本棚
検索
ホーム / โรแมนติก / ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน / บทที่ 708

共有

บทที่ 708

作者: ปลาคาร์ปตัวน้อย
“ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอ……” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันคิดว่าเธอจะเข้าใจเสียอีก”

“เหรอ……งั้นเหรอ？” เ
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 708

    “ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอ……” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันคิดว่าเธอจะเข้าใจเสียอีก”“เหรอ……งั้นเหรอ？” เจี่ยนจือหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่เข้าใจ……”ตอนนี้เธออายุสามสิบแล้วนะ！จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเวินถิงเยี่ยนกำลังจะพูดอะไร？ รู้แล้วก็แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้！ดวงตาของเวินถิงเยี่ยนที่จับจ้องเธออยู่นั้นมีประกายไฟลุกโชนอยู่เปลวไฟแห่งความโกรธคนคนนี้เปลี่ยนไปแล้วเขาคนเมื่อก่อนนิ่งเฉยราวกับน้ำเปล่า ราวกับไม่มีอะไรสามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้ แต่ตอนนี้ แววตาของเขากลับมีประกายความรู้สึกฉายชัดขึ้นมาเพียงแต่เปลวไฟนั้นวูบไหวอยู่ไม่นานก็ดับลง แววตากลับมาสงบนิ่งดังเดิม“อย่าคิดไปเอง” เขาเอ่ย“อ้อ” เจี่ยนจือตอบเสียงเรียบ “ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะ”เขามองเธอด้วยสีหน้าที่เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ ก่อนจะพูดต่อ “เมื่อกี้หร่านเฉินถามว่าฉันคิดยังไงใช่ไหม？ ฉันก็แค่คิดว่า……”เจี่ยนจือเงยหน้ามองเขาเขาดูทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย “ในที่สุดเจี่ยนจือคนซื่อบื้อก็รู้จักปกป้องตัวเองแล้ว ฉันดีใจนะที่เห็นแบบนี้”เจี่ยนจือ：……ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเวินถิงเยี่ยนพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนี้มาก่อน ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว“ซื่อบื้อ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 707

    แค่คำว่าเพื่อนคำเดียวก็ทำให้หร่านเฉินนึกแค้นใจอีกครั้ง หร่านเฉินแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ฉันบอกแล้วไงว่า ในกลุ่มเพื่อนของนาย ถ้ามีเธอก็ต้องไม่มีฉัน ถ้ามีฉันก็ต้องไม่มีเธอ！ถ้านายยังบอกว่าเธอเป็นเพื่อนอีก ต่อให้นายเลี้ยงอาหารฝรั่งเศสฉันทั้งเดือน ฉันก็ไม่ให้อภัยนายหรอก！”เจี่ยนจือจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อก่อนหร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนเคยทะเลาะกันแบบนี้บ่อยแค่ไหน เพราะในตอนนั้นเธอพยายามบังคับตัวเองให้ค่อย ๆ ถอยห่างจากเวินถิงเยี่ยน เช่นเดียวกับตอนนี้ที่เธอเอาแต่ใช้หลอดคนเครื่องดื่มในแก้วไปมาเงียบ ๆ“หร่านเฉิน！” ท่าทีแข็งกร้าวของหร่านเฉินทำเอาเวินถิงเยี่ยนไปต่อไม่ถูก “เธอจะอะไรนักหนา？เธอกับลั่วอวี่เฉิงไม่ได้มีผลประโยชน์ขัดแย้งอะไรกันสักหน่อย แล้วจะคอยตั้งแง่ใส่เธอทำไม？”เจี่ยนจือยกยิ้มบาง แค่ประโยคเดียวก็พิสูจน์ได้แล้วว่า ใจของเขามันเอนเอียงไปทางนั้นหร่านเฉินกำลังจะใช้ออเดิร์ฟขนมปังจิ้มซอส แต่พอได้ยินแบบนั้นก็หยิบถ้วยซอสเขวี้ยงใส่เวินถิงเยี่ยนทันที “เวินถิงเยี่ยน นายลองถามใจตัวเองดูเถอะ เธอไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกันงั้นเหรอ？เธอขโมยหัวข้อของเจี่ยนจือนะ แบบนี้เรียกไม่ขัดแย้งกัน？ถ้าไม่ใช่เพราะเจี่ย

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 706

    ลั่วอวี่เฉิงหันมองไปรอบ ๆ ตอนนั้นเองเธอถึงรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลงไปอีก พอตั้งสติได้ เธอก็รีบกลับไปทำสิ่งที่ตัวเองถนัด—บีบน้ำตา ทำตาแดง และทำตัวให้น่าสงสาร“อาเยี่ยน……” ลั่วอวี่เฉิงพูดทั้งน้ำตา “ ขอโทษนะ……ฉัน……กลัวว่าจะทำให้นายเดือดร้อน……ฉันไม่ใช่……ฉันกลัวว่ามันจะกระทบกับนายจริง ๆ นะ……นายดีขนาดนั้น ทั้งเรียนเก่ง ทั้งความประพฤติดี……”“ถ้าบริสุทธิ์ใจก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว” เวินถิงเยี่ยนตัดบท พร้อมเหลือบมองพนักงานร้านหม้อไฟที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ด้านหลังเธอ “ถ้าเธอยังอยากทำงานที่ร้านหม้อไฟต่อ ก็ไม่มีผลกระทบอะไรหรอก”พูดจบ ก็หันมาหาเจี่ยนจือและหร่านเฉิน “ไปเถอะ”“ไปไหน？” หร่านเฉินถามอย่างไม่พอใจ พวกเธอตั้งใจมากินข้าวแท้ ๆ แต่ยังไม่ทันได้กินสักคำ ก็ต้องมาอารมณ์เสียกับเรื่องแบบนี้ แล้วจะให้เดินออกไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ？“มากินข้าวไม่ใช่เหรอ？”เวินถิงเยี่ยนพูดเสียงเรียบ“นายจะเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการขอโทษพวกฉันเหรอ？ ระดับไหนล่ะ？ ขอดูก่อนนะว่าดีพอให้รับหรือเปล่า！” ถึงหร่านเฉินจะพูดแบบนั้น แต่ขาของเธอเดินตามเขาไปแล้ว ใช่ ไม่ว่ายังไงหร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนก็ยังเป็นเพื่อนก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 705

    ข้อมูลที่เจี่ยนจือรับรู้ได้จากสายตาของลั่วอวี่เฉิงคือ：เวินถิงเยี่ยนเป็นคนให้ของพวกนี้งั้นเหรอ？ไม่ว่าเมื่อไหร่เวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนที่ใจกว้างเรื่องเงินแบบที่เธอจินตนาการไม่ถึงจริง ๆ ……“อ้อ ของปลอมเหรอ？” เจี่ยนจือถามต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน “รองเท้าเธอก็ของปลอมเหรอ？ตอนนี้รองเท้าคู่นี้กำลังเป็นกระแสเลยนะ ถ้าเป็นของแท้ราคาก็น่าจะไม่ต่ำกว่าสามหมื่นห้าเลยมั้ง？”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนเริ่มเอนเอียงไปอีกทาง“นั่นสิ ไหนบอกว่าทำงานเก็บค่าเทอมไง แค่ของที่อยู่บนตัวเธอตอนนี้ก็เท่ากับค่าเทอมสามปีแล้วมั้ง”“แต่เธอบอกว่าของปลอมนี่ อาจจะเป็นของปลอมจริง ๆ ก็ได้นะ？”“ใครจะไปรู้ล่ะ……”จากนั้น เจี่ยนจือก็ไม่จำเป็นต้องออกหน้าเองอีก เพราะคนที่ชอบเรื่องดราม่าแบบนี้ตะโกนขึ้นมาว่า “งั้นเอาลิงก์ที่ซื้อมาให้ดูสิ จะได้รู้ว่าเป็นของปลอมหรือของจริง？”ลั่วอวี่เฉิงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เธอเอาแต่เหลือบมองเวินถิงเยี่ยนแล้วพูดจาอึกอัก แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ฉัน……ฉันซื้อมาจากร้านแผงลอย……จะมีลิงก์ได้ไงล่ะ……”ยังมีคนเสนอว่า “ชั้นล่างมีเคาน์เตอร์แบรนด์นี่ ลงไปให้พนักงานเช็คดูก็รู้แล้ว”“ฉัน……ฉันไม่ไป…… มีสิทธิ์อะ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 704

    เจี่ยนจือ：？？？เปลี่ยนไปแล้วเหรอ？ตอนแรกลั่วอวี่เฉิงตั้งใจจะแสดงบทนางเอกเจ้าน้ำตา แต่พอได้ยินคำพูดของเวินถิงเยี่ยน ใบหน้าที่เตรียมจะร้องไห้ก็แข็งค้างไปทั้งอย่างนั้น“หร่านเฉินเป็นคนใจกว้างและตรงไปตรงมา รักพวกพ้องมาก ส่วนเจี่ยนจือเป็นคนอ่อนโยนจิตใจดี ใสซื่อบริสุทธิ์ด้วย พวกเธอไม่ใช่คนแบบที่เธอคิดหรอก” เวินถิงเยี่ยนย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิมเจี่ยนจือหันมาสบตากับหร่านเฉิน：โอ้โห นี่เขากำลังช่วยพูดแทนพวกเธอสองคนอยู่เหรอ？ลั่วอวี่เฉิงฝืนเล่นละครต่อไม่ไหวแล้ว สีหน้าที่กำลังจะร้องไห้จึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะกลับมาทำท่าน่าสงสารอีกครั้ง“งั้น……งั้นฉันน่าจะเข้าใจผิดไปเอง……ฉันไม่รู้จักพวกเธอดีพอ……ขอโทษนะ ฉันต้องขอโทษพวกเธอด้วย……”พูดจบ ลั่วอวี่เฉิงก็เดินเข้ามาหาพวกเธอ ใบหน้ายังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เธอพยายามฝืนยิ้มให้ “เจี่ยนจือ หร่านเฉิน ขอโทษนะ พวกเธอให้อภัยฉันได้ไหม？อันที่จริงฉัน……ฉันอยากเป็นเพื่อนกับพวกเธอมากนะ แต่ว่า……ฉันกลัวมาตลอดเลย……กลัวว่าพวกเธอจะไม่ยอมรับฉัน……”ในตอนนั้น คนที่เมื่อครู่พากันกรูเข้าไปในร้านของเวินถิงเยี่ยนก็ทยอยออกมากันบางส่วน เพราะในร้านมีที่นั่ง

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 703

    ตอนนั้นเจี่ยนจือยังไม่รู้ว่าลั่วอวี่เฉิงขโมยตัวตนที่เธอขอเป็นอาสาสมัครนิรนามของคุณย่าไป ในเวลานั้น เธอเพียงไม่เข้าใจว่าทำไมเวินถิงเยี่ยนถึงเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องออกหน้าปกป้องลั่วอวี่เฉิงถึงขนาดนั้นตอนที่เวินถิงเยี่ยนยืนกรานจะปกป้องลั่วอวี่เฉิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้สลักสำคัญอะไร หร่านเฉินก็โกรธจนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอยกมือชี้ตัวเองแล้วตะคอกถามเวินถิงเยี่ยนว่า：“เวินถิงเยี่ยน นี่หมายความว่าจะไล่พวกเราออกจากร้านใช่ไหม？”เวินถิงเยี่ยนถูกเธอคาดคั้นจนเงียบไปหร่านเฉินโกรธจนตะโกนเสียงดังกว่าเดิม “ตอบสิ！พวกเรารู้จักกันมาตั้งนาน เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี แล้วนายจะห้ามไม่ให้พวกฉันเข้าร้านนายเพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม？”เจี่ยนจือเข้าใจความรู้สึกของหร่านเฉินดีหร่านเฉินไม่เหมือนเธอเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งนี้ในฐานะนักเรียนโควตาสายเต้นรำ ขณะที่หร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่มัธยมต้นคำคาดคั้นของหร่านเฉินทำให้ท่าทีของเวินถิงเยี่ยนอ่อนลงเล็กน้อย เขาจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ว่า “ฉันแค่ไม่อนุญาตให้คนที่ต่อต้านลั่วอวี่เฉิงเข้าร้าน

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status