All Chapters of ทวงคืนรักซาตาน: Chapter 21 - Chapter 30

22 มอมเหล้า@หลายวันผ่านไป ปรางปรีญากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่เช่าเอาไว้ ในตอนนี้อาการของรินรดาเริ่มดีขึ้นตามลำดับ แต่ยังต้องอยู่ในการดูแลของแพทย์ต่อไป แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นนางก็ยังไม่รู้ว่าปรางปรีญาหาเงินค่าผ่าตัดมาจากที่ไหน เพราะเธอเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ เสียงมือถือเครื่องเล็กที่วางอยู่บนเตียงนอนแผดดังขึ้น ทำให้ปรางปรีญาที่กำลังนั่งเหม่อหลุดจากภวังค์ ชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำให้เธอลอบถอนหายใจเบาๆ เพราะมันคือชื่อของผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุด เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอคิราห์บันทึกเบอร์มือถือไว้ตั้งแต่ตอนไหน สีหน้าของเธอค่อนข้างเบื่อหน่ายแต่ก็เอื้อมมือไปโทรศัพท์เครื่องเล็กมากดรับสาย“ว่าไงคะ” น้ำเสียงของปรางปรีญาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เธอถอนหายใจพรืด รอคำตอบจากอีกฝ่ายซึ่งรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาโทรมาทำไม“เดี๋ยวฉันจะให้คนขับรถไปรับ”“ตอนนี้ฉันไม่ว่างค่ะ ขอไม่ไปได้ไหม”“ไม่ได้ นี่เธอตกลงกับฉันเอาไว้แล้วนะ กะจะเบี้ยวตั้งแต่ครั้งแรกเลยหรอ” อคิราห์เอ่ยเสียงเข้ม รู้สึกไม่พอใจที่อีกฝ่ายปฎิเสธทั้งๆที่เธอเป็นคนรับข้อเสนอนี้เองข้อเสนอที่ว่านั่นก็คือ…ปรางปรีญาต้อ

24 ถ้าแกมายุ่งกับผู้ชายของฉันล่ะก็.... (คุณอยู่ที่ไหนคะ นี่ขวัญรอสัญญาจากคุณอยู่นะคะ) เสียงแหลมหวีดออกมาจากปลายสายเหมือนไม่ค่อยพอใจที่อคิราห์เงียบหายไปเลย ทั้งๆที่เคยสัญญาว่าจะพาหล่อนไปดินเนอร์เพื่อเป็นการขอโทษ “ครับ? เมื่อกี้ขวัญว่าอะไรนะ”(ก็คุณสัญญากับขวัญเอาไว้ว่าจะพาขวัญไปดินเนอร์แล้วก็เงียบหายไปเลย นี่คุณจำไม่ได้จริงๆหรอคะ)“อ๋อ โทษที่ครับขวัญ ช่วงนี้ผมงานยุ่ง นี่ยังเคลียร์งานเก่าไม่เสร็จเลย” เขาพูด แต่หางตาชำเลืองมองใครบางคนที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนเตียง (งานยุ่งเป็นอาทิตย์เลยหรอคะ ไม่ว่างให้ขวัญสักวันเลยหรอ ถ้างั้นขวัญไปหาคุณที่โรงแรมได้ไหมคะ ขวัญรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น)“เอ่อ....ผมว่าเอาแบบนี้ดีกว่า งั้นคืนนี้ผมจะรับขวัญไปดินเนอร์ที่ท่าน้ำร้านที่ขวัญอยากไป ดีไหมครับ”(คุณพูดจริงๆใช่ไหมคะ อย่าให้ขวัญคอยเก้อเหมือนรอบที่แล้วอีกนะ)“พูดจริงครับ ขวัญแต่งตัวสวยๆรอผมได้เลย เดี๋ยวผมไปรับ”อคิราห์กดตัดสายพรางถอนหายใจพรืด ไม่เคยรู้สึกรำคาญแพรขวัญขนาดนี้มาก่อน นับวันชักจะเอาใหญ่ขึ้นทุกที ชอบแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ซึ่งเขาไม่ค่อยชอบผู้หญิงแบบนี้เท่าไหร่ เห็นทีต้องเปลี่ยนคู่ค

26 จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าฉันไม่อนุญาต!อคิราห์รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากหลังจากกลับมาถึงโรงแรมแต่ไม่พบหญิงสาวร่างเล็กอยู่ในห้อง ถือว่ารอบนี้ปรางปรีญากำลังท้าทายอำนาจมืดของเขา ทั้งๆที่เขาใจดีอนุญาตให้เธออยู่ในห้องนี้ต่อเพราะเห็นว่าป่วย อยากให้เธอนอนพักเอาแรง ปรางปรีญาจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าเขาไม่อนุญาต และตอนนี้เขากำลังจะไปตามเธอกลับคืนมาอคิราห์รีบขับรถตรงไปที่ห้องเช่าเท่ารูหนูของปรางปรีญาทันทีโดยให้ลูกน้องเป็นคนขับรถให้ ทางด้านปรางปรีญาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและรู้สึกหิวเพราะทั้งวันได้ทานแค่ข้าวต้มที่อคิราห์นำมาให้ พอกลับมาถึงห้องก็สลบเหมือดไปอีกรอบเพราะอาการป่วยยังไม่ดีขึ้น ตื่นมาอีกครั้งเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนพอดี ด้วยความที่ตอนนี้ดึกมากแล้วทำให้ร้านอาหารในละแวกนี้ปิดจนหมด เธอจึงเลือกที่จะต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเพราะจะได้ทานยาแล้วนอนต่ออีกรอบ หญิงสาวถือชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กำลังร้อนได้ที่มานั่งกินที่หน้าทีวีพร้อมกับเปิดดูข่าวสารบ้านเมือง และในจังหวะนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา ภาพที่อคิราห์เห็นก็คือปรางปรีญากำลังนั่งกินบะหมี่ร้อนๆที่พื้นห้อง ดวงตากลมโตหันมามองหน้าผู้

28 ไฟสวาทลุกโชน“เงียบทำไม ไม่พอใจหรอที่ฉันให้เป็นได้แค่เมียเก็บ” อคิราห์กำลังจะสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กด้วยสายตาไม่ค่อยน่าไว้ใจ รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อต้องอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เป็นความรู้สึกอยากกอด อยากสัมผัส อยากแนบชิดผู้หญิงคนก่อนๆของเขาล้วนว่านอนสอนง่าย พูดคำไหนคำนั้น ต่างจากปรางปรีญาที่เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟาก แถมยังแอบหนีเขามาอีก แบบนี้ต้องสั่งสอนให้เข็ดก๊อก…ก็อก…ก็อก…เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทำสองคนชะงัก อคิราห์ที่กำลังจะถึงตัวปรางปรีญาอยู่แล้วรีบดึงร่างกลับมา หญิงสาวใช้จังหวะที่ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูวิ่งหายเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำด้วยสีหน้าและแววตาตื่นตระหนก อคิราห์รับถาดอาหารรอบดึกจากแม่บ้านแล้วนำมาวางไว้บนโต๊ะเพื่อให้หญิงสาวรับประทาน แต่ปรากฏว่าไม่เห็นปราปรีญานั่งอยู่บนเตียง เขารู้แล้วว่าแม่กระต่ายตัวนี้ชอบพยศร่างสูงรีบเดินตรงไปที่ห้องน้ำทันทีและใช้กุญแจสำรองเปิดเข้าไป เห็นปรางปรีญากำลังเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ “ฉันอยากอาบน้ำ” เธออ้างเพราะไม่อยากอยู่ใกล้คนบ้ากาม “ดี เพราะฉันก็อยากอาบน้ำเหมือนกัน”“ถ้างั้นคุณอาบก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันออกไปรอข้างนอก” ปรางป

30 แต่ฉันต้องการเธอ!ปรางปรีญากำลังกลุ้มใจอย่างหนักเพราะอาการป่วยของรินรดาไม่ดีขึ้นเลย และตอนนี้อาการของท่านก็เริ่มวิกฤตเข้าเรื่อยๆจนต้องเข้าไอซียู ทำให้เธอต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ดูใจ…จนกระทั่งหมดเวลาเยี่ยม ปรางปรีญาเดินคอตกออกมาจากห้องไอซียูแล้วทรุดนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับนั่งรอผู้ป่วย หยาดน้ำตาค่อยๆเอ่อล้นออกมา และในที่สุดเธอก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ ร่ำไห้ด้วยความสงสารรินรดาเพราะคุณหมอบอกว่าให้เธอทำใจ ต่อให้รักษาไปอาการก็ไม่ดีขึ้นเพราะสภาพจิตใจของผู้ป่วยย่ำแย่จนทำให้อาการทรุดลง อีกทั้งภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการผ่าตัดล่าช้าจนเกินไป นั่นก็เท่ากับว่าทำได้แค่ประคองชีวิตไปวันๆ จนรินรดาต้องขอยุติการรักษาเองเพราะไม่อยากให้หลานสาวลำบากปรางปรีญาเห็นเบอร์ของอคิราห์โทรเข้ามาติดต่อกันหลายสิบสาย แต่เธอก็ไม่ได้กดรับ ในตอนนี้เธอไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากเจอใครทั้งนั้น อยากอยู่เงียบๆคนเดียว และสาเหตุที่อคิราห์โทรมานั้นก็ไม่พ้นเรื่องบนเตียงอีกเช่นเคย“เมื่อไหร่ฉันจะหลุดพ้นจากคุณสักที”ปรางปรีญาหยัดกายลุกจากเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกหน้า