้อน แต่ก็ระแวดระวัง สอดส่ายตามองว่า มีบุคคลอื่นอยู่หรือไม่ ชั้นล่างไม่มีคนอยู่ ปนัดดาคงอยู่ในห้องนอน ห้องที่มีทรัพย์สินนางอย

Chapter 83“เอยไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าเธอจะไปจากที่นี่ก็รีบไป อย่าเสียเวลาเลย” กรชวิลเสียงเข้มขึ้น “ยังมีโอกาสที่จะหนีก็ควรหนีไปนะออย”ตอนนี้เองที่อรัญญาลังเล มันไม่ได้ออกมาในแบบที่หล่อนคิดไว้ คราแรกคิดว่าจะหลบหนีออกจากบ้านนี้โดยง่าย ไม่มีใครเห็น แต่พอลงมากลับพบเจอคนในครอบครัวปนัดดาครบทุกองค์ประชุม ซึ่งหล่อนรู้ดีว่า พวกเขาร้ายและมีอิทธิพลมากแค่ไหนปนัดดาตายแล้ว...ถ้ากรชวิลรู้ ต้องเอาเรื่องหล่อนแน่นอน จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี อยากฆ่าณศรินทร์ก็อยากทำ เพราะณศรินทร์คือต้นเหตุ ทำให้ชีวิตตนพังย่อยยับ แต่ก็ห่วงตัวเอง หากหนีไปเวลานี้ ทรัพย์สินที่ลักทรัพย์มาก็จะทำให้ตนเองรอดพ้นจากเงื้อมมือกฎหมายขณะอรัญญาตกอยู่ในอาการสับสน กับความคิดตนเอง กรชีวันเข้ามาในบ้านทางห้องครัว มาหลบตรงมุมทางเดินที่เชื่อมไปยังห้องรับแขก เขาเยี่ยมหน้ามองอรัญญาทางด้านหลัง คิดว่าเป็นโอกาสเหมาะที่จะรวบตัวหล่อนไว้ เขาย่องเบาเงียบกริบกรชวิลเห็นน้องชาย ไม่ได้ทำตัวผิดสังเกต ทำตัวนิ่งเฉย เพื่อไม่ให้อรัญญาสงสัยหรือเอะใจ มือใหญ่จับมือณศรินทร์ไว้แน่น คิดในใจว่า หากมีอะไรผิดพลาด เขาพร้อมปกป้องคนอยู่ด้านหลังด้วยชีวิตมันเป็นห้วงว

Chapter 85หนึ่งปีต่อมา เมื่อพายุฝนผ่านพ้นไป ท้องฟ้าย่อมสดใจ ชีวิตณศรินทร์ไม่มีความทุกข์ ความเศร้า ความเสียใจอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความสุขอันอิ่มใจจากกรชวิล ที่ทุ่มเทให้หล่อนมาก ราวกับว่า เขาชดเชยความผิดในอดีตของตน ให้หล่อนไปตลอดชีวิต ในวันที่เกิดเรื่องเลวร้ายกับครอบครัวกรชวิล เป็นวันที่ณศรินทร์ปลดเปลื้องความโกรธแค้น ละทิ้งอยากสั่งสอนเขา ให้อภัยกรชวิลอย่างแท้จริง ณศรินทร์จำวินาทีที่รอคอยเขาอยู่หน้าห้องผ่าตัดได้ดี และนั่นทำให้หล่อนรู้ว่า ตนรักและเป็นห่วงกรชวิลมากแค่ไหน ความรักที่พยายามผลักดันออกไปจากหัวใจ หล่อนคิดว่าทำได้ สุดท้ายตระหนักด้วยตัวเองว่า ทำไม่ได้สักนิดเดียว มันถึงเวลาที่หล่อนจะมีความสุขอย่างแท้จริง ตามที่ศุภชัยเคยกล่าวไว้กับตน ความที่กรชวิลถูกทำร้าย ได้รับบาดเจ็บ และต้องการมาร่วมงานศพมารดา วิรัชจึงสวดอภิธรรมศพปนัดดาเจ็ดวัน เพื่อให้ร่างกายกรชวิลฟื้นตัวให้มากกว่านี้ วันนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แม้แต่ณศรินทร์ยังร้องไห้กับการจากไปของนาง ไม่กล่าวถึงอรัญญาคงไม่ได้ เวลานี้หล่อนได้รับผลกรรมที่ทำไว้อย่างสาสม นอกจากถูกศาลจำคุกยี่สิบปี อรัญญาเป

Chapter 87“พี่ยักษ์...พี่ยักษ์” หล่อนเปล่งเสียงแห่งความสุข หลังพานพบวิมานสวรรค์ ที่ไม่ได้เยี่ยมเยือนมาหลายปี มันยังคงสวยงามประทับใจเช่นเคย เพิ่มเติมคืออิ่มไปทั่วดวงใจยามณศรินทร์สุขสม คือช่วงวินาทีที่กรชวิลทรมานที่สุด ช่องทางรักตอดเป็นจังหวะ โอบล้อมกายชายที่ยังคงขับกายไม่หยุดพัก เพิ่มความแรงมากยิ่งขึ้น ระรัวจนร่างสาวกระเพื่อมไหมไปตามแรง“โอ้ว...เอยจ๋า...เอย...พี่จะทนไม่ไหวแล้ว...ทั้งเสียวทั้งรัดตัวพี่...อา” เขาคลั่งมาก คลั่งรสกามที่เสพสม อัดกายเข้าสุดออกสุด ความเร็วประหนึ่งอาชาไนยกำลังวิ่งเข้าเส้นชัยแต่ช้าก่อน...เขาอยากอิ่มมากกว่านี้กรชวิลหยุดการเคลื่อนไหว ปรับเปลี่ยนท่วงท่า จับขาเรียวสวยทั้งสองข้างพาดบ่า ดันร่างสาวโย้ไปข้างหน้า บั้นท้ายงามงอนลอยเด่นเหนือที่นอน เขาใช้มือใหญ่เท้าลงข้างตัวหล่อน เพื่อเป็นหลักยึด จากนั้นก็สาดใส่ความเป็นชายเข้าประสานร่างงามที่ร้องครางระงมจากความเสียวสะท้านสุดห้ามใจ“อา...แรงดีจัง...อา...พี่ยักษ์...พี่ยักษ์” ณศรินทร์ได้รับความสุขจากเขาอีกครั้ง เป็นครั้งที่สี่หรือห้าจำแทบไม่ได้ รู้แค่ว่า หัวใจอิ่มหนำจากรสสเน่หา แทบสำลักมันออกมาก็ว่าได้ กรชวิลเก่งและอึดไม่

Chapter 89“วันเสาร์นี้พี่ณรงค์กับคุณลุงคุณป้าจะมาไร่ พี่ว่าจะทำสเต็กเนื้อวากิว พี่สั่งร้านไว้แล้ว วันนี้จะแวะไปเอา” กรชวิลบอกภรรยา ขณะทานอาหาร “พี่สั่งกุ้งไว้ด้วย วันก่อนเอยบอกอยากกินกุ้งทอดกระเทียมพริกไทย พี่เลยจัดให้ห้าโลเลย” เมียอยากกินอะไรต้องได้กิน “ขอบคุณค่ะ เอากระเทียมเยอะๆ นะคะ เอยชอบ” “จัดไปครับคนสวย” เขาตามใจณศรินทร์เสมอ “พี่ยักษ์คะ เย็นนี้เอยว่าจะไปร้านพี่เอ็มค่ะ พี่เอ็มเปิดร้านอาหาร” ณศรินทร์ยังกลัวว่า สามีจอมหวงจะให้ไปหรือไม่ “เย็นนี้เราไปฝากท้องที่ร้านพี่เอ็มดีไหมคะ” “อืม เอาสิครับ ก่อนไปพี่ขอพาเตไปซื้อของเล่นก่อนนะ บ่นว่าอยากได้หุ่นยนต์ตัวใหม่” “เอยว่า พี่ยักษ์ตามใจเตเกินไปนะคะ เท่าที่มีอยู่ก็ล้นห้องแล้ว เล่นแทบไม่หมด” หล่อนปรามสามี “เยอะที่ไหนกัน ไม่กี่ตัวเอง” พ่อบุญทุ่มเห็นต่าง แม้ว่าณศรินทร์พูดถูกทุกประการก็ตาม “เอาน่า พี่ซื้อไหว แค่นี้เอง เอยตามใจพี่เถอะนะครับ” ณศรินทร์รู้ดีว่าห้ามไม่ได้ หล่อนแค่ไม่อยากให้กรชวิลตามใจลูกมาก เพราะอาจเคยตัวได้ “แต่พี่ก็ไม่ลืมเอยนะครับ พี่สั่งกระเ