Todos os capítulos de OBSESSION His Indecent Proposal: Capítulo 51 - Capítulo 60

DAMIEN’S POINT OF VIEW I stood by the side of the bed, my eyes drinking in the sight before me. There she was, Andrea, resting peacefully after enduring hours of excruciating pain to bring our child into the world. Lying right next to her, swaddled in a soft blanket, was our baby girl, sleeping soundly, her tiny chest rising and falling in a perfect rhythm. It was a beautiful scene, almost like a masterpiece painted just for me. And everything I saw... everything I owned... it was all mine. Hinahaplos ni Andrea ang mukha ng bata, at kitang-kita ko ang pagbabago sa mga mata niya. Wala na ang takot na dati kong nakikita. Napalitan na iyon ng tiwala at ginhawa. Unti-unti, nagiging komportable na siya sa presensya ko. At iyon ang pinakamahalaga. "Dr. Damien," she called out softly, her voice still weak but warm, never taking her eyes off our daughter. Lumapit ako agad, dahan-dahan para hindi magulat. "Yes, Andrea? Is there anything you need? Would you like some water, or should

DAMIEN’S POINT OF VIEW Ilang araw na ang lumipas at kitang-kita ko ang bilis ng paggaling ni Andrea. Hindi lang pisikal, kundi pati na rin ang kanyang kalooban. Mula noong mangyari ang insidente kay Aaron, mas lalong lumapit siya sa akin. Siya na mismo ang humahanap ng presensya ko. Siya na mismo ang kumakapit. At sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nararamdaman na unti-unti ko nang nababawi ang lahat. I make sure they want for nothing. I personally choose her meals, making sure they’re nutritious and suited to her taste. I’m the one who checks her medication myself, and I’m always by her side each night when the hospital grows quiet. Hindi ko ito ginagawa sa ibang pasyente dito sa ospital. Dito lang. Kay Andrea lang at sa anak namin. Gusto kong maramdaman niya na ako ang mundo niya. Ako ang sandalan. Ako ang proteksyon. Pero hanggang dito lang muna ako bilang doktor niya. Hindi pa ako pwedeng umamin. Kailangan kong dahan-dahang pasukin ang puso niya nang hindi siya natatakot

DAMIEN’S POINT OF VIEW Nakahiga ako sa swivel chair ko sa opisina at nakatitig lang sa kisame habang hawak ang cellphone. Ilang oras lang ang nakalilipas, tumawag ulit siya. Si Andrea. At gaya ng inaasahan ko, nagdahilan na naman siya. Nagsabing masakit ang ulo, nahihilo, o kaya ay hindi makatulog. Napangiti ako nang mapaglaro. i knew it. Alam kong puro dahilan lang 'yon. Alam kong wala namang masakit sa kanya dahil sinigurado ko na bago ko siya pinayagang lumabas ng ospital. Perpekto ang resulta ng mga tests niya, malakas na ang katawan niya, at sigurado akong maayos na maayos na siya. Kaya alam ko... nagpapapansin lang siya. The plan is working. Bit by bit, she’s falling for me. I can hear it in her voice, see it in how she speaks to me, notice it in the way she asks questions that stretch our calls longer than needed. She wants me. She misses me when we’re apart. And there’s no better feeling than knowing you’re always on the mind and in the heart of the woman you love

ANDREA'S POINT OF VIEW Sarado ang pinto ng kwarto ko, at tanging kami lang dalawa ang nandoon. Pakiramdam ko'y bigat ang hangin at tahimik – naririnig ko ang paghinga namin habang sinasabi sa akin ng doktor na hubarin ko ang damit ko sa itaas para maipasiya niya ng maayos kung ano ang dahilan ng sakit ng dibdib ko. Nanginginig ng kaunti ang kamay ko habang dahan-dahang binubuksan ang butones ng blouse ko, pagkatapos ay inalis ko rin ang bra ko. Pakiramdam ko'y nag-iinit ang mukha ko sa hiya – kahit alam kong marami na siyang nasuri na pasyente na ganito, iba pa rin kapag siya mismo ang kaharap. Lagi na lang akong nag-iisip tungkol sa kanya nitong mga nakaraang araw, at ang ganitong hubad ako sa harap niya ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Nakita kong napalunok siya ng mariin nang matapos ko nang hubarin ang lahat. Tumingin lang siya ng diretso sa dibdib ko, pero ramdam kong kinakabahan din siya. "Dok, handa na po ako..." mahinang sabi ko habang inilalagay ang kumot para takpan

Damien's Point of View Paalis na sana ako pero biglang parang binibiyak ang ulo ko sa sobrang sakit. Napahawak ako sa sentido ko at napapikit nang mariin. Ramdam ko ang init na umaakyat sa buong katawan ko at ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Alam ko kung ano ang ibig sabihin nito. Sa tuwing sumasakit ang ulo ko ng ganito, doon na nawawala ang kontrol ko. Doon na lumalabas ang side ko na hindi ko kayang pakalmahin—yung side na kayang manakit, kayang manakit ng damdamin, at kayang gumawa ng bagay na pagsisisihan ko lang pagkatapos. Huminga ako nang malalim at pilit na pinigilan ang sarili ko. Hindi ako pwedeng umalis ngayon. Hindi ko pwedeng hayaang makita o maramdaman ni Andrea 'yung ganito ako. Ayaw kong masaktan siya. Ayaw kong maging dahilan ako ng takot o sakit sa kanya. Kahit na parang gusto ko nang sumigaw at gumawa ng paraan para mawala ang sakit na nararamdaman ko, nanatili akong nakatayo doon. Pinipilit kong maging matatag para sa kanya. "Im sorry, Andrea. I can't