جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เวกัสเลื่อนมือหนาลูบไล้ไปตามสีข้างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งของสายขิมจนลากเลื้อยลงมาถึงแพนตี้สีหวานที่เธอสวมใส่แล้วบดบี้กลีบเนื้อของคนตัวเล็กผ่านปราการสีหวาน จนน้ำหวานของเธอไหลเยิ้มออกมาเปียกแฉะรอบแพนตี้ตัวสวยไปหมด" เยิ้มไปหมดแล้ว " เวกัสจ้องมองเบื้องล่างที่ปกติเขาไม่เคยมีความคิดที่จะลิ้มลอง แต่ตอนนี้ทำไมถึงอยากเข้าไปสัมผัสมันนักก็ไม่รู้ อยากใช้ลิ้นละเลงสัมผัสจนเธอต้องร้องขอชีวิต เขาอยากได้ยินเสียงครางหวานๆของเธอจนแทบอดใจไม่ไหวแล้ว สายขิมที่หน้าแดงกว่าลูกมะเขือเทศเสียอีกในตอนนี้ เธอใช้มือบางทั้งสองข้างประคองใบหน้าหล่อๆของเขาขึ้นมามองสบตากับเธอแทน เพราะอายเกินกว่าจะให้เขาจ้องตรงส่วนนั้นนานๆ แต่เหมือนเธอจะคิดผิดเพราะเขาใช้สายตาหวานเยิ้มยั่วยวนจ้องตากับเธอแทนพร้อมกับรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน" ถอดเสื้อให้หน่อยสิ " เวกัสร้องขอเสียงแหบพร่า พร้อมกับมือหนาที่ดันเรียวขาทั้งสองข้างของเธอให้แยกออกจากกันและตัวเขาก็แทรกเข้าไปอยู่ตรงกลางอย่างรวดเร็ว" อ๊ะ! " สายขิมตกใจที่อยู่ๆเขาก็กางขาเธอออกจนกว้างทั้งๆที่ตอนนี้เธอแทบไม่เหลืออะไรปกปิดอยู่แล้วนอกจากแพนตี้ตัวบางนี้ เวกัสก้

ร่างเล็กมองไปที่นาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียงหลังจากที่เธอกับเขาเพิ่งเสร็จสมไปพร้อมๆกัน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว นี่เธอกับเขาใช้เวลาราวๆเกือบ 2 ชั่วโมงเลยหรือนี่ ทำไมเวลามันถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้" คุณ เอาออกไปได้แล้วค่ะหนูอึดอัด " ร่างบอบบางร้องประท้วงเมื่อเขาเอาแต่แช่อาวุธร้ายขนาดใหญ่มหึมาของเขาเอาไว้แบบนั้น เวกัสรับรู้กับสิ่งที่เธอเอ่ยออกมาแต่ทำไมกันนะเจ้าลูกชายของเขามันถึงไม่ยอมหดลงสักนิดแม้จะปลดปล่อยออกไปแล้วมากมาย ปกติมันต้องพอแล้วสิ แต่นี่มันยังไม่ยอมอ่อนข้อให้เธอแม้แต่นิดเดียวเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยอมถอดถอนลูกรักออกมาพร้อมกับมองน้ำรักสีขาวขุ่นของตัวเองที่มันไหลเยิ้มออกมาจากจากกลีบทางรักของเธออย่างมากมาย พลันนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้ป้องกันกับเธอเลยสักนิด ทำยังไงได้ก็ตอนนั้นสมองมันสั่งการให้เข้าไปในตัวเธอแบบนี้หนิ ทุกครั้งเขาจะป้องกันแต่ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าไม่ทำแต่เหมือนเบื้องลึกภายในจิตใจมันต้องการแบบนี้ผลมันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้" คุณ! ไม่ได้ป้องกันหรอคะ " สายขิมเบิกตาโพรงด้วยความตกใจเมื่อรับรู้ถึงของเหลวที่ไหลออกมาตามร่อกรักของเธอมากมาย เธอไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้นเธอ

เขมิกาหลังจากที่กินข้าวเช้าพร้อมกับมีคุณแม่สามีอย่างคุณแม่มาร์กี้กินเป็นเพื่อนแล้วเธอก็แยกตัวขึ้นมาบนห้องที่ตอนนี้ถูกจัดเอาไว้ให้เธอ เมื่อเดินเข้ามาก็ต้องตกตะลึงกับความหรูหราอลังการ ห้องโทนสีชมพูอ่อนพาสเทลดูสวยน่ารักและที่สำคัญเธอชอบสีนี้จึงทำให้เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็ถึงกับอมยิ้มในความใส่ใจเล็กๆน้อยๆนี้" คงถามจากคุณแม่สินะ ขอบคุณนะคะ " เธอเอ่ยขอบคุณกับลมฟ้าอากาศไปแบบนั้น หากลงไปหาทุกคนในมื้อเย็นเธอคงได้มีโอกาสขอบคุณแบบจริงจัง ร่างเล็กเดินสำรวจรอบห้องพร้อมกับเปิดตู้เสื้อผ้าก็พบว่าเสื้อผ้าของเธอมาอยู่ที่นี่หมดแล้ว คงจะเป็นคุณแม่โฉมวิลัยของเธอที่เป็นคนเก็บของย้ายมาให้แน่ๆ" อื้ม...เหนียวตัวชะมัด " ร่างเล็กบิดขี้เกียจสองสามทีพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวจากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำไปแช่น้ำอุ่นให้หายคลายปวดเมื่อยหลังจากที่เมื่อคืนคนหื่นสูบเรี่ยวแรงของเธอจนแทบหมด ยังไม่พอนะ เธอยังจำความรู้สึกก้าวแรกของการลงจากเตียงได้อยู่เลยเจ็บไปถึงขั้วหัวใจเลยล่ะ ร่างเล็กนอนแช่ในอ่างน้ำที่มีฟองสบู่หอมๆชโลมทั่วผิวกายพร้อมกันนั้นก็เปิดเพลงเสียงดังพร้อมกับใส่หูฟังเอาไว้ทั้งสองข้างและเข้าส

สายขิมเบิกตาโพลงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาพูดออกมาแบบนั้น เธอไม่ไหวแล้วนะ คนบ้า เขามันคนหื่นที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาเลย ทั้งหื่นทั้งคุกคามทั้งเอาแต่ใจกับเธอที่สุด แถมยังทำตัวเป็นขโมยที่ย่องเข้าห้องของคนอื่นแบบนี้อีกด้วย" คุณจะย่องเข้ามาในห้องของหนูแบบนี้ไม่ได้นะ กลับห้องคุณไปเลยหนูไม่ให้แล้ว อื้อ..." ร่างเล็กบอกออกไปพร้อมกับครางกระเส่าออกมาอีกครั้งเมื่อคนตัวโตที่จับทางของเธอได้ ลูบไล้ไปตามสีข้างของเธอไปมาพร้อมกับจับที่สะโพกงอนงามของเธอเอาไว้แล้วก็บีบขย้ำมันเบาๆพอให้เกิดความกระสัน แล้วมันก็ได้ผลเมื่อเธอหลับตาพริ้มเพื่อข่มความต้องการแต่ไม่เป็นผลเสียหรอกคนอย่างเวกัสไม่ยอมให้เธอทำสำเร็จแน่" รอบเดียว ขอแค่รอบเดียวแล้วจะปล่อยให้นอนเลย สัญญาจะไม่กวนอีก " คนเมายังคงดื้อดึง แม้จะใช้สายน้ำชำระล้างร่างกายของตัวเองแล้วก็ตามก็ไม่ได้ทำให้ฤทธิ์แอลกอฮอล์มันส่างไปเลย แต่ทว่าเขายังมีสติอยู่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร" ไม่เอา หนูไม่ให้ "" จะเอา อยากได้ ต้องให้ " เวกัสยังคงไม่ยอมแพ้เมื่อพูดจบก็ก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออีกครั้ง กลิ่นหอมสะอาดจากสบู่จางๆทำให้อารมณ์ที่ครุกรุ่นของเขามันกลับมาพุ

เขมิกาเดินออกมาที่หน้าโรงแรมหลังจากตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของเธอ ตั้งใจเอาไว้ว่าจะกลับพร้อมพี่เวียร์แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ดันมีธุระด่วนต้องออกไปซื้ออาหารเสริมให้กับคุณแม่ก็เลยต้องขอตัวออกมาก่อน พอมาถึงหน้าโรงแรมก็เจอเข้ากับคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจออีกเพราะเธอยังทำหน้าไม่ถูกเหมือนกันกับพี่วิทยา" พี่วิทย์ " สายขิมถึงกับหยุดชะงักตัวชาดิก เพราะไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ ร้านอาหารที่เขาเป็นเจ้าของอยู่อีกโซนหนึ่งของเมืองเลยด้วยซ้ำ วิทยาเดินด้วยท่าทางห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสายขิม เขาดูซูบผอมลงไปเล็กน้อย เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะเธอหรือเปล่า" พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับขิม " เขาไม่ได้บังเอิญผ่านมาจริงๆสินะ ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้คุยกับเขาให้รู้เรื่องสักที" ค่ะ งั้นนั่งคุยม้านั่งใกล้ๆนี้ไหมคะ " ร่างเล็กที่เลือกที่สาธารณะอย่างหน้าโรงแรมที่มีคนพลุกพล่านไปมาจะได้ไม่น่าเกลียดเมื่ออยู่กับผู้ชายสองคนแบบนี้ วิทยาเพียงแต่ยกยิ้มออกมาน้อยๆ ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงจุดที่คนที่เขาแอบชอบมาตลอดทำตัวห่างเหินกันแบบนี้ เขาทำเพียงพยักหน้ารับแล้วเดินลงไปนั่งตามเธอที่นั่ง