Semua Bab Carrying My Ex-Boss Child: Bab 161 - Bab 170

Tahimik ang silid matapos banggitin ni Leon ang pangalang iyon.Janine.Isang simpleng pangalan.Pero hindi ko maintindihan kung bakit parang may kung anong kumirot sa loob ng dibdib ko nang marinig ko iyon.Pinilit kong huminga nang normal habang nakatingin pa rin ako kay Sol na mahimbing na natutulog sa kama. Tahimik ang paligid, tanging ang mahihinang tunog ng mga medical machine ang pumupuno sa katahimikan ng silid.Janine.Paulit-ulit na bumabalik ang pangalang iyon sa isip ko. At kasabay niyon ay ang mga bagay na unti-unting nag-uugnay sa loob ng utak ko.Pero agad kong pinigilan ang sarili ko.Hindi.Hindi maaaring ganoon.Maraming tao sa mundo ang may parehong pangalan.Maraming Janine.Maraming pagkakataon na maaaring magkapareho ang mga detalye ng buhay ng dalawang tao.Baka coincidence lang.Oo.Siguro coincidence lang.Pinilit kong ikalma ang sarili ko habang tumatakbo ang mga ideya sa isip ko.Baka coincidence lang na pareho ang pangalan.Baka coincidence lang na pareho k

Mula nang matapos ang tawag namin ni Atlas ay hindi na ako nagdalawang-isip pa. Alam kong puwede kong ipagpabukas ang desisyong iyon. Puwede kong sabihin sa sarili ko na kailangan ko munang mag-isip, kailangan kong mag-research pa, kailangan kong maghintay ng mas malinaw na ebidensya.Pero hindi ko ginawa.Dahil alam kong kung maghihintay pa ako ng isa pang araw… baka lalo lang lumala ang mga tanong sa isip ko. At ngayon pa lang ay halos hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko na isipin ang lahat ng posibilidad.Kaya pagkatapos ng tawag ay agad akong umalis ng apartment. Hindi na ako nagpalit ng damit. Hindi na ako nag-aksaya ng oras para kumain o uminom man lang ng tubig.Kinuha ko lang ang coat ko, ang phone ko, at ang susi ng sasakyan. Oo, may sasakyan naman talaga ako pero hindi ko iyon ginagamit kapag papasok sa office.Paglabas ko ng building ay sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Tahimik ang kalsada pero maliwanag pa rin ang lungsod. Ang mga ilaw mula sa mga gusali ay

Tahimik ang opisina matapos kong sabihin ang mga huling salita ko.“…mas lalo ko nang kailangang tapusin ang misyon na ito.”Walang sumagot agad.Pero naramdaman ko ang mga mata nina Lucien, Caius, at Morpheus na nakatingin sa akin—parang sinusukat nila kung gaano na ako kalalim sa desisyong ginawa ko.Hindi ko alam kung ilang segundo ang lumipas bago ako kumilos. Huminga ako nang malalim. Pagkatapos ay tumalikod ako.Handa na sana akong lumabas ng opisina nang may biglang sumulpot na tanong sa isip ko. Isang tanong na hindi ko dapat balewalain.Huminto ako sa tapat ng pinto. Dahan-dahan akong lumingon sa kanila.“May isa pa akong tanong.”Napatingin silang tatlo sa akin.Walang nagsalita, pero alam kong hinihintay nila kung ano ang sasabihin ko. Pinag-isipan ko muna kung paano ko iyon bibigkasin. Pagkatapos ay diretso ko itong sinabi.“Kung ganoon ay wala kayong pakialam kung sasabihin ko kay Leon na ako si Janine?”Parang bahagyang lumamig ang hangin sa loob ng silid. Hindi agad sum

Pagkatapos kong banggitin ang tungkol sa El Zamora, sandaling nanahimik ang buong opisina.Nakatayo ako sa gitna ng silid habang si Leon naman ay nasa likod ng mesa niya. Hawak pa rin niya ang folder na kanina ay tila binabasa niya bago ako dumating.Hindi agad siya nagsalita. Tinitigan niya lang ako. Hindi iyon basta simpleng tingin. Para bang sinusuri niya ang bawat kilos ko, bawat pagbabago sa ekspresyon ng mukha ko.Parang gusto niyang malaman kung may ibang dahilan ba kung bakit ko biglang binuksan ang usaping iyon. Ilang segundo ang lumipas bago siya bahagyang ngumiti.Hindi iyon masayang ngiti.Kung hindi isang ngiting puno ng pagdududa at amusement.“Bakit?” tanong niya. Bahagya siyang sumandal sa upuan niya. “Curious ka na naman?”Sa tenga ko ay narinig ko ang mahinang boses ni Atlas. “Careful.”Hindi ako nagpakita ng kahit anong reaksyon sa narinig ko. Sa halip ay pinanatili kong kalmado ang mukha ko habang nakatingin kay Leon.“Parang ganoon na nga,” sagot ko. Dahan-dahan a

Tahimik ang opisina matapos sabihin ni Leon ang huling bahagi ng kuwento niya. Nakatayo pa rin siya sa tabi ng bintana, nakatanaw sa ilalim ng lungsod na unti-unting nagiging abala sa labas habang papaangat na ang haring araw.Samantalang ako naman ay nakatayo sa kabilang bahagi ng silid, nakaharap sa mesa niya.Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga sinabi niya.Ang kidney na nawala sa kanya.Ang bidding na iyon.At ang pangalan ni Janine na binanggit niya nang hindi niya alam na ang taong kinakausap niya ngayon ay ang mismong batang iyon dalawampung taon na ang nakalilipas.Sa tenga ko ay narinig ko ang mahina ngunit seryosong boses ni Atlas.“Your heart rate increased earlier.”Hindi ako sumagot. Sa halip ay tumingin lang ako kay Leon. Kung may isang bagay akong natutunan sa buhay ko, iyon ay ang kakayahang magtago ng emosyon.Kahit gaano kalalim ang galit o sakit sa loob ko. Kaya dahan-dahan akong nagsalita. “So… ang taong iyon ang gusto mong hanapin ko?”Bahagyang lumingon si Leon mul