All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 11 - Chapter 20

Pagkalabas ko ng boarding house ay halos marinig ko ang tibok ng puso ko. Naramdaman ko agad ang presensya niya bago ko pa man makita ang kotse. May kakaibang pakiramdam kapag nandiyan si Sir Javier— parang biglang lumiliit ang mundo, pero sabay ring lumalawak ang problema ko.Narooon siya, nakasandal sa pinto ng itim niyang sasakyan. Mukhang hindi niya yata kasama si Marco. Nakapagbihis na rin siya. Suot niya ngayon ang puting polo na naka-roll up ang sleeves hanggang siko, tila walang kahirap-hirap pero ang linis at ang lakas ng dating. Para bang kahit saan siya tumayo, nagiging runway iyon.Napatigil ako nang ilang segundo bago ako lumapit.“Ready?” tanong niya nang wala man lang introduction.“Hindi ko alam,” sagot ko habang pinipisil ang strap ng sling bag ko. “Pero nandito na ako, so I guess oo?”Kinuha niya ang bag ko. Hindi ko na dinala lahat ng gamit ko dahil alam kong magmumukha lang iyong basura sa loob ng mansyon ni Sir Javier. Binuksan niya ang pinto ng kotse para sa'kin.

Hindi ko alam kung ilang beses na akong lumunok habang nakaupo rito sa mahaba at mamahaling dining table. Para akong batang bawal gumalaw nang sobra, baka may mabasag at bayaran ko pa buong buhay ko.Ang daming kutsara’t tinidor.Bakit tatlo?Para saan ang iba?Napag-aralan ko ba ito noon?Pang-aasar ba ito sa mga kagaya kong hindi naman lumaki sa ganitong ambience?Tahimik lang si Sir Javier sa tabi ko. Straight face. Parang board meeting ang dinner na ‘to at hindi family gathering.Sa kaliwa ko ay nakaupo ang isang babae na mas bata sa kanya— ang kapatid niyang babae. Nakatingin sa akin paminsan-minsan na parang nagtataka kung saan ako nanggaling.At sa dulo ng table, isang eleganteng babaeng naka-dark red na dress. Siya ang stepmother ni Sir Javier. Ayon sa kwento ni Sir Javier habang nasa byahe kami kanina papunta rito, ilang taon nang kasal ang papa niya at ang stepmother niya pero hindi pa rin sila magkaanak, kaya minsang nagkasala ang papa niya at nakabuntis ng babae galing sa

Pagising ko, pakiramdam ko ay hindi ako natulog— parang nag-practice lang ako ng pagkakatulog tapos sinabihan ng alarm na...“Try again. Fail. Ulit.”Sobrang bigat ng mata ko. Gusto ko pang magkubli sa kumot pero may kung anong gumagalaw sa tiyan ko at hindi pa iyon ang baby, masyado pang maaga para doon, kundi yung kilalang-kilalang kaaway ng mga buntis, morning sickness.Ito na ba iyon?Napakurap ako at mabilis na umupo, nagbabaka sakalin na lilipas din.Pero hindi. Bumalik siya with full force pa.“Oh no... oh no no no—”Tumayo ako pero parang roller coaster ang mundo. Mabilis kong hinanap ang pinakamalapit na pinto— nagsusumamo na sana CR iyon at hindi walk-in closet.Nakaabot ako just in time.Hinawakan ko ang gilid ng sink habang sumusuka. I hate it when I'm vomiting. Pakiramdam ko ay pati bituka ko ay masusuka ko na. Hindi ko alam kung alin ang mas masama— yung lasa o yung pakiramdam na parang nag-highlight reel ang lahat ng kinain ko mula kagabi.Maya-maya ay may marahang kato

Kanina pa ako nakaupo lang sa sofa habang abala naman si Sir Javier sa office table niya. Naalala ko na sa kada pasok ko noon dito ay sigaw niya agad ang sumasalubong sa akin.Ngayon ay prente akong nakaupo at ini-enjoy ang pastry na pinabili niya sa bago niyang sekretarya.Pero hindi pa ako stable. Hindi ko pa napa-process ang lahat sa utak ko.Nakapaglabas siya ng speech na parang galing sa pelikula at ako? Para akong extra na bigla niyang ginawang leading lady nang walang orientation."Ayos ka lang ba talaga?" Pang-ilang beses niya nang tanong sa akin iyon."Oo nga sabi," sagot ko at inismiran siya. Nabaliktad na ang sitwasyon ngayon.Dahil ba sa batang nasa sinapupunan ko?Marahil at ganoon na nga.Javier loosened his tie slightly, isang gesture na nakikita ko lang kapag pagod na pagod o galit siya.Pero ngayon?Hindi ko alam.Kalmado siya pero may kakaibang tensyon sa paligid niya. Parang bagyo na tahimik na sinasalakay ang buong syudad.“You did good earlier,” sabi niya at hindi

Pagkabukas ko ng pinto sa mansyon, parang biglang bumigat ang buong katawan ko. Parang inubos ng araw ang lakas ko kahit hindi naman ako nagtrabaho. Ang dami kasing nangyari— mga tsismis, mga press, mga flash ng camera, mga sigawan, at si Javier na parang security guard ko na parang si iron man. Ayan at wala ng sir bago ang pangalan niya. Kailangan ko nang masanay talaga na hindi siya matawag na sir.Pagkatapos ng lunch kanina ay bumalik ulit kami sa office at ganoon pa rin ang sitwasyon sa loob man o sa labas ng building.Habang naglalakad ako papasok ng mansyon, unti-unti kong nararamdaman na parang lumulubog ako sa kama kahit hindi pa ako nakakahiga. Ang heels na suot ko ay pakiramdam ko naging pang-torture device.Gusto ko lang humiga. Wala na akong pakialam kung hindi pa ako nakakapagbihis o nakakapagligo. Gusto ko lang maramdaman ang lambot ng kama at matulog.Nang makita ko ang malambot na sofa malapit sa hagdanan, agad akong umupo roon. Umahon ang buntonghininga ko nang parang