เข้าสู่ระบบDamien's Point of View "Talaga? Mababaliw ka?" bulong ko habang mariin akong nakadagan sa ibabaw niya. Bawat hagod, bawat balikat, at bawat diin ay puno ng pagnanasa at pagmamay-ari. Hinawakan ko ang panga niya at pinatitig sa aking mga mata. Gusto kong makita niya kung gaano ako ka-desidido. "I will not let that happen... kasi mababaliw din ako kapag hindi kita naririnig na umuungol," seryoso kong sabi pero may halong kabastusan. "Your moans sound like music to my ears, Andrea. Ang sarap mo kasi!"I pushed myself to move even faster, my body moving with urgent purpose. Every thrust was sharper, more intense – and I could feel her tighten her hold completely, her fingers digging hard into the sheets and clutching my shoulder so tightly I could feel her nails press into my skin. "You're a drug to me. Hindi mabubuo ang isang araw ko nang hindi kita nagagamit." "D-Damien! Sobrang lakas mo! A-ang sakit pero ang sarap!" ungol niya habang nakapikit at nanginginig ang tuhod. "H-hindi na
Sa kapangyarihan ng batas ay nagawang pasukin ng mga Pulis ang mansyon ni Damien para humanap ng ebidensya na magpapatunay na may kinalaman nga siya sa pagkamatay ni Claire. Naghalughog sila sa mansyon para makhanap ng ebidensya. lahat ng sulok ng kwarto ni Damien ay masusi nilang binisita. Hanggang sa isang piraso ng hikaw ni Claire ang nakita sa isang jewelry box. Kung titignan ay parang normal na hikaw lang na walang kapares ngunit naging matibay na ebidensya ito laban kay Damien. Ito kasi ang hikaw din na suot ni Ckaire nang mamatay ito. Suot ni Claire ang isang piraso at ang isang tenga ay wala nang hikaw ay may pingas. hinala ng mga Pulis ay nagkaroon muna ng sakitan bago mangyari ang pagpatay. Dahil sa ebidensyang iyon ay nagbaba kaagad ng Warrant of arrest ang mga Pulis. Mas naging matibay pa ang pagdidiin kay Damien dahil nagtatago ito ngayon ay walang nakakaalam kung nasaan ito. Mabilis na kumalat ang balita at nakarating agad kay Don Roberto ang desisyon ng korte.
Dahil sa mga paulit-ulit na kwento at pag-amin ni Samantha tungkol sa totoong nangyari kay Claire, muling isinailalim siya sa mahigpit na assessment. Kailangang malaman ng mga eksperto kung sapat na ba ang kanyang katinuan para maging testigo o kung nasa tamang pag-iisip pa rin ba siya. Laking gulat at pagkamangha ng lahat nang magpakita si Samantha ng lubos na Paggaling. Malinaw ang kanyang pananalita, tuwid ang mga tingin, at hindi na ito ang babaeng dati-rati’y tulala at parang nawawala sa sarili. Nakita ng doktor na tumingin sa kanya na sadyang bumalik na siya sa katinuan, handa ng harapin ang katotohanan. Sakto naman ang panahong iyon nang muling mabuksan ang nakasarang kaso ukol sa misteryosang pagkamatay ni Claire. Request ito ng pamilya ng namayapa na hindi pa rin matahimik sa naging desisyon noon. Dinala si Samantha sa presinto at hinarap ang mga imbestigador. Walang pag-aalinlangan, walang takot. Matapang na itinuro ni Samantha si Dr. Damien Cojuanco bilang pangunah
Nakarating na sila sa isang malayong isla sa batangas. Sobrang layo kaya tinawag na secret Island. Isang paraiso ang sumalubong sa kanila. Puro puting buhangin, kristal na asul na tubig, at luntiang mga puno na tila bumalot sa buong lugar. Tila nawala ang pagod ni Andrea sa byahe sa ganda ng kabuuan ng isla. Nanlaki ang mga mata niya at hindi makapaniwala sa ganda ng paligid. "Wow..." bulong niya habang nakatingin sa paligid. "Ang ganda... parang panaginip, Damien." "Isang magandang panaginip, Andrea! This Island is almost perfect. Perfect for the 3 of Us." Niyakap ni Damien ang mag-ina niya. Pagkatapos ay kinuha niya si Baby Bianca mula kay Andrea. l Nang makita ni Damien ang pamumula at pagod sa mukha ni Andrea, dali-dali niya itong inakay papunta sa isang napakalaking puting villa na nakatayo sa gitna ng luntiang kapaligiran. Isang malawak na istruktura na walang ikalawang palapag, tila isang paraiso mismo ang disenyo. "Kumain na muna tayo mahal. Ipagluluto ko kayo
Nagmamadaling umuwi ang Don. Halos tumakbo siya palabas ng mental hospital. Parang nagdidilim ang paningin niya habang nasa sasakyan, paulit-ulit sa isip niya ang mga kwento at sigaw ni Samantha. Ang sakit, ang takot, at ang katotohanang may isang halimaw pala na nagpapanggap na anghel. Kailangan niyang makauwi agad. Kailangan niyang iligtas si Andrea. Ayaw niyang humantong sa ganoong kalalang sitwasyon ang anak. "Paparating na tayo, Sir." wika ng driver pero hindi siya sumagot. Nakakuyom lang ang mga palad niya at puno ng pag-aalala ang puso na may kasamang galit at takot. Pagdating niya sa mansyon, halos ibalibag niya ang pinto sa pagmamadali. "Andrea! Andrea, anak! Nasaan ka?" sigaw niya habang papasok sa loob. Nakakabingi ang katahimikan ng buong bahay. Walang sumasagot. Walang tunog ng tawanan ni Baby Bianca at walang ingay. Dali-dali siyang umakyat sa kwarto ng anak niya. Pagbukas niya ng pinto... wala. Walang tao. Walang laman ang kama at kitang-kita na matagal na
Don Roberto's Point of View Sapat na sana ang mga impormasyong hawak ko para ilayo agad si Andrea sa halimaw na si Damien Cojuangco. Sapat na sana ang malaman na dalawang babae na ang nasira at nawasak ang buhay dahil sa kanya. Pero hindi mapalagay ang sistema ko. Kailangan kong marinig mismo. Kailangan kong malaman ang buong katotohanan. Kaya dinala ako ng mga paa ko sa kung nasaan ang pangalawang asawa niya. Kay Samantha. Pumunta ako sa mental hospital na iyon. Tahimik, malamig, at nakakapanindig-balahibo ang paligid. Dito nakakulong ang babaeng minsan nang naging asawa ng doktor. Dito niya tinatapos ang mga araw niya... wala sa sarili, nababaliw. Naabutan ko siyang nakaupo malapit sa bintana, nakatulala at nakatingin sa kawalan. Payapa ang itsura pero alam kong nasa ibang mundo ang isip niya. Nang maramdaman niyang may tao, dahan-dahan siyang lumingon. Nanliit ang mga mata niya habang tinititigan ako. "Sino ka? Anong ginagawa mo dito?" malamig at parang batang tanong
Nitong mga nakaraang araw, tila bumabait nga si Damien sa akin. Buhat nang malaman niya na magkakaanak kami ay hindi na niya ako sinasaktan. pinapayagan niya rin akong lumabas hanggang garden ng walang bantay. Bumangon ako ng maaga ngayong umaga, ramdam ko ang kirot sa ibabang bahagi ng aking tiy
ANDREA POINT OF VIEW Lumipas ang ilang linggo at unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa katawan ko. Hindi lang ito dahil sa paggaling ko mula sa lagnat, kundi dahil sa kakaibang nararamdaman ko araw-araw. Madaling mapagod, laging nasusuka, at maselan ang pang-amoy ko. Hindi ako pwedeng ma
ANDREA POINT OF VIEW Ilang araw na akong nakakulong dito sa kwarto. Pakiramdam ko ay unti-unti nang nauubos ang hininga ko. Wala akong communication sa labas. Kinuha ni Damien ang cellphone ko at lahat ng paraan para makontak ko si Daddy o kahit sino man. Bawat gabi, pumapasok siya dito. Kumaka
Chapter [Next Chapter Number] ANDREA POINT OF VIEW Nakatitig lang ako sa pagkain pero parang may nakabarang malaking bato sa lalamunan ko. Hindi ko kayang lumunok, lalo na’t ramdam na ramdam ko pa rin ang hapdi ng sampal at ang sakit ng pagkakahila niya sa buhok ko kanina. Hinawakan ko ang pisng







