Todos os capítulos de OBSESSION His Indecent Proposal: Capítulo 41 - Capítulo 50

ANDREA POINT OF VIEW Feeling ko nagbago na talaga si Damien. Na ganoon niya talaga ako kamahal kaya nagawa niyang magbago. inaasahan ko na magagalit siya at sasaktan niya ako pero hindi, nagalit lang siya saglit at pagkatapos ay pinatawad niya rin ako. Masaya ako dahil hindi nauwi sa away ang simple naming hindi pagkakaintindihan. I believe in love that's why I believe in him. Kinabukasan, tuloy ang buhay. Hinatid niya ako sa opisina at pagkatapos ay pumasok na siya sa ospital. Each day na nagkaroon kami ng problema at pagkatapos ay naayos din namin agad ay mas lalo naming minamahal namin ang isa't isa. Nagtatawagan kami kapag break time sa trabaho. Were feeling much more inlove now. Ang sweet ng palitan ng messages namin. Samantala, dahil itinalaga na ako ng daddy bilang heir, mas bumigat ang responsibilidad ko dito sa kumpanya. Mas nakakapagod at maraming kailangan gawin. Tinitignan ko yun as possitive. Ito ang gusto ko, ang tuparin ang pangarap ko at pangarap ng dadd

ANDREA POINT OF VIEW Ilang araw na akong nakakulong dito sa kwarto. Pakiramdam ko ay unti-unti nang nauubos ang hininga ko. Wala akong communication sa labas. Kinuha ni Damien ang cellphone ko at lahat ng paraan para makontak ko si Daddy o kahit sino man. Bawat gabi, pumapasok siya dito. Kumakain kami nang tahimik, tapos matutulog siya sa tabi ko pero parang magkaibang mundo kami. Hinahawakan niya ako, yakap-yakap nang mahigpit, pero sa bawat haplos niya, nanginginig ako sa takot. Hindi ko na alam kung takot ba ako o nasasaktan lang nang sobra. Isang gabi, nagising ako dahil sa init ng katawan niya. Naramdaman ko ang mga halik niya sa leeg ko at ang mga kamay niyang gumagala sa katawan ko. "Damien, huwag... pagod ako," bulong ko, pilit na tinutulak ang dibdib niya. Hinigpitan niya ang hawak sa bewang ko. "tumatanggi ka na ngayon?" ngumisi siya sa akin. "Wala ako sa mood, Damien. Nasasaktan pa ako... sa puso at sa katawan," sagot ko habang tumutulo ang luha ko sa unan. h

Nitong mga nakaraang araw, tila bumabait nga si Damien sa akin. Buhat nang malaman niya na magkakaanak kami ay hindi na niya ako sinasaktan. pinapayagan niya rin akong lumabas hanggang garden ng walang bantay. Bumangon ako ng maaga ngayong umaga, ramdam ko ang kirot sa ibabang bahagi ng aking tiyan – alam kong normal lang ito para sa mga buntis, pero hindi ko maiwasang mapanghawakan ito nang mahigpit. Naramdaman kong may humahaplos sa likod ko, mainit at mahinahon ang kamay ni Damien. "Huwag mong hawakan nang mahigpit, mahal. Baka masaktan ang baby," sabi niya, boses niyang mahinahon at puno ng pag-aalala. Inabot niya ang isang basong tubig at inalayan ako. "Uminom ka muna ng tubig bago ka bumangon." Tumango ako at ininom ang tubig. Habang kinakain namin ang almusal na inihanda niya – sinigang na bangus at kanin – hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya. Mga kamay niya'y maingat na naglalagay ng ulam sa plato ko, mga mata naman ay nakatuon sa akin nang may pagmamahal na hindi ko

ANDREA POINT OF VIEW Naging payapa at puno ng pag-asa ang mga sumunod na araw. Sa bawat gabi, hinihintay ko ang tawag ni Damien. Iyon ang nagiging lakas ko. Alam kong apat na buwan ang hihintayin namin—tatlong buwan na therapy at isang buwan na "detox" o pahinga mula sa teknolohiya para tuluyan siyang makapag-isip at maghilom. "Mahal, bukas... bukas na ang huling araw na pwede tayong mag-usap," malungkot na sabi niya sa kabilang linya. "Pagkatapos nito, kukunin na nila ang phone ko. Isang buwan akong hindi makakausap kayo ni baby." Ang lungkot niya pero mas malungkot ako. Kung mag-iisip siya tungkol sa amin ni baby mas lalo naman ako. Nag-aalala ako sa kaniya at sa mararamdaman niya habang nandoon. Si Damien ay isang propesyonal na Doktor. Bilyonaryo at nagmamay-ari ng maraming ospital. Hindi siya sanay sa ganoong lugar. Alam kong nahihirapan siya pero dahil mahal niya kami ng magiging anak niya, kinakaya niya. Napaluha ako habang nakahawak sa tiyan ko. "Kakayanin natin 'to, Dam

Nanginginig ang buong katawan ni Damien habang nakatingin kay Andrea. Sa kanyang mga mata, makikita ang matinding takot at kalituhan. Para sa kanya, ang nangyari ay parang isang bangungot na ayaw niyang mangyari. Akala niya ay tapos na ang lahat ng paghihirap, akala niya ay malaya na siya sa demonyong kumokontrol sa kanya, ngunit sa isang iglap, bumalik ang lahat at mas malala pa. "Hindi ako... hindi ako ang gumawa niyan," paulit-ulit niyang bulong, tila kinakausap ang sarili. "Hindi ko kayang saktan ka, Andrea. Mahal na mahal kita... bakit ko magagawang saktan kayo ng anak natin?" Pero kahit anong tanggi niya, nasa harap niya ang katotohanan. Siya ang may hawak ng pamalo. Siya ang huling nakita ni Andrea bago ito nawalan ng malay. At ang sakit na nararamdaman ni Andrea ngayon ay patunay na nangyari ang lahat. Dinala niya si Andrea sa ospital habang wala na itong malay. Sa mata ng mga tao, pasyente si Andrea, at siya naman ay si Dr. Damien, ang doktor na magliligtas sa buhay n