บททั้งหมดของ Teach Me, Uncle Professor : บทที่ 81 - บทที่ 87

Sa wakas ay nakarating na rin kami sa restaurant na sinasabi nila Mama. Panay ang haplos ni Easton sa hita ko habang nasa byahe. Pinipilit pa nga ni Easton na pinapalitan niya ng heavy tint ang kaniyang kotse kaya walang makakakita ng nangyayari sa loob. Pero ayoko masira ang ayos ko kaya mas pinili ko na lang na hindi siya pansinin kahit mahirap kalabanin ang tukso. Bahala siya sa buhay niya. Siya na nga ang pinaka pinoprotektahan dito pero parang siya pa ang hindi nag iingat.Pinagbuksan kami ng lalaki ng pintuan kaya ngumiti ako sa kaniya bilang pasasalamat. Maraming tao ngayon sa restaurant na mukhang mga yayamanin din. Tumingin kami sa paligid hanggang sa nakita namin sila Grandpa at Mama sa sulok na table kaya roon kami dumiretso ni Easton. Ngunit nawala agad ang ngiti ko nang makita kong may mga kasama pala sila. Hindi ako nasabihan na may ibang tao pa pala.“What is she doing here?” pabulong ko na tanong kay Easton habang papalapit kami sa table. Naiimbyerna ako habang nakiki

Tinulak ako ni Drake na siyang nagpabalik sa ‘kin sa realidad. “Sandali lang, Eloisa. Alam mo namang mali ito. Huwag kang magpadala sa emosyon mo.”Inayos ko ang aking upo at nanatiling nakatulala sa nangyari. What the f*ck did I just do? Bakit mo ‘yon ginawa, Eloisa, hindi ka ba nag iisip?!Hinimas niya ang tuktok ng aking buhok. “Hanggang comfort lang ang kaya kong ibigay sa ‘yo, walang comflirt.” Ngumisi siya at binuhay na ulit ang makina ng kaniyang kotse. “Ayokong mabugbog ng uncle mo.”Umirap ako sa hangin dahil naalala ko na naman ang nangyari kanina. Siya ang may kasalanan kung bakit nangyayari ito! “Wala naman ‘yon pakialam sa ‘kin,” malamig kong tugon.“That’s not true.” Ang mata ni Drake ay nanatili sa daan, ngunit parang nagdadalawang-isip. Humigpit pa ang hawak nito sa manibela bago pa siya muling nagsalita. “Kung walang pakialam… ang boyfriend mo, hindi niya papatayin gamit ng kaniyang mata ang mga lalaking lumalapit sa ‘yo. Ilang beses na nga siguro ako napatay no’n sa

“Sobrang saya ko, anak. Hindi ko aakalaing dadating ang ganitong araw na makakapag-mall tayo at wala akong iniisip.” Ngumiti si Mama habang mahigpit na hawak ang braso ko, parang takot na baka bigla akong maglaho kapag binitiwan niya. Nakasunod lang ang dalawang bodyguard namin sa likod na bitbit ang mga pinamili namin. Pinagmasdan ko ang mukha ni Mama at kitang kita ang gaan ng kaniyang kilos—‘yong klase ng gaan na matagal ko nang hindi nakikita.“Deserve mo ‘to, Ma,” sagot ko, pilit na pinapasigla ang tono ng aking boses. “Tagal mo ring hindi nagpapahinga.”Simula no’ng pinagkasunduan si Easton at Arissa, hindi na masyadong namoblema si Mama sa kumpanya. Maski si Grandpa ay may plano nang bumalik ulit ng probinsya dahil nami-miss na raw niya si Grandma. Sa kabila ng lahat, masaya ako para sa kanila dahil hindi na nila kailangang magpakapagod. “Hindi lang ito pahinga, Eloisa.” Nakangiting saad ni Mama habang papasok kami sa isang boutique na matagal nang gusto ni Mama. “Pakiramdam