ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน のすべてのチャプター: チャプター 311 - チャプター 320

"มึงให้พวกกูฆ่าเมียของเซิ่งถิง มึงแม่งอยากให้พวกกูตายเร็วขึ้นใช่ไหม?" พี่ใหญ่เคราดำกำหมัดแน่น ทำท่าจะชกหลิวฉิงอีก"งั้นจะเอายังไงล่ะ ปล่อยมันไปเหรอ?" มุมปากหลิวฉิงกระตุก "มันเห็นหน้าพวกมึงหมดแล้ว มึงคิดว่ามันจะไม่ให้ผัวมันมาคิดบัญชีพวกมึงหรือไง?""กูจะชกมึงให้ตายก่อนไง!" พี่ใหญ่เคราดำกระชากคอเสื้อหลิวฉิงขึ้นมา"ในบัตรกูมีสามแสน!" หลิวฉิงรีบตะโกน"มึงหมายความว่าไง?""พวกมึงมีแค่สองทางเลือก จะช่วยกูฆ่ามันแล้วเอาหนึ่งล้านห้าแสนนี้ไป หรือไม่ก็ฆ่ากู แล้วสุดท้ายก็โดนเซิ่งถิงฆ่าอยู่ดี"พี่ใหญ่เคราดำกัดฟันแล้วกัดฟันอีก สุดท้ายก็ชกหน้าหลิวฉิงหนึ่งหมัด แล้วฉกบัตรไปจากมือทันที"ถ้าหลังจากนี้เอาเงินออกมาไม่ได้ มึงก็น่าจะรู้ว่าตัวเองจะจบลงยังไง"หลิวฉิงเช็ดมุมปาก "วางใจเถอะ กูก็ไม่อยากตายเหมือนกัน!"พูดจบมันก็หันไปมองหลินชิงเหยียนด้วยดวงตาที่ฉายแววตื่นเต้น"หลินชิงเหยียน ในที่สุดเธอก็ตกอยู่ในมือฉันจนได้!"หลินชิงเหยียนรอให้หลิวฉิงโผล่มาตลอด ตอนนี้มันก็โผล่มาจริง ๆ"กรรโชกทรัพย์แถมลักพาตัวคนมาฆ่า หลิวฉิง นี่นายกะจะนั่งคุกจนวันตายเลยใช่ไหม?"หลิวฉิงหรี่ตา "ไม่เป็นไร ฉันขอแค่ให้เธอตายก่อน

หมัดกับเท้ากระหน่ำลงบนตัว หลิวฉิงเจ็บจนช่วงหนึ่งชาไปทั้งร่างเขารู้ว่าตัวเองจบเห่แล้ว พอยอมรับความจริงนี้ได้ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาต้องลากหลินชิงเหยียนลงนรกไปด้วยเขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบากและมองไปไม่ไกล หลินชิงเหยียนถูกผู้ชายในเสื้อโค้ตสีดำกอดไว้ในอ้อมแขน ดูอ่อนโยนและทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า เขาเกลียดจนกัดฟันแน่น"ประธานเซิ่ง...มะ...มันไปยั่วพ่อบุญธรรม...มันไม่ใช่คนดีอะไรเลย!"เขาฝืนตะโกนออกไปทั้งที่หมัดที่ตกใส่ตัวหนักกว่าเดิม ถึงขั้นกระอักเลือดออกมา แต่เขาก็ยังดื้อดึงจะลากหลินชิงเหยียนให้ตายไปด้วยกันให้ได้"มันเป็นผู้หญิงต่ำ ๆ...พวกเราหลายคนเคยเอาเธอแล้ว...ฮ่า ๆ...คุณสูงส่งขนาดนั้น...สุดท้ายดันแต่งงานกับผู้หญิงอย่างว่า!"ตอนที่เขาตะโกนออกมา เขาแทบเสียสติไปแล้ว"เธอสกปรกไปนานแล้ว...เหมือนผ้าเช็ดพื้นเน่าจากท่อเหม็น..."เซิ่งถิงกอดหลินชิงเหยียนแน่น ไม่อยากให้เธอได้ยิน แต่เธอก็ยังได้ยินอยู่ดี"เปล่านะ เขาพูดโกหกทั้งหมด!" เธอรีบอธิบายกับเขาเซิ่งถิงรีบพยักหน้า "เด็กดี เขาพูดโกหก ฉันไม่เชื่อสักคำ!""ฉันไม่ได้สกปรก ไม่ได้ไปยั่วใคร ไม่ได้...""ฉันสาบานว่าฉันเชื่อเธอ!" เซิ่งถิงอยาก

คำพูดประโยคนั้นทำให้เซิ่งถิงโมโหขึ้นมาทันที เขากดเธอกลับลงไป แล้วก้มลงกัดริมฝีปากล่างของเธออย่างแรง"เก็บคำพูดเมื่อกี้กลับไปเดี๋ยวนี้!"ริมฝีปากเจ็บจี๊ด แต่หลินชิงเหยียนกลับยิ้มอย่างมีความสุข"เว้นแต่คุณจะพิสูจน์ให้ดู""อยากตายคืนนี้เหรอ?""ตายบนเตียงคุณเหรอ?"เซิ่งถิงคว้าเอวเธอแน่น แล้วอุ้มยกเธอขึ้นอย่างแรง ตอนที่เธอตกใจจนรีบกอดเขาไว้ เขาก็กดจูบเธอหนัก ๆ แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าเธอออก...ไฟครั้งนี้ลุกอยู่นานมาก แต่สุดท้ายเซิ่งถิงก็ไม่กล้าออกแรงมากเกินไป เขาคอยประคองแผ่นหลังของเธอไว้ตลอด จนตอนที่เธอนิ่มเหมือนน้ำไปทั้งตัว เขาถึงยอมปล่อยและพาเธอไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยเอายาทารอยช้ำที่หลัง จากนั้นก็กลับมานอนอีกครั้ง แล้วดึงเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน"นอนเถอะ ฝันดีนะ" เขาเอ่ยเสียงอ่อนหลินชิงเหยียนขยับตัวซุกเข้าไปในอกเขาอีกนิด "ถ้าในฝันของฉันมีคุณ งั้นมันต้องเป็นฝันดีแน่ ๆ"ตอนเช้า หลินชิงเหยียนลงมาชั้นล่างตอนที่เซิ่งถิงกินข้าวเช้าเสร็จและไปทำงานแล้ว แต่พ่อจินยังอยู่ เหมือนตั้งใจรอเธอโดยเฉพาะ"ช่วงนี้งานบริษัทเยอะ พ่อเลยไม่ได้ดูแลเธอให้ดี เช้านี้เพิ่งได้รู้จากเซิ่งถิงว่าเกิดเรื่องเยอะข

ตอนนี้ธุรกิจหลักของเซิ่งซื่อแทบทั้งหมดถูกส่งให้เซิ่งถิงเป็นคนดูแลแล้ว ส่วนคุณนายเซิ่งรับผิดชอบแค่โปรเจ็กต์รีสอร์ตซีซานเท่านั้น เพราะงั้นปกติเธอแทบไม่มาที่ตึกเซิ่งซื่อเลย และยังได้ยินมาว่าพอโปรเจ็กต์นี้เสร็จ เธอก็จะถอยไปอยู่เบื้องหลังอย่างถาวรพอเห็นเธอเดินเข้ามา คนฝั่งเซิ่งซื่อก็รีบลุกขึ้นยืนหลินชิงเหยียนก็รีบพาคนฝั่งตัวเองลุกขึ้นยืนตาม จนกระทั่งคุณนายเซิ่งนั่งลง ทุกคนถึงค่อยนั่งลงอีกครั้งคุณนายเซิ่งไม่พูดอะไร การประชุมก็เลยดำเนินต่อไปตามเดิมการประชุมจบแล้ว แต่ไม่มีใครขยับไปไหน ทุกคนกำลังรอให้คุณนายเซิ่งพูดเธอหลุบตาลง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า "พวกเธอออกไปก่อน"คนทั้งสองฝั่งจึงลุกขึ้นถอยออกไป แต่หลินชิงเหยียนไม่ขยับและก็เป็นอย่างที่คิด คุณนายเซิ่งเหลือบตามองเธอด้วยแววตาลึกลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจินฉางอันถึงเลือกเธอ"หลินชิงเหยียนเม้มปากแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเลือกเธอให้แต่งงานกับเซิ่งถิง ให้มีลูกสายเลือดตระกูลจิน ให้สืบทอดกิจการตระกูลจินอย่างนั้นเหรอ?แล้วคำว่า ไม่เข้าใจ นี่ ไม่ได้แปลว่าเธอมองไม่เห็นข้อดีของหลินชิงเหยียน หรือพูดตรง ๆ ก็คื

ผู้ชายคนนั้นเดินออกไปแบบคนวิญญาณหลุดลอย จนเผลอสะดุดขาตัวเองเข้าแล้วทรุดนั่งลงกับพื้นจากนั้นตาก็แดงกว่าเดิม น้ำตาก็เอ่อขึ้นมา"ผู้จัดการเหอเป็นอะไรไหม?"เลขาหลิวรีบวิ่งเข้ามาจะพยุงเขาให้ลุกขึ้น แต่เขาเหมือนกองโคลนทั้งกอง พยุงยังไงก็ไม่ขึ้นมองผู้ชายที่เหมือนจะร้องไห้ได้ทุกวินาที เลขาหลิวก็ถามแบบแห้ง ๆ "ประธานเซิ่งทำอะไรคุณหรือเปล่า?"พอถามออกไปก็รู้สึกว่าไม่เข้าท่า เลยรีบเปลี่ยนคำ "ประธานเซิ่งด่าคุณเหรอ?"ผู้จัดการเหอส่ายหน้า "ประธานเซิ่งไม่ได้ด่าผม""งั้นคงไม่ถึงกับลงมือใช่ไหม?""แน่นอนว่าไม่""งั้น?""ประธานเซิ่งถามผมว่าทำงานบริษัทมากี่ปีแล้ว ผมบอกยี่สิบปี เขาก็พูดว่า...""ว่าอะไร?""เขาบอกว่าสอนหมูสักตัวยี่สิบปี มันก็น่าจะทำตารางเป็นแล้ว ส่วนผม ไม่ใช่แค่ทำตารางเป็น ผมยังใส่ตัวเลขลงไปได้ด้วย ถึงตัวเลขจะผิดก็เถอะ แต่ก็ยังดีกว่าหมู"เลขาหลิว: "..."คำพูดนั้นยิ่งพูดอ้อมยิ่งแทงใจดำ ฟังแล้วเจ็บกว่าเดิมอีกหลินชิงเหยียนเองก็เหมือนโดนพิษไปด้วย เธอกับเลขาหลิวช่วยปลอบผู้จัดการเหอสองสามประโยค แล้วพาเขาส่งลงไปเมื่อกลับมาที่หน้าประตูห้องทำงานอีกครั้ง หลินชิงเหยียนก็แอบแง้มประตูเ