All Chapters of ทวงคืนรักซาตาน: Chapter 31 - Chapter 40

31 ปราบพยศอคิราห์ก้าวลงมาจากรถแล้วดึงร่างของปรางปรีญาเข้าไปบดจูบต่อหน้าผู้คนนับสิบ รวมไปถึงรถที่กำลังสัญจรไปมา ทุกคนอึ้ง อ้าปากค้าง พร้อมกับหยุดมองราวกับกำลังดูการถ่ายทำละคร“อื้ออ….ทำบ้าอะไรของคุณ!” ปรางปรีญาเมื่อได้สติก็รีบยกมือผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัว น้ำตาแห่งความอับอายไหลรินลงมาเป็นทาง ไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมเธอในที่สาธารณะแบบนี้เขายังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า“ถ้าเธอยังดื้อกับฉันอีก รับรองว่าฉันเอาเธอบนรถแน่” อคิราห์ไม่ได้แค่ขู่ แต่แววตาแข็งกระด้างคู่นั้นบ่งบอกว่าเขาทำจริง“ฉันไปไม่ได้ ฉันต้องรีบกลับไปสรุปงานส่งบอส”“เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง แต่ตอนนี้เธอต้องไปกับฉัน”“ขอร้องล่ะ เห็นใจฉันบ้าง ตอนนี้น้าของฉันท่านป่วยหนักจริงๆ ฉันไปกับคุณไม่ได้ ฮึก! ได้โปรด…” ปรางปรีญายกมือไหว้ขอร้องทั้งน้ำตา อยากหนีไปให้ไกลจากตรงนี้ อับอายสายตาผู้คน เธอเหนื่อยจนแทบไม่มีแรงจะเดินอยู่แล้ว ทำไมไม่เห็นใจกันบ้าง“ถ้าเธอยังไม่ยอมขึ้นรถ รับรองว่ามันเกิดขึ้นอีกรอบแน่”“คนเลว! คนไม่มีหัวใจ คอยดูเถอะ หลุดพ้นจากคุณเมื่อไหร่ คุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก!” คนตัวเล็กตะคอกกลับเสียงดังลั่น ความอ

33 หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับเสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย รินรดาซึ่งอยู่ในสภาพขาวซีด นอนหายใจรวยรินค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แม้ดวงตาแสนพร่ามัวแต่นางก็พอจะเดารูปพรรณสัณฐานได้ว่าชายผู้นี้คือใคร “อึก….ซะ…โซ่” ริมฝีปากซีดขยับพูดอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง “สวัสดีครับคุณรินรดา ขอบคุณที่ยังจำผมได้” ชายหนุ่มมาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาว วางลงข้างเตียงของรินรดา “อึก…โซ่…”“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกครับ ผมแค่มาเยี่ยม” อคิราห์แสยะยิ้มด้วยความสะใจเมื่อเห็นสภาพของรินรดา พอตกอยู่ในสภาพนี้ก็ไม่สามารไปแย่งสามีคนอื่นได้อีกแล้ว “เห็นปรางปรีญาบอกว่าอาการของคุณทรุดหนัก ผมกลัวว่าคุณจะตายก่อน เลยรีบมาเยี่ยม”“ปราง…ปรางหลานน้าอยู่ไหน”“ตอนนี้ปรางปรีญาถูกผมขังไว้อยู่ในห้อง เธอมาไม่ได้หรอกครับ”“โซ่ทำแบบนี้ทำไม อึก! ปะ…ปรางรักโซ่นะ.…”“พวกคุณเลิกเอาคำว่ารักมาอ้างสักที คุณกับปรางปรีญาสมรู้ร่วมคิดกันหลอกผม หลอกพ่อผม แถมคุณก็ยังทำให้หลานๆของผมต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า ผมรู้สึกสะใจมากรู้ไหมที่เห็นคุณตกอยู่ในสภาพนี้” อคิราห์เอ่ยออกมาด้วยความสะใจ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด

35 อดีตที่ทำให้ฉันเกลียดเธอ‘น้าดาทำแบบนี้ทำไม น้าดาก็รู้ว่าคุณเชษมีภรรยาแล้ว ถ้าพี่โซ่รู้เข้า เขาต้องเกลียดพวกเราแน่ๆ’ สีหน้าของปรางปรีญาในวัยสิบแปดย่างสิบเก้าปี เต็มไปด้วยความกังวลใจหลังรู้ว่าน้าสาวสุดที่รักแอบไปเป็นบ้านเล็กของคุณราเชษที่มีศักดิ์เป็นคุณอาแท้ๆของอคิราห์แฟนหนุ่มของเธอ‘น้ารักคุณเชษ เราสองคนเคยเป็นแฟนกันมาก่อน เขาคือคนรักเก่าของน้า....น้าเองก็ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอเขาอีกครั้ง’‘น้าดาเลิกทำแบบนี้ได้ไหม คุณเชษเขามีครอบครัวแล้ว อย่าทำแบบนี้เลยนะคะถือว่าปรางขอร้อง ปรางไม่อยากเสียพี่โซ่ไป’‘น้าทำไม่ได้ ฮึก!’ รินรดาร่ำให้ด้วยความเสียใจ นางรักราเชษมากถึงขนาดเป็นเมียน้อยก็ยอม ขอแค่ได้อยู่ข้างๆเขาก็พอ ไม่คิดว่าวันหนึ่งหลานสาวจะรู้ความลับเข้า แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หล่อนตัดใจจากราเชษได้เลย ‘ปรางอย่าขัดขวางความรักของน้าเลยนะ น้ากับเขารักกัน’‘แต่สิ่งที่น้าทำมันผิด ปรางกลัวพี่โซ่รู้เรื่องนี้ พี่โซ่รักหลานๆของเขามาก เขาต้องโกรธปรางแน่ๆถ้ารู้ว่าน้ากำลังทำอะไร” หลานสาวคว้ามือของผู้เป็นน้าขึ้นมากุม หวังว่าจะทำให้นางตาสว่างสักทีว่าราเชษไม่ใช่ของนางและไม่มีวันใช่ ‘นะคะ ปรางขอร้อง ฮึก

37 แต่ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน...ปรางปรีญาปรางปรีญานำอัฐิของรินรดาไปเก็บไว้กับผู้เป็นมารดาและบิดา หวังให้ท่านทั้งสามได้อยู่ด้วยกันในโลกหลังความตาย ภาวนาขอให้ท่านทั้งสามพบเจอแต่ความสุข ส่วนเธอนั้น…ไม่รู้จะลืมเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ตอนไหนร่างบอบบางยืนอยู่ที่หน้าเจดีซึ่งเป็นที่เก็บอัฐิของคนที่เธอรัก วันนี้เธอต้องการมาลาทุกๆคน และบอกเรื่องสำคัญให้ท่านทั้งสามรับรู้“ปรางมาลาค่ะ ปรางจะย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วนะ แต่ปรางสัญญาว่าจะมาเยี่ยมทุกคนบ่อยๆ” พูดไปน้ำตาก็ไหลไป ดวงหน้างามแสนเศร้าก้มลงมองที่หน้าท้องแบนเรียบ พรางยกมือลูบเบาๆ “ปรางมีเรื่องอยากจะบอก มันอาจจะช้าไปหน่อย ไม่รู้ว่าทุกคนจะรับรู้หรือเปล่า”เธอนิ่งไปสักพัก ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอยู่อย่างนั้น เธอเสียบุคคลที่รักไปทั้งสามคน แต่ได้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหัวใจมาเป็นตัวแทน“ในท้องของปราง…ฮึก…มีลูกของผู้ชายคนนั้น” ปรางปรีญาบอกกับทุกคนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แต่ปรางสัญญาว่าจะดูแลเขาให้ดีที่สุด ปรางจะไม่มีวันทำร้ายเขาเด็ดขาด ฮื้อๆๆ ถึงทุกคนจะไม่ได้อยู่กับปรางแล้ว แต่ปรางก็ยังเหลือลูกในท้อง….เป็นกำลังใจให้ปรางด้วยนะคะ”ปรางปรีญาก้มลงกราบ

39 ตามง้อ“คุณจะมาเป็นห่วงฉันทำไม ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความต้องการของคุณไม่ใช่หรอ ต้องการให้ฉันไม่เหลือใครไม่ใช่หรอ ตอนนี้คุณทำมันสำเร็จแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว ฮื้อๆๆ” ปรางปรีญาร่ำไห้สะอึกสะอื้นเหมือนใจจะขาดลงตรงนั้น อคิราห์ทนดูภาพนั้นไม่ไหว ดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอดทันทีไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากของเขา มีเพียงหัวใจที่อ่อนระทวยทุกครั้งที่ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจากคนตัวเล็ก เขาควรจะสะใจสิ ปรางปรีญาเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเจ็บ แล้วทำไมวันนี้กลับกลายเป็นเขาที่กลืนน้ำลายตัวเอง“ออกไปจากชีวิตฉัน ออกไป ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว ฮื้อๆๆ”“เลิกร้องไห้ได้แล้ว ฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอสักหน่อย” เขายกมือลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ รู้สึกว่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนมีน้ำมีนวลขึ้น ทั้งๆที่ปรางปรีญาแทบไม่ทานข้าวเลยด้วยซ้ำ“คุณได้มันไปหมดแล้ว ฉันคงไม่มีอะไรจากให้คุณแล้วนอกจาก….ชีวิต” เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ดวงตากลมโตเคลือบไปด้วยหยาดน้ำตาฉายชัดถึงความจริงจัง หัวใจของอคิราห์กระตุกวูบไหวครั้งแล้วครั้งเล่า เริ่มใจคอไม่ค่อยดีที่ปรางปรีญาพูดอะไรทำนองนี้“ฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอตายสักหน่อย เ