Masuk"I hate you, Martin... kinamumuhian kita nang higit pa sa kahit anong bagay sa mundong 'to, at kailanman ay hindi magbabago 'yon!" sigaw ni Savanna habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata, walang kahit kaunting takot o pag-aalinlangan sa kaniyang boses."Sabihin mo pa... ulit-ulitin mo 'yang tatlong salita na 'yan hanggang sa maubos ang hininga mo, Savanna," paos kong sagot habang dahan-dahan kong inilalapat ang aking sugatang palad sa kaniyang pisngi, pinaliligiran ang kaniyang mukha sa pagitan ng aking nanginginig na mga kamay."Kinamumuhian kita! Mula sa kaibuturan ng kaluluwa ko, isinusumpa ko ang bawat segundo na hinahawakan mo ako!""Then let that hatred burn us both... dahil mas gusto ko nang hawakan ang galit mo kaysa mamuhay sa mundong wala ka.""Napakasama mo... wala ka nang ibang alam kundi ang angkinin ako na parang gamit!"Napatigil ako sa kaniyang mga salita habang ang kaniyang maiinit na hininga ay pumapaso sa aking mga labi. Sa sandaling iyon, sa gitna ng kaniy
"Savanna... hawakan mo 'tong kamay ko habang umaagos ang dugo mula sa palad ko, iparamdam mo sa akin na nakikita mo ako ngayong gabi!" pabulong kong hiling habang pilit kong idinidikit ang aking sugatang kamay sa kaniyang malamig na pisngi."I-layo mo 'yang duguan mong kamay sa mukha ko, Martin... dahil hindi kailanman magiging dahilan 'yang sugat mo para maawa ako sa'yo!" sigaw niya habang marahas niyang itinutulak ang aking bisig sa gitna ng silid."Hindi ako humihingi ng awa... gusto ko lang maramdaman mong nasasaktan din ako sa tuwing nakatitig ka sa akin nang ganiyan!""Mas gusto ko pang panoorin kang maupos sa sarili mong dugo kaysa bigyan ka kahit kaunting simpatiya!""Then watch me bleed, Savanna... basta 'wag ka lang lilikod sa akin habang dahan-dahan akong nauubos sa harap mo!"Napatigil siya sa aking mga salita, ang kaniyang mga mata ay nanlaki sa matinding gulat nang makita niyang ang matingkad na pulang dugo mula sa matulis na bubog ng basag na salamin ay patuloy na pumap
"I-baba mo 'yang kristal na baso bago ko pa gagamitin ang mga kamay ko para pilitin kang humalik sa akin ngayong gabi, Savanna!" sigaw ni Martin habang pabalagbag siyang humahakbang palapit sa akin sa gilid ng dressing table."Huwag ka nang magpanggap na may kontrol ka pa sa akin, Martin... dahil diring-diri ako sa tuwing idinidikit mo 'yang bibig mo sa balat ko!" sagot ko sabay hablot sa mabigat na crystal decanter at buong lakas itong ibinalibag sa pagitan naming dalawa.Ang malakas na kaluskos ng nabasag na salamin ay umalingawngaw sa buong silid habang ang mga matutulis na pira-piraso nito ay tumalsik sa aming mga paanan. Napatigil si Martin, ang kaniyang maayos na polo shirt ay agad na nabasahan ng natapon na alak, at ang kaniyang mga mata ay nagniningas sa purong galit at hindi mapigilang pagnanasa. Sa kauna-unahang pagkakataon, ang pisikal na sagupaan sa pagitan naming dalawa ay hindi na lang basta salitaan o pag-iwas. Ang pagkabasag ng kristal sa aming gitna ay ang pormal na p
"I-kasa mo 'yang baril sa noo ko at patayin mo na ako ngayon din, Martin... para matapos na 'tong nakakadiring pagpilit mo sa akin!" sigaw ni Savanna habang idinidikit niya ang kaniyang noo sa malamig na dulo ng aking baril sa gitna ng silid."Titingnan ko kung hanggang saan ang tapang mo kapag hinawakan ko 'tong gatilyo habang nakatitig ka sa akin!" ganti ko, pero ang sarili kong kamay ay nanginginig sa matinding panginginig at hindi maipaliwanag na takot."Gawin mo! Bakit ka nanginginig? 'Di ba 'yan naman ang dahilan kung bakit mo ako kinuha noong una... para ipaghiganti si Diana at tapusin ang buhay ko?""Huwag mong banggitin si Diana sa harap ko habang nakatingin ako sa mga labi mo!""Iikot mo ang baril at iputok mo na... dahil sukang-suka na ako sa bawat segundo na kailangan kong maramdaman ang init ng katawan mo!"Napatigil ako nang tuluyan, ang aking respiration ay naging mabilis, mabigat, at nanginginig habang nakatitig ako sa kaniyang magagandang mata na puno ng purong pagsuw
"Pumili ka ngayon din, Martin... ang buong karera mo bilang susunod na Presidente ng bansa, o ang buhay ng babaeng hawak-hawak mo sa mga bisig mo ngayong gabi?" ang marahas at malamig na boses ng kalaban niya sa politika na umalingawngaw mula sa speaker ng kaniyang telepono."Subukan ninyong galawin ang kahit isang hibla ng buhok ni Savanna at sisiguraduhin kong bago lumubog ang araw ay nakabaon na ang pangalan ninyong lahat sa limot!" galit na sigaw ni Martin habang ang kaniyang kabilang braso ay marahas na nakapulupot sa aking baywang, pilit na idinidikit ang katawan ko sa kaniyang dibdib."May mga litrato at ebidensya kami ng lahat ng ginawa mo sa kaniya, Senate President... pumirma ka sa resignation paper o ilalabas namin 'to sa media sa loob ng limang minuto!""Ilabas ninyo ang kahit anong gusto ninyong ilabas! Wala akong pakialam sa presidency kung kapalit niyon ay ang pagkuha ninyo sa kaniya mula sa akin!""Nababaliw ka na talaga dahil sa babaeng 'yan... itinatapon mo ang buong
"I-taas mo ang mukha mo at tumitig ka sa akin habang hinahalikan kita, Savanna... huwag mong subukang ipikit 'yang mga mata mo ngayong gabi!" angil ni Martin habang ang kaniyang dalawang mainit na palad ay marahas na pumuputol sa espasyo sa pagitan naming dalawa."Napakakapal ng mukha mong utusan ako pagkatapos mong lumuhod at magmakaawa sa akin kagabi habang sinasambit mo ang pangalan ko!" sigaw ko sabay tipon ng laway sa aking lalamunan at walang pag-aalinlangang idinura ito nang diretso sa kaniyang pisngi."P-Puta... paano mo nagawang duraan ang mukha ko?" paos at nanginginig niyang tanong habang ang kaniyang panga ay dahan-dahang tumitigas sa matinding gulat."Ginawa ko 'yon dahil nasusuka ako sa'yo! Nasusuka ako sa bawat paghalik mo, sa bawat paghawak mo, at sa buong pagkatao mo!""Wala ka talagang takot sa akin... wala na talagang natitirang takot diyan sa dibdib mo!""Wala na, Martin! Pinatay mo na ang lahat ng takot ko... kaya kahit patayin mo ako ngayon, duduraan at duduraan
May mga bahay na maganda lang kapag tinitingnan mula sa labas.Sa loob, tahimik silang pumapatay.Nagising ako sa tunog ng katahimikan.Hindi iyon poetic. Hindi iyon metaphor. Ang katahimikan sa mansyon ay may bigat, parang may nakadagan sa dibdib ko. Parang may mata ang bawat pader, at lahat sila
Ngumiti siya.At sa ngiting iyon ko lalong napatunayan na hindi lahat ng halimaw ay may pangil. Ang iba, may ngiti lang, malinis, kontrolado, at kayang lokohin ang buong mundo.“Good,” sabi ni Martin Del Rivas, marahan, parang papuri. “At least marunong ka pa ring magsabi ng totoo… kapag kailangan.
Naririnig ko ang palakpakan kahit nasa ilalim ako ng lupa.Hindi literal na ilalim—pero ganito ang pakiramdam. Parang bawat tunog mula sa itaas ay dumadaan sa makapal na semento bago makarating sa tenga ko. Palakpakan. Hiyawan. Mga boses na puno ng paghanga. Mga sigaw na paulit-ulit binibigkas ang
Kapag ang isang tao ay matagal mong ikinulong, darating ang sandaling hindi mo na matandaan kung sino ang tunay na bihag...alin ang pinto at alin ang salamin.Tahimik pa rin ang West Wing.Ngunit ngayon, mas ramdam ko ang katahimikan—hindi na ito simpleng kawalan ng tunog. Isa na itong presensyang







