All Chapters of ทวงคืนรักซาตาน: Chapter 41 - Chapter 50

41 แสดงความเป็นผัวปึด!“ไม่! อึก! เอามันออกไป ฉันเจ็บ อื้อ!”ใบหน้าของปรางปรีญาบิดเบ้ด้วยความเจ็บปวดสุดชีวิต พยายามปัดมังกรยักใหญ่ที่กำลังดันเข้ามาในร่องเนื้อให้ออกห่างจากตัว แต่ก็ถูกอคิราห์ปัดมือออกด้วยสีหน้าหงุดหงิด“ฉันกำลังแสดงความเป็นผัวให้เธอเห็นอยู่นะปรางปรีญา อย่าต่อต้านฉันสิ”“บอกแล้วไงว่าคุณไม่ใช่ผัวฉัน เอามันออกไป อ้ะ!”แรงอัดกระแทกแค่ครั้งเดียวทำให้อคิราห์หยุดนิ่งพรางสูดปากด้วยความเสียวซ่าน ก้มลงมองดูจุดประสานกัน ภาวนาขอให้ปรางปรีญาท้องลูกของเขา แล้ววันนั้นเธอจะไปไหนไม่ได้อีกเลย “อร้า...แน่นจัง...ปรางปรีญา...” อคิราห์หน้าเหยเกเพราะจุกหน่วงแก่นกาย ร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อช่องทางรักบีบรัดแน่นจนแทบขาดใจ ตอนนี้เขาแทบขยับตัวไม่ได้ แช่แก่นกายไว้อย่างนั้น รอให้ร่างกายของเธอปรับสภาพกับขนาดอันยาวใหญ่ ปรางปรีญาดีดดิ้นเพื่อให้เขาลุกออกไปจากร่างของเธอ “มีลูกกันได้ไหมปราง ฉันอยากมีลูกกับเธอ”“ไม่! ฉันจะไม่มีวันท้องกับผู้ชายเลวๆอย่างคุณเด็ดขาด หรือถ้าท้องขึ้นมาจริงๆ คุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกแน่นอน”“ทำไม? หรือว่าเธอท้องแล้ว” ปรางปรีญาไม่ตอบ พยายามเบี่ยงหน้าหลบใบหน

43 เธอจากผมไปแล้วปึก!ดวงหน้าของชายหนุ่มเคร่งเครียด แนวสันกรามขบแน่นจนเป็นลำ หัวใจร้อนรุ่มปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุทะเลทราย ร่างของเขาเซล้มลงจากเก้าอี้คล้ายคนไร้เรี่ยวแรง มือทั้งสองข้างยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองหวังให้สติกลับคืนมา แล้วที่เข้าใจมาตลอดว่าปรางปรีญาหลอกเขา แท้จริงแล้วเธอแค่โกหกน้าของตัวเอง แต่วันนั้นเขาแค่ดันไปได้ยินเข้าแล้วดันตันสินปรางปรีญาทั้งๆที่ยังไม่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเธอ มือสั่นเทาหยิบจบหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด รู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาทันที ถ้าสิ่งที่รินรดาเขียนลงในจดหมายเป็นเรื่องจริง แทบไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาทำอะไรกับปรางปรีญาไปบ้างเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้กระทั่งเรื่องที่บิดาของตัวเองแอบยักยอกเงินในบริษัทเพื่อไปรักษามารดา ถ้าตอนนั้นปรางปรีญารู้แล้วปริปากบอกสักนิด เขาจะเป็นคนจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง โดยที่ครอบครัวของเธอไม่ต้องแอบโกงเงินในบริษัทเลยด้วยซ้ำไหนจะเรื่องของราเชษที่รินรดาเป็นแค่ตัวหลอก สุดท้ายหวยก็ไปออกที่เกศริน ราเชษตั้งใจจะเลิกกับภรรยาอยู่แล้ว แต่ไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าแอบคบกับนักศึกษาเลย

45 มิตรแท้ไม่มีคำว่าปลอบใจ...เจ็ดเดือนต่อมา...“ไงเพื่อน ลมอะไรหอบมึงมาหากูถึงที่นี่” ปรเมศเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน ช่วงนี้เขากับเพื่อนไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่เพราะอีกฝ่ายงานยุ่ง“ลมคิดถึงเมีย”“เมียคนไหน” ปรเมศชอบแซวแบบนี้เป็นประจำ ใจหนึ่งก็นึกสงสาร อีกใจก็สมน้ำหน้า ทำกับเขาไว้เยอะ ก็ไม่แปลกที่เขาจะไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา“เมียกูมีคนเดียวเว้ย!”“ไม่รู้สิ ตอนนั้นเห็นมึงคบหลายคน”“อย่าเพิ่งกวนประสาทกูไอ้เมศ ตอนนี้กูอารมณ์ไม่ค่อยดี” อคิราห์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับปรเมศ ก่อนจะยกมือก่ายหน้าผากเหมือนคนหมดอาลัยกับชีวิต ปรเมศเห็นภาพนี้จนชินแล้ว บางวันก็เมาหัวราน้ำจนคนในครอบครัวเอื้อมระอา เพราะพักหลังๆอคิราห์แทบไม่เป็นผู้เป็นคน “กูก็เห็นมึงอารมณ์ไม่ดีทุกวันนั่นแหละเพื่อน”“จะไปอารมณ์ดีได้ยังไง นี่ก็ผ่านมาเกือบเจ็ดเดือนแล้ว กูยังหาเมียไม่เจอเลย”“แล้วนักสืบที่มึงจ้างวานว่ายังไงบ้าง”“ไม่เจอ ทั้งๆที่เป็นนักสืบฝีมือดีที่สุดของเมืองไทย แต่ทำไมถึงยังหาปรางปรีญาไม่เจอวะ”“กูเคยบอกมึงแล้วไงเพื่อน ถ้าเชื่อกูตั้งแต่ตอนนั้น มึงก็คงไม่เสียปรางปรีญาไปแบบนี้หรอก ตอนมี

47 ดวงใจดวงเดิมก็อก…ก็อก…เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะการนอนของอคิราห์ ชายหนุ่มลืมตาขึ้น พลิกตะแคงร่างด้วยความหงุดหงิดเพราะเมื่อสักครู่กำลังนอนหลับฝันหวาน…ฝันว่าได้นอนกอดปรางปรีญากับลูกอคิราห์หยัดกายลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจพรืดใหญ่ ยกมือขยี้ผม สีหน้าบอกบุญไม่รับ เขาไม่อยากเปิดประตูออกไปแล้วเจอภาพของปรเมศกำลังจู๋จี๋กับศรุตา เพราะมันทำให้เขาคิดถึงปรางปรีญามากขึ้นจนไม่อาจทนดูภาพพวกนั้นได้ทำไมถึงไม่มีเมียให้นอนกอดแบบนี้บ้าง เห็นแล้วก็นึกอิจฉาไม่ได้จริงๆ“อะไร” อคิราห์เปิดประตูออกมา ตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ“กูมีข่าวดีจะบอก”“ข่าวอะไรของมึง”“เดี๋ยวให้ตาเป็นคนบอกดีกว่า”“ถ้างั้นพวกมึงก็กลับไปเถอะ ขัดจังหวะการนอนของกูจริงๆ” อคิราห์ปิดประตูใส่ แต่ถูกปรเมศดึงกลับมาเหมือนเดิม “ไหนมึงบอกว่าอยากเจอเมีย”“ก็อยากเจอ แต่มันไม่เจอไง”“แล้วถ้าเจอล่ะ”“มึงว่าอะไรนะ” อคิราห์ถามกลับอย่างรวดเร็ว“วันนี้ตาไปเดินตลาดแล้วบังเอิญเจอปรางปรีญา”“ว่ายังไงนะ ทะ…ที่ไหน!!” อคิราห์ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวไปนานถึงเจ็ดเดือนกลับมาเต้นโครมครามอีกครั้ง “ท้ายหมู่บ้าน”อคิราห์เดินทางมาที่บ้า

49 เธอเปลี่ยนไปอคิราห์รีบหอบเอาร่างอันแสนบอบช้ำกลับมาที่บ้านพัก ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพมีรอยแดงเพราะถูกน้ำร้อนลวก ปรางปรีญาเล่นสาดน้ำร้อนใส่เหมือนเขาเป็นหมาเลย โชคดีที่โดนแค่ท่อนแขน ไม่อย่างนั้นคงเสียโฉมไปแล้ว ปรเมศที่นั่งรออคิราห์อยู่ที่หน้าบ้าน ตกใจเมื่อเห็นพื่อนสนิทกลับมาในสภาพไม่ปกติ“นะ...นั่นมึงไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้กลับมาในสภาพ...เอ่อ...เหมือนหมาถูกน้ำร้อนลวก”“เมียกูเอาน้ำร้อนสาด” เขาตอบสั้นๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายบริเวณหน้าบ้าน กว่าจะพาตัวเองกลับมาได้ ทุลักทุเลพอสมควร ตอนนี้อาการปวดแสบปวดร้อนเริ่มปะทุขึ้น ท่อนแขนบวมแดงคล้ายกำลังจะพุพอง“ไปทำอีท่าไหนเขาถึงสาดน้ำร้อนใส่”“ก็แค่บุกเข้าไปในบ้านเขาเฉยๆ ไม่คิดว่าปรางปรีญาจะกล้าทำขนาดนี้”“โชคดีแค่ไหนแล้วที่น้องเขาไม่สาดใส่หน้ามึง ไม่งั้นคงได้บินไปศัลยกรรมที่เกาหลี แต่จะว่าไป สาดใส่หน้าก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเอาหน้าหล่อๆไปหลอกฟันใครอีก”“พอเถอะ แค่นี้กูก็เจ็บปวดมากพอแล้ว อย่าให้กูต้องเจ็บกับคำพูดของมึงอีกเลยเพื่อน”“มึงรู้อะไรไหม กูโครตสะใจเลยที่มึงโดนซะบ้าง ปากเก่งมาตั้งนาน สุดท้ายเอาตัวไม่รอด” ปรเมศเค้นหัวเราะออกมาเ