ตอนที่11.ลงโทษ

ชลาลัยมองเห็นไฟทางบนถนน ภูเขาที่อยู่อีกฟากถนนตั้งตระงาน ทอดเงาทะมึนมาบดบังแสงไฟ มองแล้วคล้ายกับเงาของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ยืนจังก้าขวางอยู่ตรงนั้น ชลาลัยหอบหายใจถี่ ๆ รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จังหวะที่วิ่งมาถึงบริเวณทุ่งโล่ง สายลมพัดมากระทบผิวกาย รู้สึกเย็นยะเยือกจนจับขั้วหัวใจ ขนอ่อนพากันเรียงตัว ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นรถยนต์จอดอยู่ริมถนน 

            “นั่นครับรถ” เสกหันมาบอก ชลาลัยยิ้มตอบ ใบหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวัง อีกนิดเดียวเท่านั้น อีกห้าสิบเมตรเธอก็จะถึงรถ หลังจากนั้นเธอก็จะหลุดพ้น

เสกที่วิ่งนำหน้าหยุดชะงัก แล้ววิ่งออกไปอีกทาง ชลาลัยตกใจกับการกระทำของเด็กหนุ่ม ไม่ทันได้คิดนาน แสงไฟฉายและสปอร์ตไลท์ก็สว่างขึ้น แสงไฟดวงใหญ่จับอยู่ที่ตัวเสก ไม่ว่าเสกจะวิ่งไปทางไหนไฟก็ส่องตามไป ไฟฉายอีกดวงถูกส่องมาที่หน้าเธอ ชลาลัยทำอะไรไม่ถูก ล้มทั้งยืนเมื่อเห็นว่าคนที่ส่องไฟมาที่หน้าเธอเป็นใคร 

            “จับไอ้เสกไว้!” สิ้นคำสั่งชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ก็วิ่งตามเสกไป ชลาลัยถอยหนี ใช้มือปัดป้องตัวเอง เมื่อฝ่ามือใหญ่คว้าลงมาที่ต้นแขน 

            “คิดว่าหนีผมพ้นเหรอ! ร้ายมากนะ มิน่าเมื่อคืนถึงทำเหมือนสั่งลา...” กรามแกร่งบดเข้ากันจนเป็นสันนูน ถ้าเขากลับมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น 

            “ปล่อยนะ ปล่อย! ฉันเกลียดคุณ!” ชลาลัยกรีดร้อง เมื่อถูกกระชากแขนแล้วลากมาตามทาง 

            “คิดว่าผมพิศวาสคุณนักหรือ!” 

            “เกลียดก็ปล่อยฉันไปสิ! จะมาขังฉันไว้ทำไม!” 

            “เพราะคุณฆ่าน้องผมไง!”

            “ฉันไม่ได้ทำ! น้องคุณต่างหากที่ทำตัวเอง น้องคุณเข้ามาแทรกแล้วแย่งทินกรไปจากฉัน น้องคุณตากหากที่แย่งแฟนฉัน!” 

            “ฟ้ารินตายไปแล้ว! คุณจะใส่ร้ายน้องผมยังไงก็ได้ คนตายไม่มีสิทธิ์แก้ตัวอยู่แล้ว!” 

            “งั้นคุณก็ฆ่าฉันเลยสิ! ฉันจะได้ตายตามน้องสาวคุณไป จะได้จบกันเสียที!” ความตายมันง่ายนิดเดียว ถ้าเขาอยากให้เธอชดใช้ ก็ฆ่าเธอซะ เรื่องราวจะได้จบสิ้นลง 

            “ฆ่าคุณมันง่ายนิดเดียว”

            “งั้นก็ฆ่าฉันเลย!” เธอท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว

            “ฆ่าคุณก็หมดสนุกนะสิ ผมจะทำให้คุณทรมานที่สุด ทำให้คุณตายทั้งเป็น!” ธาดาตอบเสียงกร้าว มือแกร่งบีบลงที่คางของหญิงสาว จนชลาลัยเจ็บร้าวไปทั้งหน้า 

            “ฉันเกลียดคุณ! ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ!” ชลาลัยตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา โกรธแค้นที่ทำอะไรไม่ได้ 

            “นายครับให้เอาไอ้เสกไปไว้ไหนครับ” คำถามที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้ชลาลัยต้องหันไปมอง เสกโดนหิ้วปีกมีผู้ชายสามคนยืนขนาบอยู่ข้าง ๆ 

            “อย่าทำอะไรเสกนะ เสกไม่ผิด” ชลาลัยสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ แล้ววิ่งไปหาเสก 

            “เสกเป็นอะไรไหม ฉันขอโทษ” กลิ่นคาวเลือดที่ระเหยมาจากตัวเสก ทำให้ชลาลัยรู้ว่าเสกถูกทำร้าย หัวใจหญิงสาวกระตุก เมื่อเสกต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ 

            “ปล่อยนะ ปล่อยเสกเดี๋ยวนี้” หญิงสาวผลักอกผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่หิ้วปีกเสก ออกไปให้พ้นทาง แล้วกอดเสกเอาไว้ 

            “เสก ได้ยินพี่ไหม” น้ำตาอาบแก้มเมื่อเห็นใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือดของเสก มือบางตบลงบนแก้มเด็กหนุ่มเบา ๆ เพื่อเรียกให้เสกรู้สึกตัว 

            “เสก ได้ยินพี่ไหม” การกระทำของชลาลัยทำให้ธาดาเดือดจัด ระยะเวลาแค่ไม่กี่วันเธอสนิทกับเสกขนาดนี้เลยหรือ ห่วงใยกันจนออกนอกหน้า ร่างสูงเดินเข้ามาที่คนทั้งสอง คว้าลงที่ข้อมือหญิงสาว แล้วกระชากอย่างแรง

            “ปล่อยนะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ฮือ ๆ ๆ ปล่อย เสก พี่ขอโทษ ฮือ ๆ ๆ ” ชลาลัยร้องไห้ออกมา สงสารที่เสกต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ หญิงสาวทิ้งตัวลงกับพื้นเพื่อต่อต้านเขา แต่ถูกธาดาลากไปทั้งอย่างนั้น

            “จะให้ผมทำยังไงกับไอ้เสกครับนาย” 

            “เอามันไปขังไว้ กูจะสอบสวนอีกที” ธาดาสั่งลูกน้อง เพราะสงสัยอะไรบางอย่าง ทำไมเสกถึงกล้าขัดคำสั่งเขา แล้วมันจะพาชลาลัยหนีไปไหน รถที่จอดอยู่ข้างทางเป็นรถใคร แผนการทั้งหมดนี้ไม่น่าจะใช่ความคิดของเสกคนเดียว

            “ไม่ต้องสอบสวน ฉันทำเอง ฉันบอกให้เสกพาหนี อย่าทำอะไรเสกนะ ถ้าจะทำก็มาทำฉัน เสกไม่เกี่ยว” ชลาลัยรับทุกอย่างเอาไว้เอง ไม่ซัดทอดใครทั้งนั้น เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธออีก คำพูดของหญิงสาวส่งผลให้มือที่บีบแขนของเธอลงน้ำหนักมากขึ้น 

            “เป็นห่วงมันมากใช่ไหม!” 

            “ใช่!” ชลาลัยสวนกลับ จ้องหน้าชายหนุ่มเขม็ง ถ้าธาดาจะทำร้ายเสกก็ต้องข้ามศพเธอไปก่อน 

            “มานี่!” 

            “ปล่อยนะ! ฉันบอกให้ปล่อย!” ชลาลัยกรีดร้อง เมื่อถูกลากไปตามทาง เนื้อตัวของเธอถูกหินบาด บางจุดมีเลือดซึมออกมา 

            “ให้อยู่ดี ๆ ไม่ชอบใช่ไหม งั้นก็ไปอยู่ในนรกเถอะ” ธาดาคำรามลั่น เมื่อโยนเธอใส่รถ ใช้เชือกที่อยู่หน้ารถมัดมือเธอเอาไว้ 

เพียะ 

ชลาลัยฟาดฝ่ามือลงบนหน้าชายหนุ่มเต็มแรง 

            “ฉันไม่ใช้สัตว์!” ชลาลัยตวาดเมื่อธาดาเอาเชือกมามัดที่ข้อมือของเธอ 

            “คุณไม่ใช่สัตว์ แต่ผมจะทำให้คุณเป็นมากกว่าสัตว์!” พูดจบก็ผลักลงที่ไหลของเธอ จนชลาลัยร่วงลงจากรถ 

            “จะทำอะไร!” หญิงสาวถามด้วยความหวาดกลัว เมื่อธาดาสตาร์ทเครื่องยนต์

            “วิ่งตามไปก็แล้วกัน” พูดจบก็ใส่เกียร์แล้วเหยียบคันเร่งเดินหน้า แรงกระชากทำให้ชลาลัยเสียหลักจนเกือบล้ม 

            “คุณธาดา!” ชลาลัยเรียกชื่อเขา ก้าวเท้าถี่ ๆ เมื่อเขาเร่งเครื่องยนต์ 

ชลาลัยวิ่งไปตามทางดิน ตามแรงลากของรถ รองเท้าคู่ใหญ่หลุดออกจากเท้าไปแล้ว เหนื่อยจนแทบขาดใจ หลายครั้งที่เกือบเสียหลักล้ม แต่พยายามฝืนตัวเองเอาไว้ ธาดามองกระจกหลัง ยิ้มด้วยความสะใจเมื่อเห็นเธอล้มลง เขาลากเธอไปทั้งอย่างนั้น ไม่สนใจว่าชลาลัยจะได้รับบาดเจ็บตรงไหน 

ลุงสนิทและคนงานต่างก็ยืนดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นธาดาทำแบบนั้นกับหญิงสาว เธอทำอะไร ธาดาถึงได้ลงโทษเธอไม่ต่างจากสัตว์ 

            “เป็นไงไอ้เสก อยู่ดีไม่ว่าดี” ลุงสนิทหันไปพูดกับเสก ที่ทำท่าสะลึมสะลือ เขาตบเสกเพื่อสั่งสอน ที่บังอาจขัดคำสั่งเจ้านาย 

            “คิดยังไงถึงพาคนของนายหนี นายไม่ฆ่าก็บุญแล้ว” ศักดิ์พูดพร้อมกับหิ้วปีกเสกไปที่รถ รู้ทั้งรู้ว่าหนีไม่รอด ยังจะหนีอีก ถึงพ่อเลี้ยงธาดาจะไม่อยู่ที่ไร่ แต่คนของพ่อเลี้ยงก็กระจายกำลังอยู่เต็มไปหมด ผู้หญิงกับเด็กคิดอะไรไม่รอบคอบ จนทำให้เจ็บตัว 

ธาดาแกะเชือกที่มัดมือหญิงสาวออก แล้วช้อนร่างเธอเข้าสู่วงแขน ตาคู่คมมองดวงหน้าหวานชื้นเหงื่อ ที่ขาวซีดจนหน้าตกใจ ระยะทางที่เธอวิ่งตามรถ ไม่ได้ครึ่งที่เธอวิ่งหนีออกมาจากไร่ งานเลี้ยงคืนนี้น่าเบื่อ เขาอยากกลับตั้งแต่ไปถึง เห็นว่ากันตาสนุกอยู่กับเพื่อนเก่าจึงรอเวลาสักพัก ดีนะที่เขาไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นคงเสียแผนไปแล้ว 

            “ยายแม่มด” วางคนหมดสติลงที่เบาะหลัง แล้วขับรถออกไป ชลาลัยพิษสงรอบตัว เห็นทีเขาต้องจัดการขั้นเด็ดขาดกับเธอเสียแล้ว