All Chapters of Kakaibang Init (SPG): Chapter 61 - Chapter 70

Aleron POVGustong makisali sa viral si Jason, kaya inalok ko siyang sumali sa part three ng short film namin ni Ralia. Ang mangyayari, doon kami gagawa ng scene sa clinic niya. Ang character niya ay siya pa rin, si Doctor Jason. Walang pag-aalinlangan na pumayag ang gago. Wala na rin kasi siyang pake kay Guison dahil sa mga kagaguhang ginagawa niya.Kaya nung araw na galain niya ako sa condo, doon ko na rin mismo ginawa ang mga mangyayaring scene at mga dialogue. Sabi kasi ni Ralia, kahit anong scene at dialogue pa ‘yon, tatanggapin niya. Kung may mali, siya na lang ang mag-aayos para tulungan ako.“Teka, brother, magkano ang tip ko diyan?” biro niya. Kahit ang totoo ay malaki ang mapapakinabangan niya dahil alam niyang trending ang part one at part two ng short film namin. Masuwerte nga siya at siya lang ang libre na masasama sa part three. Ang iba kasi ay sponsor o nakipag-collaboration. Basta ba ay isama namin ni Ralia sa short film ang mga product na kunyari ay gagamitin namin, p

Ralia POVNang hapon na iyon, umalis ako ng bahay na walang paalam sa kaniya. Hindi dahil nagmamadali ako. Hindi dahil may emergency. Kundi dahil wala na akong pakialam kung magalit siya, kayang-kaya ko naman siyang paamuhin.Sakto rin dahil tulog si Guison. Mahimbing na mahimbing, na parang hindi pinoproblema ang pagkatanggal niya sa trabaho. Parang wala siyang iniisip ngayon na problema. Tama si Aleron, sa akin na niya iaasa ang lahat, kaya wala siyang kontra sa pagpasok ko sa showbiz. Gago talaga, baka nga hindi lang ako ang balak niyang gatasan, baka pati si Madison.Bago ako umalis, tiningnan ko siya sandali—ang asawa kong minsan kong iniyakan, minsan kong pinaglaban, minsan kong inintindi nang sobra.Ngayon?Isa na lang siyang tae sa paningin ko. Wala na siyang halaga sa akin.Kinuha ko ang bag ko, sinigurong tahimik ang pagsara ng pinto, at lumabas ng bahay na parang wala akong iiwanan. Kay manang lang ako nagpaalam.DUMIRETSO ako sa clinic ni Jason. Doon gaganapin ang shooting

Ralia POVNasa sala kami ni Aleron, nag-uusap matapos kumain ng dinner. Si Tita Jazz kasi ay maagang pumasok sa kuwarto niya, maaga pala itong natutulog sa gabi.Maya maya ay lumapit si Jason, parang problemado. “Tignan ninyo, guys,” sabi niya, at saka hinarap sa amin ang cellphone niya.Si Aleron ang kumuha ng phone niya. Nang tignan ko kung ano ‘yon ay message pala ni Guison.Binasa namin ni Aleron.“Hindi mo manlang sinabi na pupunta sa villa mo sina Aleron at Ralia. Hindi mo manlang ako inaya!”Nagkatinginan kaming tatlo, matapos mabasa iyon.“May exclamation point sa dulo, kaya mukhang galit,” sabi ko, pero hindi ako natakot. Natatawa pa ako.“Hayaan na natin ‘yan. Masisira lang ang mood natin,” sambit ni Aleron. Kinuha niya ang tasa ng tsaa sa lamesa at saka ininom.“Tama, papansin na lang talaga ngayon si Guison. Palagi na ‘yang nakasubaybay sa mga galaw ko. Mukhang wala ng work, hindi na pumapasok, naka-stay na lang sa bahay,” sagot ko. Kinuha ko na rin ang tasa ng tsaa ko. Sa

Ralia POV“So, ano nang mangyayari ngayon?” tanong ni Guison. Nandito na kami sa bahay namin. Pagkatapos nang nangyari kanina sa gubat na iyon, inakay at hinila pa rin niya ako papasok sa kotse niya at inilayo kay Aleron.“Ano sa tingin mo?” cold kong tanong sa kaniya. Tinitignan ko siya sa mukha niya. Hindi ako nahihiya dahil sa nasaksihan niya kanina. Para saan pa?“Hindi tayo maghihiwalay,” mabilis na sagot niya.“Wow, talaga ba? Sa tingin mo ay hahayaan ko ang sarili kong magpakatanga sa iyo? No! Maghihiwalay na tayo. Mas gusto ko na si Aleron ngayon, kaysa sa iyo!” sigaw ko sa kaniya. Hindi na ako nahihiya kahit nakikita kami ni manang na nag-aaway.“Hindi, Ralia. Huwag naman! Hindi mo ako iiwanan. Aayusin natin ‘to. Hindi ko na lalapitan si Madison. Lalayuan ko na siya. Tatapusin ko na ang connection namin,” pagmamakaawa niya. Lumuhod pa siya sa akin. Kung titignan ay parang kaawa-awa siya.“Wala nang totoo sa mga sinasabi mo ngayon. Puro kasinungalingan na lang. Hindi na ako na

Ralia POVHindi ko napigilang ngumiti nang bumukas ang malapad na pinto ng mansion. Kahit ilang araw na akong dito tumutuloy, iba pa rin ‘yung napi-feel ko. Grabe, ito na ulit ang mundo ko. Ang mundo na matagal kong iniwan o mas tamang sabihing, ipinagpalit ko noon sa isang lalaking akala ko ay sapat na. Ngayon, habang nakatayo ako sa gitna ng napakalaking foyer, malinaw na talaga sa isip ko na hindi ako kailanman nawala rito. Nag-detour lang ako.Ang tagal ko nagtiis sa bahay na iyon, kasama ang pekeng si Guison. Ang tagal kong iniwan itong malaki ang bahay. Hindi lang basta malaki, engrande talaga. Mataas ang kisame, may crystal chandelier na kumikislap kahit tanghali, at marmol ang sahig na parang salamin sa kinis. Amoy mamahaling bulaklak at bagong linis palagi ang paligid.“Magandang araw po, Ma’am Ralia,” sabay-sabay na bati ng mga staff sa tuwing uuwi ako rito.Napangiti ako. Isa rin ito sa na-miss ko.Para pa rin akong nananaginip. Hindi ako makapaniwalang single, dalaga at ma