อุ้มรักนางบำเรอนอกหัวใจ

อุ้มรักนางบำเรอนอกหัวใจ

last updateHuling Na-update : 2025-12-21
By:  อัญญาณีOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
90Mga Kabanata
2.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีต เธอจำฝังใจ และเมื่อเขากลับเข้ามาในชีวิต หญิงสาวที่เคยอ่อนแอ ยอมจำนนทุกอย่าง ลุกขึ้นสู้ชายใจร้าย ใจดำ ให้รู้ว่า เธอไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้เป็นเบี้ยล่างเขาอีกต่อไป เขาต่างหาก ที่ต้องสิโรราบ หมอบกราบแทบเท้าตน ................. "ได้โปรด...อย่าทำเอย เอยกลัวแล้วค่ะคุณยักษ์" ณศรินทร์ ยกมือไหว้ขอความเมตตา กระเถิบตัวหนีร่างสูงใหญ่ที่กำลังถอดเสื้อผ้า นัยน์ตาเขาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย พร้อมฆ่าเธอได้ทุกเมื่อ "เธอร่านไม่ใช่เหรอ ฉันคงทำให้เธอไม่อิ่ม เธอถึงได้เที่ยวร่านไปแบให้ใครต่อใคร วันนี้ฉันจะทำให้เธอกระอักอิ่มไปหลายวัน" ............... "ต่อให้คุณกราบเท้าฉัน ขอร้องอ้อนวอนฉัน ทำดีกับฉันต่างๆ นานา เพื่อให้ฉันอภัยคุณ บอกไว้นะว่า ต่อให้คุณกราบเท้าฉันจนมือทะลุลงไปใต้ภิภพ ทำดีกับฉันจนตัวตาย ฉันก็ไม่มีวันยกโทษ คุณต้องได้รับโทษที่ทำไว้กับฉัน ฉันจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนหมาข้างถนน ที่ไม่มีใครต้องการ" ณศรินทร์กล่าวไว้

view more

Kabanata 1

Chapter1

Setelah menuruni tiga buah tangga dari panggung, Helena memeluknya, "You got this! Keren sekali adikku."

"Aye aye thanks kakakku."

"Langsung pulang?"

"Ayo, nanti masakan Tante Lea menjadi dingin."

Helena berdecak, tangannya terangkat merangkul Melva. Kemudian mereka tertawa bersama.

Di dalam mobil, Melva melepas topi wisudanya, menempatkannya bersama sebuket karangan bunga pemberian Helena di kursi belakang.

Melva membalas pesan teman-temannya yang mengajak makan malam bersama, dia meminta maaf tidak bisa hadir karena sudah memiliki janji lain. Menyimpan ponselnya, dia mencari micellar water dan kapas di pouch biru dalam pangkuannya.

Tangan Helena menghentikan gerakan Melva yang akan menghapus make up.

"Nah, kita belum mengambil foto bersama. Jangan dihapus dulu."

"Ugh, okay."

Melva menghela nafas, punggungnya bersandar nyaman. Kebayanya lumayan membuat gerah, setelah mobil keluar area parkir, Melva membuka kaca jendela. Angin segera masuk menyegarkannya.

Hari ini adalah perayaan wisudanya. Seperti perayaan kelulusan di sekolah menengah sebelumnya, hanya Helena yang selalu hadir. Mereka adalah teman seperjuangan. Tidak, mereka adalah keluarga sejak keduanya berada di panti.

Helena lebih tua dua tahun dari Melva. Dia diadopsi sepasang suami istri yang mengendarai Audi ke panti. Orang tua angkat Helena adalah idaman para anak. Mereka super baik dan perhatian. Melva beberapa kali diajak menginap dan berlibur bersama.

Melva sendiri keluar dari panti saat umurnya telah mencapai batas ketentuan tinggal di panti. Dia menolak orang tua Helena untuk diadopsi bersama. Melva pikir mereka tetap bisa seperti keluarga.

Mendapat beasiswa penuh atas pendidikannya hingga sarjana adalah hal terbaik yang ia terima. Meskipun orang tersebut menolak memberikan namanya. Melva sangat berterimakasih pada donatur beasiswa tersebut. Tanpa harus banting tulang, Melva hanya perlu bekerja part time untuk makan sehari-harinya.

"Aku memiliki tas baru dan kamu harus melihatnya nanti!"

Melva menatap Helena, "Kali ini darimana?"

"Ini brand lokal, tapi sangat bagus."

Mengerutkan kening, Melva bertanya, "Tidak biasanya kami tertarik dengan brand lokal. Berapa?"

"Aku kurang tau dengan harganya. Ini pemberian," jawab Helena lirih.

"Hmm? Sejauh yang aku tahu, seleramu dengan Mama kamu berbeda, kamu jarang memuji tas yang dipilih oleh dia. Jadi, dari ini pemberian dari siapa?"

Helena meringis membenarkan, "Ada seseorang yang aku kenal, pria yang sedang dekat denganku. Doakan saja."

"Iya kah? Oh kamu jangan menganggap seperti kita tidak kenal selama hampir sepuluh tahun. Tentu saja aku akan mendoakan yang terbaik untukmu. Kalian sudah lama saling kenal? Kenapa dia tahu hobimu sebagai kolektor tas?"

"Aku sendiri yang cerita padanya, kamu tahu sendiri kan ketika aku sudah bicara tentang hobi, aku akan bercerita tentang tas-tas yang aku punya."

Melva menganggukkan kepala tanda setuju. Helena sangat suka mengoleksi berbagai tas. Dari sling bag, shoulder bag, sampai mini backpack dan tas kanvas. Helena memiliki lemari kaca khusus untuk tas-tasnya. Terkadang dia membuat giveaway tas di I*******m jika lemarinya sudah tidak muat menampung.

"Yang aku tahu kamu lebih suka produk luar tetapi dia membelikanmu brand lokal? Pelit ya?" Tanya Melva bercanda.

Helena tertawa, "Tidak, dia berkata jika aku harus lebih mencintai produk lokal."

"Begitu, dan kamu langsung menurut. Selama ini aku berkata hal yang sama dan yang kamu lakukan hanya melengos sambil tetap berbelanja tas produk luar."

"Tentu saja aku harus menuruti perkataan calon pacarku."

"Kamu bahkan sudah menganggapnya sejauh itu."

"Harus. Jangan berlama-lama. Dan kamu kapan mendapatkan pacar?"

"Mudah, aku bisa menunjuk siapa saja."

"Oh silakan tunjuk siapa saja. Asalkan jika salah orang, jangan merengek menangis menyedihkan padaku!"

Mobil memasuki perumahan. Melva menutup kaca jendela. Jam digital yang ada di dashboard menampilkan angka 6.14.

Langit jingga mulai menggelap. Mobil berbelok ke sebuah rumah berpagar coklat russet. Helena menekan klakson dua kali, seorang satpam membuka gerbang untuknya.

Rumah yang dihuni keluarga Helena bergaya art deco. Rumah ini memiliki garis-garis geometris yang tajam dan simetris, detail-detail dekoratif seperti relief-relief atau ornamen- ornamen logam. Interiornya akan berkilau dengan warna-warna metalik, dan aksen-aksen dekoratif yang berani seperti lampu-lampu gantung yang mewah.

Helena langsung membawa Melva ke ruang makan. Seolah mempersembahkan sesuatu, tangannya direntangkan di sisi Melva.

"Ini dia bintang utama kita malam ini."

Melva memutar matanya mendengar itu.

Tante Lea yang sedang menyusun makanan di meja datang menghampiri, memeluk Melva dengan tidak lupa mencium pipinya di kanan kiri.

"Cantiknya. Happy graduation ya sayang."

"Terimakasih Tante."

"Ayo duduk, kita makan."

Helena menyela, "Ma, kita harus mengambil foto dulu. Dimana Papa? Jangan bilang belum pulang dari kerja."

"Di hari spesial seperti ini mana mungkin Papa kamu tidak mengatur jadwalnya? Dia sudah di rumah sejak jam empat. Tapi masih di ruang kerja karena kantor meneleponnya tadi."

"Mama, tolong panggilkan Papa. Aku akan mengatur kamera." Helena menyengir.

Melva berdiri dengan bengong memperhatikan kesibukan sekitar. Dia berjalan ke kulkas dan mengambil minuman dingin. Lega rasanya setelah air dingin mengalir di kerongkongannya. Pupil Melva bergerak mengikuti Helena yang mondar-mandir mempersiapkan kamera.

Ruang makan dan ruang tamu tidak memiliki sekat berupa tembok. Hanya lemari kaca yang berisi gelas dan guci pajangan khas orang kaya. Jadi, Melva masih bisa melihat Helena yang sekarang membungkuk untuk mengatur lensa.

"Melva, kamu ke sini, aku akan mengetes pencahayaan. Menurutmu kita butuh ring lighting tidak?"

"Sudah petang. Jika lampu tidak cukup bisa pakai saja supaya lebih cerah," jawab Melva sambil berjalan ke depan kamera.

"Oke kita pakai, harus perfect. Akan aku posting di I*******m."

"Sini aku bantu bawakan."

Helena menggeleng, "Tidak perlu, tidak perlu. Berdiri tenang saja disitu menjadi model ku hari ini 'kay? Rok lilit yang kamu pakai pasti lelah untuk berjalan."

Helena membawa dua ring light dan menempatkan di sisi kanan dan kiri kamera.

"Nice," gumam Helena berpuas hati.

"Sudah siap kameranya?" Tante Lea telah berganti pakaian bersama Om Tara di sampingnya.

Helena memberikan jempol atas pertanyaan Mamanya.

Hampir lima belas menit sesi foto itu berlangsung. Melva segera menghapus make up dan berganti pakaian sebelum bergabung ke meja makan.

Makanan hampir dingin, namun tidak mengurangi rasa sedapnya. Melva beberapa kali ditawari hidangan oleh Helena, dan saat Melva menolak, Helena tetap meletakkan hidangan di atas piringnya yang hampir penuh.

"Kamu punya rencana bekerja dimana?" tanya Om Tara pada Melva.

Semua pasang mata menatap Melva menunggu jawaban.

"Kamu bisa ikut Helena bekerja di kantor Papanya." Tante Lea memberikan saran.

"Benar sekali, Papa mendapat kabar jika posisi yang sesuai dengan jurusan kamu membutuhkan seseorang lagi."

Helena memperhatikan kegelisahan Melva.

"Ma, Pa. Lulusan terbaik sejurusan ini sudah ditawari juga dengan dosennya tahu, itu juga perusahaan besar yang merekrut," ujar Helena.

"Begitu? Anak Papa memang hebat-hebat. Dulu Helena juga mendapat tawaran tetapi dia menolak dan ingin bekerja di kantor Papanya. Jika Melva ingin ikut seperti Helena tentu tidak apa-apa. Dan jika kemauan Melva untuk menerima tawaran dosen kamu itu juga kami semua tetap mendukungnya."

"Right." Helena mengacungkan sendoknya lalu kembali makan.

Melva tersenyum, dia menatap berbagai hidangan di meja sebelum berujar dengan yakin, "Aku terima tawaran dosen aku Om."

"Bagus itu, dimana saja asalkan itu tekad kamu. Tetapi jika kamu berubah pikiran, kamu bisa pindah dengan Helena."

"Terimakasih Om."

"Jangan khawatir Pa, Melva akan betah di tempat kerja dengan bos yang ganteng, iya kan?"

"Betul itu," jawab Melva dengan nada gurauan.

Seisi ruang makan penuh dengan tawa.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
90 Kabanata
Chapter1
1หนึ่งปีแล้ว... หนึ่งปีที่เขาทำตัวเหมือนหมา เป็นสุนัขรับใช้ เป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ คอยเฝ้า คอยดูแลหล่อนกับลูกอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่มีสิทธิ์พูดคุย หรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเหมือนอดีต ได้แต่มองดูหล่อนมีความรักครั้งใหม่ด้วยใจชอกช้ำหัวใจกรชวิลไม่ต่างกับต้นไม้ ที่ถูกมือหล่อนปลิดใบไม้ออกจากลำต้น จนตอนนี้ไร้ใบไม้สักใบ กำลังกลายเป็นต้นไม้แห้งตายในไม่ช้า ตอนนี้กรชวิลยังไม่ตาย เขามีลมหายใจ และกำลังเผชิญอยู่กับความเจ็บปวดรวดร้าว อย่างแสนสาหัส ความรู้สึกนี้น้อยกว่าที่หล่อนได้รับจากเขา คล้ายกับว่า ชายหนุ่มกรรมตามสนอง เคยทำอะไรไว้กับณศรินทร์ เวลานี้ย้อนกลับมาหาตัว ชนิดที่ว่า เอาคืนกลับสิบเท่า หากอดีตกรชวิลไม่ใจร้ายใจดำ ไม่ทำร้ายจิตใจหล่อน และยอมรับความรู้สึกตัวเอง เขาคงไม่ทรมานใจและกายเช่นนี้ แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้องนอน บอกให้รู้ว่า ชีวิตประจำวันเริ่มต้นขึ้นแล้ว หลายคนออกจากบ้านไปทำกิจวัตรของตัวเอง แต่สำหรับณศรินทร์ หล่อนทำเช่นคนอื่นไม่ได้ เพราะตอนนี้หน้าที่ลับๆ ของหล่อนยังไม่เสร็จสิ้น หญิงสาวปล่อยตัว ปล่อยใจให้ชายใจร้ายที่ไม่มีวันได้ความรู้สึกดีดีกลับมาเชยชม
Magbasa pa
Chapter 2
Chapter 2 สำหรับเภา ณศรินทร์คือคนดีมาก คิดดี ทำดี มีใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ โอบอ้อมอารี ดูแลคนในบ้านแม้ว่าจะถูกรังเกียจก็ตาม จนบางครั้งเภาแอบสงสัยว่า ณศรินทร์ทนอยู่ที่นี่ทำไม ทั้งที่ไปจากบ้านหลังนี้ได้ทุกเมื่อ โดยไม่มีใครเหนี่ยวรั้ง หากเป็นหล่อน คงเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า ไปใช้ชีวิตโดยไม่มีความเกลียดชังโอบล้อมรอบตัว คงมีความสุขมากกว่านี้แน่นอน ณศรินทร์วางถาดไม้ลงบนโต๊ะรับแขก ยกถ้วยชาวางลงตรงหน้าปนัดดา พร้อมของว่าง ปนัดดาเจ้าของอาณาจักรไร่ชวนชม ไม่แม้แต่มองหน้าคนยกของมาให้ นางยกถ้วยชาร้อนขึ้นมาจิบ เมื่อวางลงบนจานรอง นางถึงได้มองหน้าณศรินทร์ “เรื่องห้องออย แกจัดการเสร็จหรือยัง” เป็นคำถามเดียวกับกรชวิลที่ถามณศรินทร์เมื่อเช้านี้ คนถูกถามหน้าเศร้า แต่ก็ฝืนความรู้สึก ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ “เสร็จเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วค่ะ เหลือที่พี่ยักษ์สั่งเพิ่ม ให้เอาดอกคาร์เนชั่นจัดใส่แจกันไปวางในห้องออยค่ะ เอยเอาของว่างให้คุณป้าเสร็จก็จะไปเอาดอกไม้ที่สวนค่ะ” “แหม ยักษ์นี่รู้ใจออยเหลือเกิน” ปนัดดาพูดยิ้มๆ “อยากให้ลงเอยกันเร็วๆ จัง ฉันจะได้มีหลานสักที”
Magbasa pa
Chapter 3
Chapter 3 “พี่เอ็มชมเกินไปแล้วค่ะ เอยไม่ได้สวยขนาดนั้นหรอกค่ะ” ดวงหน้าหวานแดงระเรื่อ ชวนมองเหลือเกิน พงษ์พัฒนายกกล้องถ่ายรูปณศรินทร์สาวหน้าหวานเป็นธรรมชาติ “พี่ไม่ได้ชมเกินไป เอยสวยจริงๆ ไม่เชื่อดูสิครับ” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ณศรินทร์ เพื่อให้หล่อนดูภาพที่บันทึกไว้ในกล้องถ่ายรูป “เห็นไหมว่า เอยสวย” พูดจบพงษ์พัฒนาหันหน้าไปทางณศรินทร์ ที่เงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า ทำให้ใบหน้าสองหนุ่มสาวอยู่ห่างกันไม่มากนัก พงษ์พัฒนามองนัยน์ตาหวานปนเศร้า อันแสนมีเสน่ห์ ยามเขามองดวงตาคู่นี้ครั้งใด หัวใจเต้นแรง มันเป็นเช่นนี้ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบหน้าณศรินทร์ จนถึงวันนี้ ความรู้สึกดีดีที่มีให้สาวตรงหน้า ไม่เคยจางลง กลับเพิ่มขึ้นทุกวัน แต่เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้ เพราะเขามีพันธะคล้องคอสำหรับณศรินทร์ หล่อนไม่ได้คิดอะไรกับชายตรงหน้า มากไปกว่าพี่ชาย เพราะหล่อนมีชายคนหนึ่งปักแน่นในดวงใจ แม้เขาจะร้าย แต่หัวใจดวงนี้ ไม่หลาบจำ รักกรชวิลไม่เสื่อมคลาย“ค่ะ สวยจริงด้วย” ณศรินทร์ชมตัวเอง ซึ่งก็ไม่เกินจริงเท่าไหร่นัก“ใช่ครับ สวยที่สุดเลย” เขาชมจากหัวใจ คนถูกชมยิ้ม ยื่นดอกราชา
Magbasa pa
Chapter 4
Chapter 4 “แต่พี่คิดถึงออยมากกว่านะ” กรชวิลพูดตรงกับใจจังหวะที่สองร่างกำลังกอดกัน ณศรินทร์ที่กำลังเดินไปยังประตูบ้าน เพื่อไปรอพงศ์พัฒนาตรงจุดที่นัดไว้ หล่อนชะงักเท้า หัวใจสั่นสะท้านราวกับว่า เกิดแผ่นดินไหวในอก บาดตาบาดใจกับภาพนี้เหลือเกิน หญิงสาวรีบก้มหน้า หมายเดินออกไปให้พ้นห้องนี้“จะไปไหนพี่เอย” ปกติไม่มีใครสนใจว่าณศรินทร์จะไปไหน แต่ครั้งนี้มีคนถาม คนนั้นคืออรัญญา“พี่มีนัดน่ะ” ณศรินทร์ตอบ ไม่อยากมองหน้าน้องสาวสักเท่าไหร่ เพราะนั่นทำให้หล่อนมองเห็นหน้ากรชวิลไปด้วย เวลานี้หล่อนไม่อยากมองหน้าเขา เกรงว่าความอ่อนแอจะถูกเปิดเผย“นัดกับใครเหรอคะพี่เอย” คำถามนี้ นัยน์ตากรชวิลตวัดมองณศรินทร์“พี่เอ็มน่ะ เราจะไปเที่ยวงานกาชาดกัน” คนตอบเอ่ยพอได้ยิน ไม่กล้าสบตากรชวิล“จะไปอยากรู้ทำไม ว่ามันจะไปไหน มันอยากไปไหนก็ไปสิ ไม่มีใครล่ามไว้สักหน่อย” ปนัดดาพูดเสียงแข็ง“นานๆ ออยจะกลับมาบ้าน พี่เอยไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเหรอคะ ออยคิดถึงพี่เอยค่ะ” ปากบอกคิดถึง แต่ก็ไม่ลุกเดินมาหาพี่สาวต่างมารดา ยังคงนั่งข้างกรชวิล “มื้อเย็นพี่ยักษ์ทำกับข้าวที่ออยชอบหลายอย่างเลย น่าจะอยู่กินด้วยกันนะ”ไม่เป็น
Magbasa pa
Chapter 5
Chapter 5คราแรกปนัดดาตั้งใจมารับอรัญญาเพียงคนเดียว นางเกลียดชังณศรินทร์ ลูกสาวคนที่ทำให้พรทิพย์เจ็บช้ำน้ำใจ ทว่าอรัญญาขอร้องไว้ ให้เหตุผลว่า ณศรินทร์ไม่มีใครเหมือนตน ปล่อยให้ณศรินทร์อยู่กับพรพิมลหรือปล่อยไปตามยถากรรม คงไม่ดีแน่ หล่อนเป็นห่วงณศรินทร์ เพราะถึงอย่างไร ณศรินทร์คือพี่สาวของตน คำพูดไร้เดียงสายิ่งทำให้ปนัดดารักอรัญญามากขึ้น ยอมทำตามที่อีกฝ่ายร้องขอ“เธออยากได้เงินจ่ายค่ารักษาตัวยายแอ๋วไม่ใช่เหรอ ฉันให้ได้นะ แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องไปอยู่กับฉันที่ไร่ชวนชม ไปเป็นขี้ข้าส่วนตัวของฉัน จนกว่าฉันจะพอใจ” อรัญญาไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์ เป็นน้องสาวที่รักพี่สาวตามที่แสดงให้ใครต่อใครเห็น เบื้องหลังอรัญญาร้ายมาก เพราะถูกพรทิพย์กรอกหูมาตลอดว่า ณศรินทร์แย่งความรักจากวิวัฒน์ไป คนที่บิดาไม่ค่อยรัก ถูกฝังความเกลียดชัง จึงคิดแก้แค้นพี่สาว ด้วยการให้เป็นทาสรับใช้ “เธอคิดดูสิเอย ฉันมีเงิน ส่วนเธอไม่มี เธอจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารักษาตัวยายแอ๋ว หรือว่าเธอจะออกจากโรงเรียน แล้วไปทำงานหาเงินมาจ่ายล่ะ เงินมันเยอะนะ เดือนนึงหลายหมื่น เธอไหวเหรอ พานให้ยายแอ๋วลำบากเปล่าๆ ไปอยู่กับฉันแหละดีแล้ว นอกจากยายแอ๋วได
Magbasa pa
Chapter 6
Chapter 6“พี่เอ็มคะ ทางโน้นมีปาลูกโป่งด้วย เราแข่งกันปาลูกโป่งกันดีไหมคะ แต่ถ้าพี่เอ็มชนะ พี่เอ็มต้องให้ตุ๊กตาเอยนะคะ” ณศรินทร์เปลี่ยนเรื่อง กลบความเศร้าเสียใจของเขา รวมถึงตัวเองด้วย“ได้สิ พี่จะเอาตุ๊กตาตัวใหญ่ที่สุดให้เอยนะ” พงศ์พัฒนาบอกสาวสวยข้างกาย ณศรินทร์ยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนพากันเดินไปยังร้านปาลูกโป่ง ที่มีของรางวัลเป็นตุ๊กตาสัตว์ ตัวการ์ตูนหลายขนาด หลังจากมื้อเย็นแสนอร่อย และเปี่ยมความสุขผ่านพ้นไป ปนัดดา กรชวิล กรชีวินและอรัญญามานั่งคุยกันในห้องโถงใหญ่ เพื่อพูดคุยให้หายคิดถึง อีกทั้งเจ้าของบ้านยังมีของขวัญในวันกลับบ้านให้อรัญญาด้วย ทั้งสี่สนทนากันราวหนึ่งชั่วโมง จึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน เสียงเคาะประตูห้อง ทำให้คนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำด้วยชุดนอน เดินไปยังประตูห้อง กรชวิลยิ้มให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง อรัญญาก้าวเดินเข้าไปในห้อง หมุนตัวมาทางเจ้าของห้องร่างโต “ออยไม่ได้มารบกวนเวลาพักผ่อนของพี่ยักษ์ใช่ไหมคะ”หล่อนเห็นเขาใส่ชุดนอน จึงคิดว่า ชายหนุ่มเตรียมตัวนอน “พี่ยังไม่นอนหรอก ว่าจะนั่งเล่นเกมก่อนน่ะ โน่นกว่าจะนอนก็เที่ยงคืน เผลอๆ เล่นเกมเพลินย
Magbasa pa
Chapter 7
Chapter 7กรชวิลมองร่างกึ่งเปลือยที่เดินมาหยุดตรงริมเตียง เขาไม่เอ่ยคำใด ถอดชุดนอนออกจากตัวจนร่างกายล่อนจ้อน ก่อนมือใหญ่กระตุกผ้าพันตัวหล่อนออก เพื่อให้ณศรินทร์อยู่ในสภาพเดียวกับตน ออกแรงดึงแขนหล่อนไม่แรงมาก ร่างสาวก็เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดไม่มีคำพูดใด กรชวิลแนบปากปิดทับกลีบปากนุ่ม ที่ปฏิเสธยากว่า มีพลังอำนาจดึงตนสู่ห้วงเสน่หาได้อย่างไม่ยาก ทั้งที่เจ้าของริมฝีปากคู่นี้ เป็นคนที่เขาแสนชิงชัง ไม่คิดมีใจให้ หล่อนเป็นเพียงนางบำเรอไร้ราคา เขาอยากบดจูบลงโทษที่หล่อนทำให้เขาขุ่นเคืองใจ พอได้จูบจริง กลับทำในเรื่องตรงกันข้ามเป็นความอ่อนโยนอันแสนละมุนหัวใจ อย่างที่หล่อนไม่เคยได้รับจากเขา ปกติปากสาวร้าวระบมจากการลงน้ำหนักจูบ ทว่าครั้งนี้หัวใจสาวพองโต ราวกับถูกอัดด้วยความทะนุถนอม โรมรันลิ้นใหญ่ที่กระหวัดลิ้นตน เพิ่มความร้อนในกายสองหนุ่มสาวร่างสาวเปล่าเปลือย ถูกฝ่ามือลูบไล้ ปลุกความซาบซ่านมากกว่าเจ็บปวด ส่งผลให้หล่อนวูบไหวในอก อุณหภูมิในการสูงขึ้นทุกขณะ ยิ่งเขาวางมือลงบนความนุ่มหยุ่นกลางอก แล้วบีบขยำ ปั่นยอดถันส่งท้าย ณศรินทร์ยิ่งเสียวสยิว ครางเบาๆ ในลำคอกรชวิลขยับตัวลุกขึ้นนั่งริมเตียง เลื่อนตัวสา
Magbasa pa
Chapter 8
Chapter 8“พระเจ้า...โอ้ว...เสียว...เสียว...อา...เธอมันคือนางแม่มด...อา” เสียงครางทุ้มดังกังวาน ตามอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น ณศรินทร์เหมือนกรชวิลไม่มีผิด ยิ่งได้ยินเสียงครางอันแสนทรมานของอีกฝ่าย ยิ่งได้ใจ ประเคนความสยิวซ่านให้อีกหนึ่งทำนบ “ขึ้นมาเร็วเข้า ฉันไม่ไหวแล้ว”หล่อนพร้อมทำตามคำขอนั้น เพราะหล่อนเองโหยหาตัวตนชายฝังในกายเช่นกัน ทว่าณศรินทร์ชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง เงยหน้าบอกเขา ที่อาจทำให้กรชวิลหงุดหงิด ไม่พอใจ เปลี่ยนบทรักอันอ่อนนุ่มเป็นรุนแรง แต่หล่อนก็ต้องบอกให้เขารู้“ถุงยางหมดค่ะ เอยส่งข้อความบอกพี่ยักษ์แล้วนะคะ” เสียงค่อนข้างสั่นจากความกลัว“ช่างมัน ขึ้นมาเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว”ด้วยอารมณ์พาไป แล้วคิดว่าตนจะปล่อยด้านนอก หรือไม่ก็ให้หล่อนกินยาคุมฉุกเฉิน จึงไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เมื่อเขาไม่กลัว ณศรินทร์ทำตามคำสั่ง กรชวิลขยับตัวมานั่งกลางเตียง เพื่อสะดวกในการสานสวาทณศรินทร์ขึ้นครอบครองลำทวนใหญ่ ที่หล่อนไม่คณากับความยาวและใหญ่ มันเหมือนความคุ้นชิน และตื่นเต้นทุกครั้งที่ตัวตนเขาฝังตัวอยู่ในกายตน ครั้งนี้หล่อนเดินเกมก่อน เริ่มโยกตัวไปตามอารมณ์ ยกตัวขึ้นสูง ทิ้งน้ำหนักบั้นท้ายลงมา
Magbasa pa
Chapter 9
Chapter 9 น้ำกามรสที่ได้ดื่มไป เสมือนเติมเชื้อปรารถนาในกายให้เดือดพล่าน เขาทนไม่ไหวเช่นกัน รีบประสานกายกับร่างแน่งน้อยที่ใจแสนเกลียดชัง ทว่าร่างกายกับโหยหาไม่มีสิ้นสุด เมื่อประสานร่างเต็มตัว กรชวิลเดินหน้าเต็มสูบ เข้าสุดออกสุด ณศรินทร์สั่นสะเทือนตามแรงรัก เร็ว หนักหน่วง อัดกระแทกแบบไม่ลืมหูลืมตา มือใหญ่กอบกุมเต้าอวบมันมือ ขยำและดึง “อา...ยัยแม่มด...โคตรเสียวเลย...อูวว์...พระเจ้า...ตอดดีมาก...ดีมาก...โอ้วววว” กรชวิลครางยาว รัวเป็นชุดใหญ่ก่อนหยุดแช่ตัวครั้งสุดท้าย ระเบิดความสุขจนทะลักไหลออกมาจากช่องทางเสน่หา ซบหน้าลงบนอกนุ่ม พร้อมลมหายใจแรง ณศรินทร์ไม่เคยเหนื่อยอ่อนจากภารกิจบนเตียง เท่าครั้งนี้เลย ความสุขที่ได้รับสูบพลังงานหล่อนไปมาก ดูได้จากอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วกว่าปกติ และแรงหายใจหอบกรชวิลแทบหมดแรง เอนกายลงนอนข้างหล่อน ทั้งที่เขาเล่นรักได้คืนละสามถึงสี่รอบ ดวงตาสีนิลมองดวงหน้าหวานสาวข้างกาย ชั่วขณะนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่าง ที่วาบเข้ามาในห้วงจิตใจ ราวกับประตูความรู้สึกเปิดออก หล่อนกำลังก้าวเข้ามา แต่อยู่ๆ ชายหนุ่มใช้มือปิดประตูนั้นอย่างว่องไว
Magbasa pa
Chapter 10
Chapter 10“ก็จริง ถือว่าเลี้ยงหมาเชื่องๆ ไว้สักตัวก็ได้ ซึ่งมันก็เชื่องอยู่หรอก ให้ทำอะไรก็ทำ ไม่เคยพูดไม่เคยบ่น และไม่เคยเห่า หรือแว้งกัดคนเลี้ยงดูมัน เลี้ยงให้มันเป็นทาสเราไปตลอดชีวิต”ณศรินทร์นำมือมาปิดปาก เพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้ เสียงสะอื้นดังให้คนในห้องได้ยิน หล่อนอดสูกับตัวเอง ที่ต้องทนอยู่บ้านหลังนี้ บ้านที่ไม่มีใครต้องการตน ไม่มีแม้สักคนเดียวอ้นกับเภาที่กำลังยกกาแฟและชามาเสิร์ฟให้เจ้านาย ได้ยินคำพูดปนัดดาเต็มสองหู ทั้งสองมองหน้ากัน พร้อมเพรียงกันมอง ณศรินทร์ที่วิ่งปาดน้ำตาไปทางด้านหลังบ้าน ทั้งสองถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ความคิดตรงกันว่า หล่อนทนได้อย่างไร เป็นตนคงออกไปจากบ้านหลังนี้นานแล้วใช่...ณศรินทร์ตั้งใจเช่นนี้ ในสักวันหนึ่งเดิมทีณศรินทร์ตั้งใจจะไม่มาบ้านปนัดดาตามคำสั่ง แต่ก็ต้องมีเหตุให้มาจนได้ เมื่ออ้นท้องเสีย ถ่ายหลายรอบจนไม่มีแรง วันนี้มีทีมงานจากพรีเวดดิ้งชื่อดังในตัวเมือง มาถ่ายรูปครอบครัวเจ้าของบ้าน เพื่อเก็บไว้ในอัลบั้ม คัดสวยที่สุดมาขยายเป็นภาพใหญ่ ติดกรอบรูปติดตั้งไว้บนผนังชั้นล่าง ความที่มีคนมาบ้านหลายคน อ้นไม่สะดวกทำงาน ปนัดดาจึงเรียกให้ณศรินทร์มาช่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status