เข้าสู่ระบบความโกรธในใจของเจี่ยนจือปะทุขึ้นมา เมื่อได้ฟังคำพูดที่แม้เปลือกนอกจะฟังดูเหมือนเป็นห่วงเธอ แต่แท้จริงแล้วกลับแฝงไปด้วยการข่มขู่และเข้าข้างอีกฝ่าย“รองผู้อำนวยการคะ” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดสั่น เนื่องจากกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ “เพราะงั้นที่รองผู้อำนวยการบอกว่าจะ ‘จัดการอย่างเหมาะสม’ ก็คือเอา‘ชื่อเสียง’กับ‘อนาคต’ของฉันมาเป็นข้อแลกเปลี่ยน เพื่อให้ฉันยอมเงียบและปล่อยคนที่เป็นฝ่ายก่อเรื่องจริง ๆ ไปใช่ไหมคะ?”“เธอ……เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง!” เมื่อความคิดของรองผู้อำนวยการถูกเปิดโปง เขาก็แสร้งทำหน้าขรึมอีกครั้ง “ครูทำเพื่อเธอต่างหาก!”“ทำเพื่อหนู?” เจี่ยนจือก้าวขึ้นมาข้างหน้าพลางพูดเสียงดัง “ถ้าทำเพื่อหนูจริง สิ่งแรกที่รองผู้อำนวยการควรทำหลังเห็นคลิปฉบับเต็ม ก็คือลงโทษคนที่ปล่อยข่าวเท็จ ใส่ร้าย และละเมิดความเป็นส่วนตัวของหนูอย่างเด็ดขาด!ไม่ใช่ร้อนรนมาข่มขู่ผู้เสียหาย แล้วใช้อคติทางเพศของตัวเองมาบีบบังคับกัน!การที่หนูถูกแอบถ่ายไม่ใช่ความอับอายของหนู แต่เป็นความผิดของคนที่แอบถ่าย!การเอาความเจ็บปวดของผู้เสียหายมาตอกย้ำ แล้วใช้มันเป็นข้ออ้างให้ผู้กระทำผิดพ้นผิด นี่คือสิ่งที่คนในแวดวงการศึกษา
“นักเรียนเจี่ยนจือ” สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความรำคาญ “คลิปที่เผยแพร่อยู่ในอินเทอร์เน็ตสร้างผลกระทบที่ร้ายแรงมาก ทางโรงเรียนของเราให้ความสำคัญกับความสามัคคีและรักใคร่มาตลอด และไม่สนับสนุนความรุนแรงในโรงเรียน เดิมทีเธอควรเป็นแบบอย่างให้คนอื่น แต่ตอนนี้กลับมีพฤติกรรมแบบนี้ ช่างน่าผิดหวังจริง ๆ!”เจี่ยนจือยืนตัวตรงอยู่กลางห้องทำงาน “รองผู้อำนวยการคะ คลิปนั้นถูกตัดต่อโดยเจตนาร้ายของใครบางคน ไม่ใช่เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น วันนั้นในห้องน้ำ……”“ตัดต่อ?” รองผู้อำนวยการขัดขึ้นทันที สีหน้าแสดงความไม่เห็นด้วยเล็กน้อย “คนที่กระชากผมของโจวเยว่ซานคือเธอไม่ใช่หรือไง?จะบอกว่าที่นักเรียนโจวเยว่ซานตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่ความจริง?หลักฐานมันชัดเจนอยู่แล้ว!เธออย่าเล่นตุกติกนะ!ตอนนี้เรื่องกำลังเป็นกระแสร้อนแรงในโลกออนไลน์ สร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของโรงเรียนอย่างร้ายแรง!เธอรู้ไหมว่าปัญหานี้ร้ายแรงแค่ไหน?!”“เพราะมันเป็นเรื่องร้ายแรง ถึงยิ่งต้องตรวจสอบความจริงทั้งหมดให้ชัดเจนค่ะ” เจี่ยนจือสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ “คลิปเต็มสามารถพิสูจน์ได้ว่าโจวเยว่ซานถูกยุยงและร่วมมือกับคนอื่นมารุกรานหนูก่อน ตอนนั้น
“นายยังมีหน้ากินไข่ที่ฉันปอกอีกเหรอ?”“นายเองก็กินซุปถั่วแดงที่ฉันซื้อมาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?”“ก็ยังอยู่นี่ เอาคืนไป”“เหอะ นายกลัวเจี่ยนจือรังเกียจของที่นายกินไปแล้ว แต่ไม่กลัวฉันรังเกียจเลยหรือไง?”“เหอะ เมื่อก่อนตอนเล่นบาส นายไม่เคยดื่มน้ำที่ฉันยกขวดดื่มไปแล้วต่อหรือไง?”เจี่ยนจือเดินไปแล้วก็ได้ยินสองคนนั้นเถียงกันอยู่ด้านหลัง ก็ส่ายหน้าอยู่ในใจ: งั้นพวกนายสองคนก็คบกันเองไปเลยเถอะ“เจี่ยนจือ!” หร่านเฉินวิ่งมาจากด้านหน้าอย่างรีบร้อน “เกิดเรื่องแล้ว”“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมรีบขนาดนี้?” เจี่ยนจือคว้าตัวหร่านเฉินที่กำลังหอบหายใจเอาไว้“เธอดูนี่!” หร่านเฉินยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาตรงหน้าเจี่ยนจือทันทีด้วยความโกรธที่กดเอาไว้ไม่อยู่ บนหน้าจอเป็นโพสต์หนึ่งในเว็บท้องถิ่นที่กำลังติดกระแสร้อนแรง พาดหัวสะดุดตาจนน่าตกใจ: 《ช็อก! ธาตุแท้ของใครบางคนถูกเปิดโปงอีกครั้ง คลิปเหตุการณ์บูลลี่ในโรงเรียนแบบเต็ม ๆ!》ด้านล่างแนบคลิปวิดีโอความยาวหลายสิบวินาทีเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าคลิปถูกตัดต่ออย่างมีเจตนาร้าย เลือกเฉพาะภาพวันนั้นในห้องอาบน้ำ หลังจากเจี่ยนจือใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกมา และลงมือจัดการโ
โรงอาหารเวินถิงเยี่ยนกับเจี่ยนจือนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งรอยแดงบนใบหน้าของเขายังจางหายไปไม่หมด ตั้งแต่โคนหูไปจนถึงลำคอยังแดงระเรื่ออยู่“ฉันปอกไข่ให้เธอนะ” เขาหยิบไข่ใบนั้นขึ้นมาโดยที่ใบหน้ายังแดงอยู่ เปลือกไข่แค่ใบเดียวกลับปอกอยู่ตั้งห้านาที…พอปอกเสร็จก็วางลงในจานเปล่าตรงหน้าเจี่ยนจือจากนั้นก็เริ่มปอกใบที่สองปอกไข่เสร็จก็เริ่มปอกส้ม…แล้วก็ตามด้วยส้มลูกที่สอง…เจี่ยนจือมองเวินถิงเยี่ยนที่กำลังต่อสู้กับเปลือกไข่และเปลือกส้ม แล้วก็อดทอดถอนใจอีกครั้งไม่ได้ เธอไม่เคยเห็นเวินถิงเยี่ยนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย…ทำไมอยู่ ๆ ถึงรู้สึกขำขึ้นมานะ?เวินถิงเยี่ยนสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ใบหน้าจึงยิ่งแดงกว่าเดิม แม้แต่ท่าทางตอนปอกส้มก็ช้าลงในที่สุด ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างต่อเนื่องและไร้เสียงของเธอ เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน จ้องกลับด้วยสีหน้าดุและจริงจัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “ฉันบอกแล้ว…ว่าอย่าบังคับให้ฉันทำเรื่องที่พวกเราไม่ควรทำ”คำพูดข่มขู่ที่ฟังดูดุร้ายนี้ พอมาพูดในเวลาแบบนี้พร้อมกับใบหน้าแดงจัดและสายตาที่คอยหลบไปหลบมา กลับยิ่งดูน่าขำเข้าไปใหญ่เจี่ยนจืออดหัวเราะออกมาไม่ได
วันนี้เวินถิงเยี่ยนเหมือนจะเอาเป็นเอาตายกับสมุดบันทึกเล่มนั้นของเธอจริง ๆ เขายกสมุดขึ้นมาให้เธอดูชัด ๆ “มองประโยคนี้ แล้วอ่านออกมาให้ฉันฟัง!”เจี่ยนจือ: …“เจี่ยนจือ ฉันบอกเธอเลยนะว่ามันสายไปแล้ว”“เกมนี้เธอเป็นคนเริ่ม แต่จะจบเมื่อไหร่ ไม่ใช่สิ่งที่เธอคนเดียวจะตัดสินได้”“อ่าน!”เอาเถอะ วันนี้หมอนี่บ้าไปแล้วจริง ๆ…“เอ่อ…” เจี่ยนจืออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดติด ๆ ขัด ๆ น้ำเสียงดูไม่มั่นใจ “ยะ…อย่าชอบเวินถิงเยี่ยน…เด็ดขาด…”พอเวินถิงเยี่ยนได้ยินเธออ่านออกมาจากปากตัวเองก็โมโห “ฉันไม่สนว่าสมองเธอตอนเขียนประโยคนี้มันเพี้ยนอะไรอยู่ ตอนนี้ฉันจะบอกเธอให้ชัด เธอเป็นฝ่ายมายั่วฉันก่อน หลังจากที่ฉันยอมแพ้ไปแล้ว เธอก็ยังกลับมายั่วฉันอีก ห้ามฉันทำนั่น ห้ามฉันทำนี่ พอยั่วเสร็จแล้วก็คิดจะหนีอีก ไม่มีทางหรอก”เขาฉีกหน้ากระดาษหน้านั้นออกมา แล้วค่อย ๆ ฉีกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย“ไม่ใช่ เวินถิงเยี่ยน…” เจี่ยนจือรู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายกับเขาให้ชัด “นายฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ ฉันแค่รู้ว่าลั่วอวี่เฉิงเป็นคนแบบไหน ในฐานะที่เราเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ฉันไม่อยากให้นายถูกเธอหลอก เพราะงั้น…”
“ไม่สำคัญบ้าอะไร!” เขาถึงขั้นสบถคำหยาบออกมา “เรื่องระหว่างฉันกับลั่วอวี่เฉิง สำหรับเธอมันไม่สำคัญใช่ไหม?”เจี่ยนจือ: …ทำไมหัวข้อถึงออกทะเลมาเป็นเรื่องนี้ได้?“ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอวิ่งมาร้องไห้อยู่ตรงหน้าฉันทำไม? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอบอกฉันทำไมว่าไม่ชอบให้ฉันอยู่กับลั่วอวี่เฉิง? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอไปแย่งโควตาแข่งสุนทรพจน์ทำไม? ถ้าไม่สำคัญ แล้วทำไมต้องยืนกรานจะไล่ลั่วอวี่เฉิงออกจากร้านฉัน? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอมาบีบต้นขาฉันเหมือนยัยหื่นตัวน้อยทำไม…”“เดี๋ยวก่อน!” เขาร่าย “ความผิด” ของเธอออกมายาวเหยียดขนาดนี้ เจี่ยนจือจำเป็นต้องขัดแล้ว “ใครเป็นยัยหื่นตัวน้อยกัน? ที่ฉันทำแบบนั้นก็เพราะ…”เพราะอะไร เธอกลับพูดไม่ออกความรู้สึกแบบนี้มันน่าอึดอัดชะมัด…ทุกข้อที่เขาพูดมา เธอก็เป็นคนทำจริง ๆ แต่จุดประสงค์ของเธอไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดจริง ๆ นะ…“เพราะอะไรล่ะ พูดมาสิ!” ดวงตาของเขาสว่างจนน่ากลัว และยิ่งทำให้เขาในตอนนี้ดูบีบคั้นเป็นพิเศษเจี่ยนจือยกมือปิดหน้า จะให้พูดตรง ๆ ว่าเพราะฉันกลัวขาตัวเองจะพิการ แล้วก็กลัวว่านายจะมีจุดจบที่ไม่ดีหรือไง? ช่างเถอะ ทำเป็นเต่าหดหัวไปก็แล้วกัน…“ยังไงก็ไม่ใช่แบ


![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




