ANMELDENLance
Nakatingin ako ngayon sa natutulog na si Alice. Tahimik ang pag-angat-baba ng dibdib niya, parang wala lang ang lahat ng nangyari sa pagitan namin kanina. Katatapos lang ng mainit naming sandali pero heto at tila himbing na siya. At sa totoo lang, hindi pa ako kuntento. I want more of her. Hindi lang katawan, kahit ayokong aminin. Pati ang presensya niya, an
Alice“Ano na ba ang nangyayari sa’yo at tila tulala ka na d’yan?” Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Mommy, dahilan para mapakurap ako ng ilang beses bago tuluyang bumalik sa realidad.Saturday.Kagaya ng sinabi nila ni Dad, nagpunta ako sa condo nila para mag-celebrate ng birthday ko. Nakaupo ako sa isa sa mga upuan na nakapalibot sa dining table. Tahimik ang paligid, may banayad na music sa background na nagmumula sa sala, at amoy pa rin ng niluluto ni Mommy ang buong lugar—pamilyar, comforting, at dapat sana’y nagpapagaan ng loob ko.Pero hindi.Sobrang saya ko nitong mga n
AliceHe’s scared. Kita ko ’yon. Hindi man niya diretsong aminin, pero nasa paraan ng paghinga niya, sa pag-iwas ng tingin niya sandali bago magsalita, doon ko nababasa ang takot niya. At kahit gano’n, alam ko na kung saan siya patungo.Sa totoo lang, natakot talaga ako ng sinabi niya na tapusin na namin ang kontrata. Hindi ako handa. Ayaw ko. Kahit isang parte ng sarili ko ayaw pumayag.Naisip ko, pagkatapos ng nangyari kagabi—pagkatapos ng paggising naming magkatabi, hubad, magulo, pero totoo, bakit niya biglang hihilingin ’yon? Bakit parang gusto niyang putulin agad ang kung anong nabuo sa pagitan namin?Isa pa, he’s smiling. At hindi iyon
LanceNakita kong natigilan siya nang sabihin ko ’yon. Hindi siya agad nagsalita—tinignan niya lang ako, diretso, tahimik, na tila ba sinusuri kung seryoso ba talaga ako o nagbibiro lang. Parang hinahanap niya sa mga mata ko kung may butas, kung may puwang para umatras. Napansin ko rin kung paano unti-unting nagsimulang mamuo ang luha sa kanyang mga mata, kumikislap sa gilid ng pilik niya, pero pinilit niyang pigilan. Hindi niya hinayaang bumagsak.Mas masakit pala ’yon kaysa kung umiyak siya.Inunat niya ang kanyang likod at umayos ng pagkakaupo, parang biglang naglagay ng distansya sa pagitan namin kahit magkalapit lang kami. Sa simpleng galaw na ’yon, bigla akong kinabahan. Did she take it the wrong way? O bak
LanceNakatingin ako ngayon sa natutulog na si Alice. Tahimik ang pag-angat-baba ng dibdib niya, parang wala lang ang lahat ng nangyari sa pagitan namin kanina. Katatapos lang ng mainit naming sandali pero heto at tila himbing na siya. At sa totoo lang, hindi pa ako kuntento. I want more of her. Hindi lang katawan, kahit ayokong aminin. Pati ang presensya niya, ang paraan ng paghinga niya, ang simpleng pagkilos niya kahit tulog.Almost two weeks, pinagkaitan ko ang sarili ko na maangkin siya. Halos dalawang linggo ng pagpipigil, ng pag-iwas, ng pilit na pagpapakabusy para lang hindi siya pumasok sa isip ko. Gasino na ang ilang oras—ang ilang sandaling pinagsaluhan namin ngayon kumpara sa lahat ng oras na pinagkaitan ko ang sarili ko?
Alice“Natulala ka na diyan?” tanong ni Lance habang titig na titig sa akin, halatang napansin niya ang biglang pananahimik ko. Hindi ko alam kung gaano katagal na pala akong nakatingin lang sa kanya. Siguro ilang segundo lang, pero sa pakiramdam ko, parang mas matagal pa roon.“Anong ginagawa mo nga dito ulit?” tanong ko rin, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses ko kahit ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko. Hindi ko pa rin talaga ma-process na nandito siya—sa apartment ko, sa mismong gabi ng birthday ko.“Binigyan mo ako ng duplicate ng susi mo tapos tatanungin mo ako kung anong ginagawa ko dito?” Nakataas ang kilay niya habang patuloy ang pagnguya ng chocolate, parang walang ka-emo-
AliceNanatili kami sa aming ayos ng ilang saglit na walang nagsasalita, walang gumagalaw at hinayaan na ang aming mga mata ang siyang mag-usap.Hanggang sa marahan na gumalaw ang isang kamay ni Lance papunta sa aking pisngi.Hindi biglaan.Hindi agresibo.Para bang tinatantiya niya kung papayag ako.Hinaplos niya iyon—banayad, mabagal at parang may dumaloy na init mula sa balat ko pababa sa dibdib ko. Napapikit ako, kusang napabuntong-hininga, dahil sa warmth at comfort na hatid noon. Isang haplos lang pero sapat para ipaalala kung gaano ako ka-relaxed
AliceIs he seriously doing this right now?Mabilis ko siyang tinulak, pero mas mabilis siyang bumawi, hindi man siya nagpatuloy humalik, nanatili pa rin kaming magkadikit, parang wala siyang balak bitawan ang isang pulgada ng espasyong nalikha ko.Parang nag-lock ang buong katawan ko sa shock. Ram
AliceNanatili akong nakatayo roon, parang may malamig na kamay na dumampi sa batok ko, mahigpit, mariin, parang pinipigilan akong huminga. Pupunta din ba siya rito? Ngayon? Sa mismong sandaling kasama ko si Javier?Shit.Hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko, pero isang ba
Alice“Anak, pwede mo ba kaming samahan ng Tito Lemuel mo?” Mula sa pagkain ay nag-angat ako ng tingin sa aking ina. Sa kabila ng kinasangkutan kong “deal” mula sa “proposal” ni Lance ay sinikap ko na palagiin na umaktong normal sa harap niya.“Saan po kayo, pupunta?” tanong ko. Wala naman kaso sa
LanceIt’s already 8 PM pero nandito pa rin ako sa opisina, nakaupo sa swivel chair habang nakaharap sa wall-to-ceiling glass wall. Mula rito, kita ko ang city, maliwanag, buhay, kumikislap. Pero kahit ganon kaganda ang view, isang pangalan lang ang nangingibabaw sa utak ko.Alice.I swirled the li







