Semua Bab CONFIDENTIAL FOND: Senator's Forbidden Desires : Bab 21 - Bab 30

“Hindi mo ako mapipilit!” sigaw ko, halos pumutok na ang dibdib ko sa galit at takot.Ngunit naramdaman ko agad ang malamig na kamay ni Martin na sumaklob sa aking leeg, pinipilit akong yumuko sa kanyang presensya. Ang init ng kanyang katawan, halo ng amoy ng cologne at matinding kontrol, ay nagpaalab sa aking damdamin—hindi ng pag-ibig, kundi ng puro pang-aalipusta.“Savanna…” bulong niya, punong-puno ng pang-aapi at obsesyon. “Hindi mo naiintindihan. Ang bawat galaw mo ay akin. Ang bawat paghinga mo ay akin. At kung susubukan mong lumaban sa akin, mas lalo kitang iikot, mas lalo kitang gagapusin.”Ang kanyang titig ay parang lansangan ng yelo, ngunit sa ilalim ng lamig na iyon ay may apoy—isang apoy na nagbabanta sa akin, nag-uutos, at nagkukulong sa bawat sulok ng isip ko.Ngunit sa halip na sumuko, ngumiti ako nang pilit. Isa itong mapanganib na ngiti—ngiti ng isang hayop na nakulong ngunit hindi mawawala. “Hindi mo ako makokontrol ng ganito lang, Martin,” sabi k

“Don’t even think about moving.” Hindi ko na mabilang kung ilang araw ang lumipas simula nang unang ipakita ni Martin sa akin ang kanyang “silk chains.” Ang mansion ay hindi na lamang tahanan—ito ay arena ng kanyang laro, at ako ang bihag, parehong nakatali at nasusukat sa bawat pagkilos at hininga ko.“Look at me when I speak.”Lumingon ako. Ramdam ko ang kanyang mata sa akin, parang apoy na dahan-dahang sumisipsip ng bawat bahagi ng pagkatao ko. Ang tanikala niya ay hindi pisikal, ngunit mas mabigat kaysa anumang bakal o posas—isa itong invisible web ng utos, kontrol, at paranoia.Lumakad siya papalapit sa akin, bawat hakbang niya ay may timbang na parang humahampas sa dibdib ko.“You’re learning, aren’t you? How fragile you are without me watching?”Hindi ko sinagot. Alam kong ang anumang sagot ay maaaring mali, maaaring magdulot ng mas malupit na parusa. Ang bawat galaw ko, bawat paghinga, bawat titig ay sinusuri.Sa loob ng silid, unti-unti niy

“Hubarin mo ang pangalan mo.”Nanlamig ang batok ko sa unang salitang binitiwan ni Martin habang nakatayo siya sa harap ng bintana ng study room...ang madilim na anino ng katawan niya’y humahaba sa marmol na sahig na parang anino ng isang guillotine na handang bumagsak.“Ano?” halos pabulong kong sagot, ramdam ang pagkatuyo ng lalamunan ko.Dahan-dahan siyang lumingon. Hindi nagmamadali. Hindi nagtaas ng boses. Mas nakakatakot ang gan’ong klase ng katahimikan.“Sabi ko, hubarin mo ang pangalan mo, Savanna. Dahil mula ngayon, wala ka nang sarili.”Tumama ang bawat pantig sa dibdib ko na parang suntok. Nakatanim ang mga paa ko sa sahig, parang nakaangkla sa takot. Hindi ko alam kung uuurong ba ako o susugod—pero alam kong kahit alin doon, matatalo ako.“Hindi ko naiintindihan.”Isang hakbang. Dalawa. Tatlo.Lumapit siya hanggang sa maramdaman ko ang init ng hininga niya sa pisngi ko.“Gagampanan mo ang mga papel na iniwan ni Diana.”Nanikip ang sikmura ko.“Anong sinasabi mo?”“Ang mga

“Ngumiti ka.”Hindi ko alam kung ilang beses ko nang narinig ang utos na iyon, pero sa bawat pagkakataon, parang may kumikiskis na basag na salamin sa loob ng dibdib ko.Nakatayo ako sa tabi ni Martin sa gitna ng bulwagan na punô ng ilaw, kamera, at palakpakan. Mainit ang hangin sa loob, may halong pabango, pawis, at ingay. Ang mga tao’y nag-uunahan para lang makalapit sa kanya. Mga kamay na gustong makipagkamay. Mga mata na humahanga. Mga boses na nagpupuri.“Senator Del Rivas! Isang karangalan po kayong makasama!”“Sir, napakahusay ng inyong talumpati.”“You’re a hero, sir.”Hero.Kung alam lang nila.Pinisil ni Martin ang bewang ko sa ilalim ng mesa. Hindi masakit. Hindi rin malambot. Isang paalala lang—sapat para maunawaan ko ang ibig sabihin.Ngumiti ako.Pinilit.“Good evening po.” Malumanay ang boses ko, eksakto sa tono na itinuro niya.Isang babaeng may perlas na kuwintas ang lumapit sa akin. “You’re very lucky, dear. Napakabuti ng asawa mo.”Hindi ko alam kung paano ako nakap

“Bakit ka pa rin nandyan sa sahig, Savanna? Hindi ba sinabi ko na, kapag tinawag kita, tumayo ka agad?” Nakaupo ako sa leather armchair, legs crossed, hawak ang baso ng whiskey na halos hindi ko na hinawakan mula kanina. Nakatingin siya sa akin mula sa sulok ng kwarto—knees drawn to her chest, arms wrapped tight around herself like she could disappear if she squeezed hard enough. Walang sagot. Tahimik lang. Pero alam ko, naririnig niya ako. Laging naririnig. Tumayo ako. Mabagal. Deliberate. Ang bawat hakbang ko sa hardwood floor ay parang metronome na binibilang ang oras bago siya mag-react. Tatlong metro. Dalawa. Isa. Tumigil ako sa harap niya, sapat na malapit para maramdaman niya ang init ng katawan ko kahit hindi ko siya hinahawakan. “Tumingin ka sa akin kapag kausap kita.” Dahan-dahan niyang itinaas ang ulo. Namumula pa rin ang pisngi niya mula sa sampal kaninang umaga. Hindi ko sinadya na lumakas—pero nang marinig ko siyang bumulong ng pangalan ni Diana habang natutulog, par