All Chapters of ทาสรักฉัตรทิชา (NC18+): Chapter 11 - Chapter 20

ที่โรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งรถยุโรปสีดำคันโตที่มีคุณวิทวัสประคองจับพวงมาลัยกำลังหักเลี้ยวโค้งเข้าประตูโรงเรียน ซึ่งวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก ผู้ปกครองต่างๆ ก็พากันขับรถหรูมาส่งลูกหลานในวันเปิดเทอม ทำให้การจราจรในโรงเรียนหนาแน่นคับคั่ง“วันนี้เปิดเทอมวันแรก กับโรงเรียนใหม่ เด็กๆ ตื่นเต้นกันไหมคะ”ทัดดาวที่นั่งหน้าคู่กับวิทวัสหันไปมองเด็กหนุ่มทั้งสองคนที่นั่งเบาะหลังแล้วชวนคุยด้วยน้ำเสียงสดใส“ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้นเลย ก็เหมือนกับโรงเรียนประถม” ฉัตรพูดขึ้นมา ส่วนทิชาก็ก้มหน้านิ่ง จนวิทวัสเอ่ยถามบ้าง“แล้วทิชาละครับ ตื่นเต้นไหมลูก”ทิชาเงยหน้าขึ้น แล้วพูดเบาๆ ว่า“ตื่นเต้นครับคุณลุง โรงเรียนใหญ่กว่าที่ทิชาเคยเรียนเยอะเลยครับ และก็สวยมากด้วย โรงเรียนประถมที่ทิชาเคยเรียนเป็นอาคารไม้สองชั้น แต่โรงเรียนใหม่นี้ มีตึกสูงตั้งหลายตึกแหนะครับ”“ชิ.. อย่าทำตัวบ้านนอกหน่อยเลย”ฉัตรเบะปากใส่ ทิชาเหลือบตามองฉัตรอย่างไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรผิดไป เขาก็พูดความจริงนี่นา“น้องฉัตรครับ อย่าว่าทิชาสิ”วิทวัสหันมาเตือน ยิ่งทำให้ฉัตรหงุดหงิด แล้วรถก็มาจอดตรงที่จอดรถ ให้หนุ่มน้อยทั้งสองลงจากรถ เด็กทั

สี่ปีผ่านไปเวลาผ่านไปสี่ปี ทั้งทิชาและฉัตรก็ขึ้นมอ.ห้า ทิชาก็เปลี่ยนมาเรียนสายศิลป์ส่วนฉัตรเรียนสายวิทย์ทำให้ทั้งคู่ไม่ได้เรียนห้องเดียว ซึ่งนั่นก็เป็นความสบายใจของทิชา และทิชาก็พยายามหาข้ออ้าง ว่าต้องทำกิจกรรมบ้าง ติวกับเพื่อนบ้าง ทำรายงานบ้าง ทำให้ไม่สามารถกลับบ้านพร้อมฉัตรได้ ทิชาขอเดินทางกลับบ้านด้วยการใช้บริการรถสาธารณะแทน พอถึงบ้านทิชาก็มักจะไปช่วยงานป้าอุ่นกับสายรุ้งในครัว และก็กินข้าวในครัวเสร็จแล้วขึ้นไปพัก ซึ่งก็ทำให้ช่วงเวลาที่จะต้องเจอกับฉัตรอย่างเลี่ยงไม่ได้ก็จะมีเพียงตอนเช้าที่ยังคงต้องมาโรงเรียนพร้อมกัน โดยมีเมฆมาส่งเท่านั้น“คุณทิชาครับ วันนี้กลับกี่โมงครับ เดี๋ยวพี่เมฆแวะไปรับได้นะครับ ช่วงเย็นนี้พี่เมฆมีจะต้องไปซื้อของให้ป้าอุ่นพอดีเลยครับ”“ไม่เป็นไรครับ พี่เมฆทิชากลับเองสะดวกกว่า วันนี้มีนัดทำรายงานกับเพื่อนครับ ไม่รู้ว่าจะเสร็จกี่โมง”“เอารายงานมาอ้าง จะไปมั่วกับผู้ชายไม่ว่า ทำอะไรอย่านึกว่าคนอื่นเขาไม่รู้ไม่เห็นนะ”ทิชาไม่ตอบโต้ได้แต่นั่งก้มหน้า บีบมือของตัวเอง เมฆเห็นดังนั้นก็ได้แต่คิดว่าตัวเองไม่น่าไปถามอะไรแบบนั้นเลย เพราะเขาก็พอรู้อยู่ว่าคุณฉัตรคุณหนูของเขาไ

เวลาหกโมงเย็น ปุณณ์มาส่งทิชาที่หน้าบ้าน ซึ่งเหมือนปุณณ์จะรู้ว่าวันนี้ทิชาจะกลับเย็นก็เลยมาดักรอเพื่อที่จะไปส่งกลับบ้าน ตอนแรกทิชาก็ไม่ยอมกลับกับปุณณ์ แต่ปุณณ์ก็อ้างว่าถ้าทิชากลับรถสาธารณะอาจทำให้ต้องไปเบียดกับผู้คนต่างๆ และอาจจะเจ็บแผลที่โดนน้ำร้อนลวกได้นะ ทิชาจึงยอมกลับมาด้วยรถของปุณณ์มาจอดส่งทิชาที่หน้าบ้าน ทิชาลงจากรถแล้วโบกมือร่ำลาปุณณ์ก่อนที่จะเดินเข้าบ้าน ฉัตรที่มองผ่านหน้าต่างห้องตัวเองในมือกำถุงยาแน่น แล้วโยนลงพื้นด้วยความหัวเสีย‘ได้ยาดีแล้วสินะ ยานี้คงไม่ต้องการแล้วมั้ง’ทิชาเดินขึ้นบันไดมาเห็นฉัตรยืนกอดอกอยู่หน้าห้อง เขาพยายามจะเดินเลี่ยงเพื่อหลบเข้าห้องไป แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับน้ำเสียงที่แข็งกร้าวของฉัตรเสียก่อน“กลับมาถึงแล้วหรือ ไปถึงไหนกันมาล่ะ ถึงกลับมาตอนนี้”ทิชาหันหน้ามามองฉัตร เห็นฉัตรค่อยๆ ย่างก้าวเข้ามาจ้องตาไม่กระพริบ ทิชาตกใจกลัวยกกระเป๋านักเรียนขึ้นมากอดกระชับไว้แนบอกแล้วถอยหลังไปชนกับประตูห้องตัวเอง“คุณฉัตรพูดเรื่องอะไรหรือครับ ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย”“อ๋อเดี๋ยวนี้คุยกับฉันทำเป็นห่างเหินนะ ใช้แทนตัวว่าผม ทีคุยกับไอ้ปุณณ์แล้ว ทิชาอย่างโน้น ทิชาอย่างนี้ ได้ยินจะ

ห้องประชุมโรงเรียน“โอ๊ย.. ทำไมให้งบลีดแค่นี้ละ น้อยกว่าปีที่แล้วอีก รู้มั้ย ชุดแต่ละชุดราคาเท่าไหร่”เสียงเกรซโวยวายดังลั่นกลางห้องประชุมมีนาที่ดูเรื่องงบประมาณของสี ก็ลุกขึ้นชี้แจง“มันก็ไม่ได้น้อยขนาดนั้นนะ ก็แบ่งตามสัดส่วน ปีนี้ทางส่วนกลางตัดงบกีฬาสีลง แต่ละส่วนก็จะโดนตัดตามสัดส่วน”“ไม่รู้ล่ะ ทีมลีดต้องได้งบตามที่ขอ หรือไม่ก็อย่างน้อยก็ต้องเท่ากับปีที่แล้ว ตัดงบของกองเชียร์มาให้ก็ได้ ไม่เห็นต้องใช้อะไรเลย แค่นั่งปรบมือร้องเพลง จะเอางบไปทำไรเยอะแยะ”“อ้าว ไหงพูดแบบนี้ล่ะ กองเชียร์คนตั้งกี่คน คนเป็นร้อยเลยนะ นั่งก็ต้องนั่งตากแดด ร้อนก็ร้อน ต้องปรบมือและร้องเพลงไม่หยุด อุปกรณ์เชียร์ก็ต้องทำ ลีดมีอยู่แค่สิบคนเอง ชุดก็ไม่ต้องเวอร์วังมากสิ หรือถ้าอยากให้อลังการงานสร้างคุณหนูเกรซก็ช่วยเป็นสปอร์นเซอร์หน่อยสิ แค่นี้เองไม่สะเทือนกระเป๋าหลุย์ของคุณหนูเกรซหรอก”น่านน้ำผู้เป็นประธานเชียร์ปีนี้ ลุกขึ้นพูดบ้าง แถมยังต่อปากต่อคำกับเกรซอีก จนปุณณ์ผู้เป็นประธานสีต้องลุกขึ้นมาห้ามทัพ“ทุกคนครับ หยุดเถียงกันก่อน คือปีนี้ทางโรงเรียนต้องการให้พวกเรารู้จักการบริหารจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ผมเห็นว่า

ที่บ้าน“ข้าวบ้านไม่มีกินหรือไง ต้องไปนั่งกินข้าวกับผู้ชาย หัวร่อต่อกระซิกกัน”เสียงของคนคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ทิชาที่กำลังเดินขึ้นบันไดบ้านมา แอบลอบถอนหายใจเบาเบา“นี่นายจะเป็นให้ได้เลยใช่มั้ย สะใภ้ท่านทูตนั่นน่ะ”“คุณฉัตรกำลังเข้าใจผิดอยู่นะครับ เราก็แค่ไปกินข้าวกันหลังจากทำกิจกรรมเสร็จแล้วผมก็ไม่ได้ไปกับปุณณ์ตามลำพังด้วยนะครับ มีนากับน่านน้ำก็ไปด้วย”“ลูกไม้ตื้นๆ เอาเพื่อนมาอ้าง นี่นายจะปั่นหัวเพื่อนฉันไปถึงไหนกันนะ หน้าเงินขนาดนั้นเลยหรือไง เงินเดือนที่พ่อฉันให้กินให้ใช้นี่มันไม่พอเหรอ”“ผมว่าคุณฉัตรกำลังอารมณ์ไม่ดี เอาไว้เราค่อยคุยกันวันหลังดีกว่านะครับ วันนี้ผมเหนื่อย ผมขอตัวเข้าไปทำรายงานและการบ้านก่อนนะครับ”ทิชาค้อมตัวลงเชิงขออนุญาตเดินผ่านไป“นี่นาย...”ฉัตรชี้หน้าไม่พอใจ แต่ก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากข้างล่าง ซึ่งก็ไม่ใช่เสียงใคร เป็นเสียงของสายรุ้งแม่บ้านจอมโวยวายของเขานั่น และในจังหวะนี้ทิชาถือโอกาสเบี่ยงตัวหลบเข้าห้องไป“นี่อีพี่เมฆ จะมากินมั้ย ถ้าไม่มา ก็ไม่ต้องกินเลย วันนี้มีแต่ของอร่อยๆ ทั้งนั้นเลย”เสียงของสายรุ้งตะโกนเรียกพี่ชาย ให้มากินข้าวเย็นด้ว