All Chapters of ทวงคืนรักซาตาน: Chapter 11 - Chapter 20

11 เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาว@เช้าวันถัดมาเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหมอนดังขึ้นทำให้ทั้งอคิราห์และปรางปรีญาสะดุ้งตื่นหลังจากหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้ากันทั้งคู่ โดยที่ร่างเล็กไม่รู้ว่าตกอยู่ในอ้อมกอดของซาตานร้ายทั้งคืนอคิราห์ค่อยๆคลายอ้อมแขนออกก่อนจะคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย“ว่าไงครับขวัญ” เขาพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน(คุณอคิราห์อยู่ที่ไหนคะ ขวัญมาหาที่บ้านแต่พ่อของคุณบอกว่าคุณออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อวาน)“อ๋อ พอดีผมมีธุระด่วนที่ภูเก็ตครับ ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอก พอดีปรเมศชวนกะทันหัน”(คุณไปภูเก็ตหรอคะ ไปกับใครบ้าง) หล่อนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะกลัวว่าอคิราห์จะแอบไปกับผู้หญิง“ผมมากับปรเมศและก็พนักงานในบริษัทครับ”(ถ้างั้นขวัญไปหาคุณได้ไหมคะ พอดีช่วงนี้ขวัญว่าง ไม่มีอะไรทำ)“ผมว่าอย่าเลยดีกว่าครับ ผมกลัวคุณขวัญจะลำบาก เอาเป็นว่ากลับจากภูเก็ตผมจะพาคุณไปทานดินเนอร์หรูๆสักมื้อดีไหมครับ”(ขวัญแค่เป็นห่วงคุณเลยอยากตามไปดูแล แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ) หล่อนประชดประชันหวังให้อีกฝ่ายเอ่ยปากชวน เพราะอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าอคิราห์แอบมากับผู้หญิงหรือเปล

13 จัดการนังแพศยา!ปรเมศเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทอย่างตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้ออกจากปากของอคิราห์ “นี่มึงว่าอะไรนะ”“ดูไม่ออกหรอว่าแม่นี่กำลังอ่อยมึง”“พูดอะไรก็ให้เกียรติพนักงานกูหน่อยสิวะ คุณปรางเขาไม่สบายอยู่นะ” ปรเมศตัดสินใจอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของปรางปรีญาขึ้นแล้วพาเธอกลับไปนั่งประจำที่ อคิราห์มองภาพนั้นอย่างโกรธจัดจนสันกรามหนาขบเข้าหากันแน่น ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าปรางปรีญากำลังอ่อยปรเมศ รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายมีแฟนอยู่แล้ว แต่ก็ยังทำ เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ เห็นทีคืนนี้ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ“ขะ...ขอโทษค่ะ ปรางรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย” “หน้าคุณซีดมากเลยนะ งั้นเดี๋ยวถึงฝั่งแล้วผมจะให้คุณไปพักผ่อนก็แล้วกัน”“ปรางยังไหวค่ะ ไว้ค่อยกลับมาพักทีเดียวก็ได้” หญิงสาวพยักหน้ารับ ฝืนยิ้ม ทั้งๆที่รู้ตัวว่าตอนนี้ร่างกายไม่ไหวแล้ว คนตัวเล็กกลับมานั่งประจำที่ แต่ก็ยังมีอาการพะอืดพะอมอยู่ พยายามกลั้นเอาไว้เพราะไม่อยากอาเจียนบนเรือ อีกเดี๋ยวก็จะถึงเกาะแล้วสายตาคมกริบประดุจเหยี่ยวจับจ้องอยู่ที่ร่างบางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ปรางปรีญารับรู้ได้ทันทีว่ากำลังมีรังสีบางอย่างแผ่ออกมาจ

15 ตรงข้ามกับความรู้สึก“อ้าสสส์…สุดยอดเลยปรางปรีญา ฉันปล่อยในนะ”เสียงคำรามลั่นก่อนที่สายธารอุ่นๆจะถูกปลดปล่อยเข้าไปในร่องสวาทอันแสนบวมเป่ง ร่างของอคิราห์กระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะดึงท่อนเอ็นออกมา ใบหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเหมือนเพิ่งผ่านศึกมาเผยอขึ้นไปมอง เห็นคนตัวเล็กนอนแน่นอนนิ่งไม่ไหวติง“ปรางปรีญา!” เหมือนมีบางอย่างสะกิดใจของอคิราห์เข้า รีบแก้มัดให้หญิงสาวที่ยังอยู่ในสภาพเปลือยทั้งร่าง เขาเอื้อมมือไปตบแก้มของเธอสองสามครั้งเพื่อให้ได้สติ แต่ไอร้อนจากร่างบางทำให้เขาต้องรีบชักมือกลับ “ทำไมตัวร้อนแบบนี้”เขาไม่รู้ว่าปรางปรีญาสลบไปตอนไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังมีไข้เพราะมัวแต่เสพสุขจากร่องสวาทเขาโกรธที่ปรางปรีญาพยายามอ่อยปรเมศทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายมีแฟนอยู่แล้ว และตอนที่เธอแสร้งล้มลงต่อหน้าเพื่อเรียกร้องความสนใจ นั่นทำให้ความอดทนของเขาหมดลง อยากเดินเข้าไปกระชากร่างของเธอออกแล้วเหวี่ยงลงน้ำให้รู้แล้วรู้รอดไปหรือนี่คือสิ่งที่น้าสาวร่านๆของเธอสอนมา“ฉันเกลียดความร่านของพวกเธอที่สุดเลย” อคิราห์ตัดสินใจหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ให้คนตัวเล็ก แต่ฉับพลันสมองของเขาก็หวนกล

17 มันก็สาสมแล้วไม่ใช่หรออคิราห์กดร่างของปรางปรีญาลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมทับ คนใต้ร่างทั้งตบตี ขีดข่วน แต่ซาตานร้ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เพราะแค่ได้สัมผัสเรือนร่างบอบบางก็คุมตัวเองไม่อยู่แล้วชายหนุ่มยังคงเอาแต่ใจ พยายามบังคับขืนใจอีกฝ่ายทั้งๆที่เธอป่วยอยู่“ปล่อยนะ! ฉันบอกให้ปล่อย!!”ฟางเส้นสุดท้ายขาดพึง ปรางปรีญาเอื้อมมือไปคว้าแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆหัวเตียง ฟาดเข้าที่ศีรษะของอคิราห์อย่างแรงจนเศษแจกันแตกกระจัดกระจายเพล้งง!!“โอ้ยย!!!”“ฉันบอกให้ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้!” ปรางปรีญาตะคอกเสียงสั่น น้ำตาไหลพราก หยิบแจกันอีกใบมาไว้ป้องกันตัว อคิราห์ที่เพิ่งตั้งตัวได้ยกมือกุมศีรษะพบว่ามีเลือดสีแดงสดไหลออกมาเต็มฝ่ามือ และยิ่งไปกระตุกต่อมเดือดของเขาเข้าไปอีก สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนปูดนูน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ ยกมือปาดเลือดที่กำลังไหลลงมาราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร ปรางงปรีญาร้องไห้จนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ยิ่งอคิราห์นิ่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดูน่ากลัว แล้วเธอทำอะไรผิด ก็แค่ป้องกันตัวจากปีศาจร้ายที่คอยหักหานน้ำใจทั้งๆที่ป่วยอยู่“เธอทำฉันหลายรอบแล้วนะปรางปรีญา คิดว่าฉันใจดีขนาด

19 สรุป...ใครคือมือที่สาม@สามวันถัดมา หลังจากนั้นอคิราห์ก็ไม่ได้เจอหน้าปรางปรีญาอีกเลย แต่เขาก็แอบจ้างนักสืบตามสืบเรื่องของเธออยู่ตลอด เพราะเขาอยากรู้ว่าตอนนี้พ่อของเธออยู่ที่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้เธอทำงานหนักขนาดนี้ “ไม่มีใครทราบว่าตอนนี้พ่อของคุณปรางปรีญาอยู่ที่ไหน ผมคิดว่าเขาน่าจะไปทำงานที่อื่น” “ทิ้งปรางปรีญาไว้กับน้าที่ป่วยเปนโรคหัวใจโตเนี่ยนะ?” “เท่าที่ทราบมา เหมือนที่บ้านของคุณปรางปรีญามีปัญหาเรื่องการเงินครับ รายได้ทางเดียวไม่น่าพอ” “ถึงขั้นขายบ้านหลังเดิม คิดว่าน่าจะหนักเอาเรื่อง” อคิราห์ยกมือลูบคางพรางใช้ความคิด ตอนนี้เขาพอจะรู้แล้วว่าจะยื่นข้อเสนอให้ปรางปรีญายังไง ถึงเขาจะไม่ได้รักเธอแล้ว แต่ก็ไม่อยากให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นจนกว่าเขาจะเป็นคนไล่เธอออกไปจากชีวิตเอง ปรางปรีญาต้องการเงินไปรักษารินรดา ซึ่งข้อนี้น่าจะทำให้เขาสามารถเข้าไปบงการชีวิตของเธอได้ “อาจจะขายเพราะต้องหาเงินมารักษาคุณรินรดา แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นสักที คุณรินรดามีนัดผ่าตัดอาทิตย์หน้า แต่ดูเหมือนว่าคุณปรางปรีญาน่าจะหาเงินไม่ทัน” รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อสลัก อคิราห์รู้สึกสะใจมากที่ได้ร