บททั้งหมดของ Beneath His Shadow: บทที่ 61 - บทที่ 69

“Makukuha ko ang video ng preliminary round. Pero para saan mo ba ‘yon?” tanong ni Coach Albi, bahagyang nakataas ang kilay, halatang nagtataka.Ngumiti lang si Avery at hindi na nagdetalye. Siyempre, alam niya ang sagot sa isip ng kausap, alam ni Coach Albi kung gaano kakunat ang kapatid niya. “Curious lang ako kung hanggang saan na ang narating ng training ng third brother ko,” mahinahon niyang paliwanag. “Kapag nakuha mo na po, send mo na lang sa email ko. At Coach Albi… puwede bang pakiusapan mo ang mga seniors na maghinay-hinay? Huwag naman nilang bugbugin nang sobra si Kuya Draven.”Hindi napigilan ni Coach Albi na mairita. Napabuntong-hininga siya, halatang may halong inis ang boses. “Mas mabuti pang siya mismo ang pagsabihan mo. Nagsabi na ako sa mga estudyante na maghinay-hinay, pero ang batang ‘yon? Siya pa ang nanghamon. Sabi niya, mas okay daw na isa-isa silang umakyat kaysa sabay-sabay, kasi kaya naman daw niyang patumbahin lahat. Kung hindi raw, sila ang ‘mamamatay sa b

Nagpatuloy ang boses ng lalaki mula sa speaker ng electronic dog, malinaw at walang kaabog-abog, parang sinadyang iparinig sa bawat sulok ng auditorium.“...Sinabi mo na baka hindi uubra ang plano na pabuntisin siya nang hindi kasal at saka pilitin ang mga magulang niya na ipaikasal kami.”May ilang estudyanteng napasinghap.“Papainumin ko pa siya mamaya… kung hindi pa rin papayag, kumbinsihin ko na lang muna siyang kumuha ng marriage certificate…”Saglit na huminto ang recording, ngunit mas lalong bumigat ang hangin.“Gusto ba talaga ng kuya ko na pakasalan siya?”Sumunod ang malamig at walang pusong sagot.“Paano mangyayari ‘yon? Ang pangit at ang bobo niya. Hindi siya ang ideal type ko… Gusto lang namin na magkaanak siya at makahingi ng pera sa Reyes…”Parang may sumabog sa gitna ng venue.Sunod-sunod ang reaksyon ng mga estudyante sa audience. May napamura, may napasigaw, at may tumayo sa galit.“Grabe, may ganito palang klase ng lalaki?”“Nakakahiya sa mga lalaki ‘yan!”“Gagamiti

Nangunguna si Apple habang naglalakad sila sa mahabang koridor. Halos sampung minuto ang itinagal bago ito tuluyang huminto sa harap ng isang pinto. Pagkakita pa lang dito, bahagyang kumunot ang noo ng host. Sanay na sanay siya sa university, at agad niyang napansin ang kakaiba.“Ito… utility room ’to,” sabi niya na may pagtataka. “Karaniwan, hindi naman nilalakihan ng kandado ang ganitong lugar. Bakit ngayon, may ganito kalaking lock?”Marahang kumawag ang buntot ni Apple, saka ito tumahol nang marahan habang nakaharap sa pinto. “Master, okay ka lang ba diyan sa loob?”Narinig ni Avery ang mga boses, noong pumasok siya ulit kanina sa utility room ay hindi niya kayang i-lock ang pintuan, naisip niya marahil ay may kusa nalang din nag-lock nito nang may mapadaan na janitor o ibang staff. Lalong tumindi ang kaba ng mga taong nakasunod. Isa-isang sumilip ang mga mata, punô ng pananabik at pag-aalinlangan.Lumapit si Davian, tahimik ngunit mabigat ang presensya. Kumalabog ang kanyang kam

Mabilis na nagbago ang malaking screen sa likod ng host. Ilang segundo lang ang lumipas, at isa-isang lumitaw ang scores ng lahat ng sumaling grupo, malinaw, at walang itinatago. Saglit na natahimik ang buong bulwagan bago biglang sumabog ang ingay ng audience.“Ha? Huling pwesto ang electronic dog ni Avery?” “Hindi puwede ‘yon! Sa lahat ng gawa, ‘yun ang pinaka-impressive!” “Kahit hindi man first place, imposible namang last place. Shady ‘to, sobrang shady.” “Grabe, kami pala ang first place? Deserve ba namin ‘to? Parang hindi ako makapaniwala…”Nakanganga si Esther sa pagkagulat, halatang hindi matanggap ang nakita. “May mali sa system,” bulalas niya, puno ng inis at pagkabahala. “Imposibleng last place ‘yan. Tatawag ako kay Daddy, hindi niya puwedeng bigyan ng zero points ‘to.”Hindi pa man siya tuluyang nakakatayo, kapansin-pansing nagbago rin ang ekspresyon ng host sa entablado. Parang nahihirapan itong ngumiti habang humaharap sa mga tao. “Eto… medyo kakaiba ang resultang lu

Naunawaan agad ni Avery ang sitwasyon. Kung si Esther mismo ang hihingi ng bayad sa pamilya Tamayo, tiyak na gagawa ang mga ito ng paraan para umiwas at magtanggi. Ang pagpunta sa hotel para harangin si Esther? Hindi na iyon bago sa kanila. Kayang-kaya nilang gawin iyon nang walang kahihiyan.Isang gabi pa lamang silang magkasama, ngunit malinaw kay Avery ang determinasyon ng dalaga. Alam ni Esther na may matutuluyan siya, at kung kinakailangan, lalaban siya para mabawi ang perang nararapat sa kanya. Wala nang dahilan si Avery para pigilan siya. Sa totoo lang, kung makaganti man sila kahit kaunti at makitang hindi komportable ang pamilya Tamayo, sapat na iyon para gumaan ang kanyang dibdib.“Malaki naman ang apartment ko,” kalmadong sabi ni Avery habang binubuksan ang pinto. “Hindi problema kung may makikituloy. Kung ayaw mong libre, bayaran mo na lang ako ng katulad sa hotel. Pero dito, may pagkain ka na. Consider it… free living expenses.”Bahagyang napatigil si Ernest. Kanina pa si