บททั้งหมดของ ไฟริมธาร : บทที่ 11 - บทที่ 20

“เอ๋? ว่าอะไรนะยายหนูนา”เพชรน้ำบุษทวนคำของเพื่อนสนิทก่อนจะอมยิ้ม เธอเช็ดเรือนผมที่เปียกหมาดไปด้วยพร้อมๆ กัน เพราะพึ่งออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ชำระล้างร่างกายเรียบร้อยแล้ว“เราเจอกับสุดหล่อ ที่ชนกับบุษไง วันนี้เขามาเป็นลูกค้าที่ร้านของพี่ไนซ์ เค้าชื่อวี เลี้ยงหมาด้วยนะ ชื่อเจ้ายุ่ง หมาเค้าเป็นหมาพันธุ์เล็กอย่างมินิเจอร์ ไม่ยักกะใช่หมาพันธุ์ใหญ่ๆ อย่างพวกเซนต์เบอร์นาด หรือโกลเด้นรีทีฟเวอร์ แต่แบบผู้ชายตัวโต หล่อชวนฝัน เลี้ยงหมาตัวเล็กๆ โอย...น่ารัก”“ฟังจากเสียงนี่คงจะปลื้มเอามากๆ เลยนะเนี่ย”เธอหัวเราะเบาๆ กับสุ้มเสียงของเพื่อนรัก ปรกติแล้วเพื่อนรักของเธอไม่เคยชื่นชมใครมากขนาดนี้มาก่อนก็น่าจะปลื้มอยู่หรอก เพชรน้ำบุษคิดในใจ ภาพของชายหนุ่มที่รัดเธอไว้ในอ้อมแขนเพื่อช่วยไม่ให้เธอล้มลงกับพื้น ปรากฏขึ้นมาในห้วงนึก ใบหน้าของเธอเริ่มเป็นสีเรื่อ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับว่าสัมผัสของเขาและกลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับแดดยามสายของชายหนุ่มยังคงกรุ่นอยู่ตามเนื้อตัวเราเป็นอะไรไปกันเนี่ย?เพชรน้ำบุษถามตัวเอง ก่อนจะสะบัดหน้าเบาๆ เพื่อไล่ภาพจำของชายหนุ่มออกไปจากห้วงนึก น้ำใสหวานใสของเพื่อนรัก

เสียงนกร้องดังเจื้อยแจ้ว แดดยามเช้าส่องรำไรลอดใบไม้มาต้องผิวให้ความอบอุ่น ลมเย็นๆ พัดมาเรื่อยเฉื่อย เอาอากาศบริสุทธิ์มาต้องใบหน้าใสหวาน เพชรน้ำบุษสูดอากาศเข้าปอดอย่างสดชื่น พลางมองไปรอบๆ ตัว นานครั้งที่เธอจะได้มาสัมผัสบรรยากาศนอกบ้านบ้างแบบนี้ แม้จะสดชื่นไม่ต่างกัน แต่ความรู้สึกของอิสรภาพนั้นต่างกันมากมายนัก“ผมจะรอที่นี่นะครับคุณหนู”บอดีการ์ดประจำตัวเธอพูดด้วยน้ำเสียงขรึมๆ เมื่อมองความเรียบร้อยของสวนสาธารณะแห่งนั้นแล้ว เขาคอยติดตามเพชรน้ำบุษมานาน และนึกสงสารนายสาวนัก เพราะหญิงสาวเป็นคนน่ารัก และไม่มีทีท่าว่าจะมีศัตรูที่ไหนเลยแม้แต่คนเดียว คำสั่งของณัฐเกี่ยวกับเพชรน้ำบุษนั้น ทำให้ไอยรายิ่งนึกสงสารเธอ และแอบให้อิสระแก่นายสาวบ้าง ซึ่งถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเพชรน้ำบุษในเวลาที่เขายอมปล่อยเธอแล้ว ไอยราก็พร้อมจะรับผิดชอบความผิดพลาดนั้นทั้งหมด แม้จะเป็นชีวิตเขาก็ยอม เพียงแค่ให้เพชรน้ำบุษมีเวลาเป็นของตัวเอง ได้ยิ้ม ได้หัวเราะบ้าง“ไม่นานหรอกค่ะพี่ช้าง รับรองว่าเราสองคนจะไม่ไปทำงานสายแน่ๆ”เพชรน้ำบุษหลิ่วตา เธอและไอยราออกมาจากที่บ้านแต่เช้า เพื่อมาแวะที่สวนสาธารณะก่อนจะไปทำงานที่ออฟฟิศต่อ วันนี้วร

สายตาคมกริบกำลังจับจ้องมองตามร่างเล็กบางของหญิงสาวที่กลายเป็นดาวเด่นของงานในคืนนี้อย่างไม่ยอมให้คลาดสายตา ก้องหล้าจิบแชมเปญในมือ พร้อมกับมองตามร่างบางระหงที่อยู่ในชุดสีชมพูหวานไปด้วยสายตามุ่งมั่น เขามองกวาดไล่ไปทั้งเรือนร่างงดงามนั้น เปลวไฟบางอย่างถูกจุดขึ้นมาแล้วกำลังระอุร้อน เมื่อได้มองพินิจเธอแบบนั้น คนอย่างก้องหล้า อยากได้อะไร ต้องได้! แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นลูกสาวของศัตรูของบิดาก็ตามทีเขากล่อมชัชชัยได้เรียบร้อยแล้ว เกี่ยวกับเรื่องของเพชรน้ำบุษ หญิงสาวที่เขานึกชอบตั้งแต่แรกเห็นหน้า ยิ่งเธอเป็นดอกฟ้าที่มีแต่คนหมายตาอยากจะคว้า เขาก็ยิ่งทวีความ ‘อยากได้’ อีกฝ่ายมากขึ้น การได้เป็นลูกเขยของณัฐ ดิลกธรรมชัยนั้น มันแสดงถึงศักยภาพของผู้ชายคนนั้น ว่าต้องไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ถึงผ่านด่านหินของชายผู้มีอิทธพลอย่างณัฐมาได้ แล้วผลประโยชน์ต่อไปในอนาคตกับการร่วมชีวิตกับเพชรน้ำบุษด้วยนั้น ยิ่งเหมือนกับบ่อเพชรบ่อพลอย ที่ชวนให้ลงทุนลงแรงชิงเธอมาเป็นที่สุดวันนี้ไม่มีเงาของบอดีการ์ดหนุ่มร่างยักษ์ ที่เป็นเหมือนก้างชิ้นโต สำหรับบรรดาเหล่าภมรที่อยากจะไปบินโฉบชมดอกฟ้าแสนสวยอย่างเพชรน้ำบุษ มีเพียงหญิงสาวอีกคนที

“ยากอยู่นะครับคุณวี”ชนัญเอ่ยพลางกัดริมฝีปาก เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายบอกความต้องการของตนเอง กันต์ระวีหัวเราะเบาๆ เขามองไปรอบๆ สถานบันเทิงที่ชนัญชวนเขามา ที่นี่บรรยากาศใช้ได้ แม้จะมีคนมากไปหน่อยก็ตามที แต่ก็มีสาวๆ สวยๆ ที่เขาน่าจะหาไปเป็นเพื่อนผ่อนคลายมีความสุขด้วยกันได้ในคืนนี้“ผมรอได้ รอมาตั้งยี่สิบปีแล้ว รอไปอีกนิดหนึ่ง ไม่เป็นอะไรหรอกนัญ”“แต่ว่าระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่น ค่อนข้างจะดีมากเลยทีเดียว อีกอย่างหนึ่ง คุณเพชรน้ำบุษก็มีการ์ดส่วนตัวอยู่แล้วด้วย”“ผมอยากจะอยู่ที่บ้านนั้น อยากเข้านอกออกในได้ อยากจะไปดูว่ามันทำอะไรกับบ้านเก่าของผมไปบ้าง สวนส้มของผมด้วย”กันต์ระวีกัดกรามกรอด อารมณ์รื่นเริงของเขาสะดุดไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึงศัตรู“ผมจะลองพยายามดูนะครับคุณวี”ชนัญเอ่ยอย่างลังเล สิ่งที่กันต์ระวีร้องขอให้เขาทำนั้นค่อนข้างจะยากพอสมควรเลยทีเดียว แทบจะไม่แน่ใจว่าจะทำได้ด้วยซ้ำ แต่เมื่อผู้มีพระคุณร้องขอ ชนัญก็พร้อมที่จะทำให้มันสำเร็จ ตามความประสงค์ของชายหนุ่ม“ผมจะรอนะนัญ ไม่ต้องรีบ ขอแค่ว่าให้ได้ แล้วก็ปราศจากข้อสงสัย ผมไม่อยากทำให้ไก่ตื่น”กันต์ระวีเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะเรียกบริกรมาเพื่อสั

เสียงหวานเอ่ยอ้อน ฟังแล้วเหมือนกับคนจะขาดใจอย่างน่าสงสารนัก กันต์ระวีตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นมา แขนเรียวโน้มคอเขามาใกล้ ริมฝีปากนุ่มจูบเปะปะไปทั่วใบหน้าเรียวของเขาอย่างคนไม่มีประสบการณ์ เธอไม่รู้ว่ากำลังต้องการอะไร รู้เพียงอย่างเดียวว่าการได้สัมผัสเขามันทำให้เธอหายทรมาน แต่แค่นี้ไม่พอ มันยังไม่พอ เธออยากให้เขาสัมผัสลูบไล้ร่างกายที่กำลังร้อนระอุของเธอบ้างริมฝีปากนุ่มเฉียดที่มุมปากได้รูปไปมา กันต์ระวีระงับตนไว้ไม่ไหว เมื่อเนื้อนุ่มมาเสียดสีหยอกล้อเขาเข้าแบบนั้น ริมฝีปากได้รูปจึงประกบเข้าที่ปากอิ่ม ก่อนจะจูบเธออย่างดูดดื่ม ลืมตัว ราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปในอกปากอิ่มหวานนัก จนจูบเดียวไม่พอ กันต์ระวีกอดรัดร่างบางแน่นเข้า ริมฝีปากบดเบียดจูบเคล้าดูดดึง ปลายลิ้นรุ่มร้อนเกี่ยวพันกับปลายลิ้นนุ่มหวาน ละเลียดความหวานราวกับน้ำผึ้งรวงจากอีกฝ่าย จนเพชรน้ำบุษถึงกับครางออกมาอย่างสุดกลั้น เมื่อจูบร้อนยิ่งฉุดสติสัมปชัญญะเธอให้ยิ่งเตลิดไกล เธอลูบไล้เขา พลางจูบตอบเขาอย่างเงอะงะไร้ประสบการณ์แต่นั่นก็เพียงพอที่จะจุดประกายอารมณ์เสน่หา ให้พุ่งทะยานจนยากจะระงับ“น้องบุษ พอก่อน เดี๋ยวพี่ทนไม่ไหวจะยุ่งเอา”เสียง