All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 71 - Chapter 80

Tahimik ang bahay matapos ang araw na iyon. Tahimik sa paraang masakit—yung katahimikang may iniwang bakas sa bawat sulok, sa bawat hinga. Parang kahit ang mga dingding ay nagluluksa rin. Ilang oras na ang lumipas mula nang makauwi kami galing sa mansyon ng El Zamora, pero pakiramdam ko ay naroon pa rin ako—nakatingin sa larawan ni Javier, hawak ang kamay ng anak kong nasilayan ang ama niya sa anyong larawan at alaala.Nakatulog si Janine agad pagdating namin. Hindi dahil napagod lang siya, kundi dahil parang may bumagsak na bigat sa murang balikat niya. Nakahiga siya sa kama, yakap si Koko, mahigpit. Parang takot siyang bitawan kahit sa panaginip. Umupo ako sa gilid ng kama niya, pinagmamasdan ang banayad na pagtaas-baba ng dibdib niya habang humihinga. Ang buhok niyang bahagyang gusot, ang pilikmata niyang mahaba—lahat iyon, galing kay Javier. Hindi ko alam kung masakit ba o nakakapanghina na mas malinaw ko ngayong nakikita ang pagkakahawig nila.Hinaplos ko ang buhok niya, marahan,

Nagsimula ang umaga na may kakaibang gaan sa hangin. Hindi iyong tipong saya na maingay at puno ng sigaw—kundi iyong tahimik na tuwa na parang dahan-dahang sumisiksik sa dibdib.Maaga kaming nagising ni Janine, hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa liwanag ng araw na dumaplis sa kurtina at sa tunog ng mga ibong tila nag-uusap sa labas.“Mommy,” bulong niya habang pinupunasan ang mata, “today po ba tayo bibili ng gamit ko?”Ngumiti ako kahit antok pa. “Oo, baby. Mamimili na tayo para sa darating na pasukan.”Biglang bumangon si Janine na parang may kuryente. “Grade 1 na ako!” sigaw niya, sabay tawa.Napatawa rin ako. Ang simpleng katagang iyon, ilang beses ko nang narinig mula sa kanya, pero sa tuwing sinasabi niya ay parang unang beses. Grade 1. Isang salitang may kasamang pag-asa. Simula. Panibagong yugto.Nagsuot kami ng simpleng damit. Siya, naka-dress na kulay dilaw na may maliit na bulaklak. Ako, naka-maong at puting t-shirt. Walang make-up. Walang alahas. Hindi ko kailangan ng an

Hindi pa man tuluyang nagsasara ang pinto sa likuran ko ay ramdam ko na ang pangangalay ng buong katawan ko. Parang may humigop ng lahat ng lakas ko sa iisang iglap. Napasandal ako sa pinto, ipinikit ang mga mata, at pilit hinabol ang paghinga.Si Javier.Buhay na buhay!At ang mas nakakagulat ay hindi niya ako kilala.Pero ngayon ko lang din napagtanto na iba na pala ang mukha ko kaya hindi niya talaga ako makikilala.Jusko ka Sol! Kinabahan lang pala ako sa wala! Tang ina ko talaga!Pero ang malamang buhay pa siya ay parang may gumapang na malamig sa gulugod ko. Hindi ako makagalaw agad. Hindi dahil sa takot—kundi dahil sa pagkabigla. Sa loob ng ilang segundo, pakiramdam ko ay nanaginip lang ako. Na kapag iminulat ko ang mga mata ko, babalik ang lahat sa dati. Tahimik. Normal. Walang multong galing sa nakaraan.Pero pagmulat ko, naroon pa rin ang katahimikan ng bahay. At naroon pa rin ang bigat sa dibdib ko.Lumakad ako papasok nang mabagal, parang bawat hakbang ay may kasamang alan

Sakto pa lang na tuluyan akong nakapasok sa bahay at naisara ang pinto sa likuran ko ay doon bumigay ang tuhod ko. Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Basta na lang akong napaupo sa sahig, nakasandal sa pinto, at nakatitig sa kawalan.Tahimik ang loob ng bahay.Masyadong tahimik.At sa katahimikang iyon, mas lalo kong naririnig ang tibok ng puso ko—mabilis, magulo, parang may hinahabol na sagot na ayaw magpakita.Si Javier.Buhay na buhay. Paulit-ulit iyong umiikot sa utak ko.May amnesia.May bagong pangalan.May “asawa.”At may kwentong hindi tugma sa katotohanan.Hindi ko puwedeng sarilinin ito. Hindi ko kayang sarilinin ito.Huminga ako nang malalim at tumayo. Parang may apoy sa dibdib ko na hindi mapakali. Kinuha ko ang cellphone sa mesa, nanginginig ang kamay ko habang hinahanap ang pangalan ni Eli sa contacts.Isang tawag lang.Isang tawag para sabihin ang katotohanan.Isang tawag para hindi ako mabaliw.Pinindot ko ang call.Isang ring.Dalawa.Tatlo.“Sol?” sagot niya, halat

“Daddy?”Parang may kumalabog sa loob ng ulo ko. Isang salita lang iyon. Isang tawag lang. Pero sapat para gumuho ang mundo ko sa harap ng gate ng maliit naming bahay.Narinig ko ang sarili kong paghinga—mabilis, mabigat, parang may humahabol. Naramdaman ko ang biglang paghigpit ng hawak ko sa kamay ni Janine. Halos mapisil ko ang maliliit niyang daliri sa kaba.“Daddy?” ulit niya, mas malinaw, mas sigurado.At doon ko nakita.Ang gulat sa mga mata nilang dalawa.Si Janine ay nakatingin kay Javier. Diretso. Walang alinlangan. Walang takot. Parang sigurado siya sa nakita niya.At ako? Parang tinamaan ng kidlat.“Janine...” bulong ko, nanginginig ang boses ko. Lumuhod ako sa harap niya, hinawakan ang magkabilang balikat niya, pilit na ngumiti kahit ramdam kong nanginginig ang labi ko. “Nagkakamali ka, anak.”Tumingin siya sa akin, kunot ang noo. “Pero mommy... kamukha niya si daddy...”Parang may sumaksak sa dibdib ko.Oo. Kamukha.Dahil siya nga iyon.Pero hindi ko puwedeng sabihin.“H