All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 11 - Chapter 20

นิ้วเรียวเคาะลงโต๊ะเป็นจังหวะขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นเท้าคาง ดวงตาวาววับฉ่ำน้ำคู่สวยเหม่อมองวิวทิวทัศน์ของเมืองกรุงผ่านกระจกของห้องทำงานบนตึกสูงนิ่งนาน สีหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อไหร่จะฝึกงานเสร็จนะ … ประโยคเดิม ๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวทุกวี่วันนับตั้งแต่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท ซีทูพี อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด และยิ่งใกล้ถึงวันสิ้นสุดสถานะนักศึกษาฝึกงาน ความถี่ของการถอนหายใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นตามไปด้วยแม้ว่าการได้ฝึกงานในบริษัทของครอบครัวนั้นจะสุขสบายเนื่องจากได้เริ่มทำในตำแหน่งสูง ไม่จำเป็นต้องทำงานเล็ก ๆ น้อย อาทิ ชงกาแฟหรือเดินเอกสารระหว่างแผนก ซ้ำยังมีห้องทำงานส่วนตัวทว่านี่กลับไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ...เธอไม่ได้อยากดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมการ เธอไม่ได้อยากให้ใครมาคอยพะเน้าพะนอหรือก้มหัวทำความเคารพยามเดินผ่าน เพียงเพราะเธอคือฐานะทายาทที่อาจจะได้ขึ้นแท่นผู้บริหารในอนาคตหลายคนอาจจะมองว่านี่คือชีวิตที่ทุกคนใฝ่ฝัน เส้นทางสวยงามโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ สามารถคว้าทุกอย่างมาครอบครองได้อย่างง่ายดายเพียงแค่เอ่ยปากแต่ใครเลยจะรู้ว่าความจริงแล้ว เธออยากเป็นแค่ 'นางสาวโชติกานต์' คนธรรมดาที่มีคว

"นี่หิวถึงขนาดอ้าปากดักรอกินแมลงวันเลยเหรอ"บริ้งค์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะพลางใช้ปลายนิ้วดันคางมนให้ด้วยความเวทนา แต่ดูท่าว่าสติสตังของเพื่อนจะปลิวหายไปพร้อมกับเด็กน้อย เพราะนอกจากจะไม่ตบมุกแล้วยังอ้าปากพะงาบ ๆ อีกต่างหาก"เป็นอะไรของแกเนี้ย""ไอ ... ไอติมแก ..."หืื้ม? อยากกินเหรอ?คิดแล้วก็ยื่นมือข้างที่ถือไอศกรีมไปให้ด้วยเข้าใจว่าเพื่อนอยากขอชิม ก่อนจะชะงักค้างกลางอากาศหลังสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ... ไอติมเธอหายไปไหนแล้ว เธอเพิ่งได้กินแค่ไม่กี่คำเองนะ!บริ้งค์ทำตาโตแล้วหันซ้ายหันขวา ก้มมองหาเจ้าก้อนสีชมพูอ่อนอย่างร้อนรน พลันใจดวงน้อยก็กระตุกวูบเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับคราบของเหลวสีชมพูอ่อนจำนวนหนึ่งบนรองเท้าหนังราคาแพงซึ่งหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอไปเพียงก้าวเดียวซวยแล้ว!นี่คือคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวในตอนนี้ บริ้งค์ลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำด้วยความหวาดหวั่นระคนรู้สึกผิดขณะค่อย ๆ ช้อนสายตามองไล่ขึ้นไปมองหน้าผู้ที่น่าจะเป็นฝ่ายรับเอาไอศกรีมของเธอแทนพื้นและทันทีที่ก้อนไอศกรีมบนหัวไหล่กับสีหน้าถมึงทึงของผู้เคราะห์ร้ายปรากฏสู่สายตา ใบหน้าหวานก็ซีดเผือ

ติณณ์ชักสีหน้า เผลอออกแรงบีบมากขึ้นตามอารมณ์ ครั้นพอสังเกตเห็นหยาดน้ำใส ๆ ที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาคู่สวยและรอยแดงซึ่งปรากฏขึ้นบนผิวกายขาวจัดในตำแหน่งที่เกาะกุม น้ำหนักมือก็ลดลงไปหลายส่วนก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกโดยไม่รู้ตัวบริ้งค์รีบหดมือกลับทันควัน แววตาหวาดหวั่นหากแฝงด้วยความไม่พอใจตวัดมองค้อนอีกฝ่ายหนึ่งที ก่อนจะถอยหลังกรูดออกมายืนในระยะปลอดภัย"หนูรู้นะคะว่าหนูผิด แต่หนูก็บอกแล้วไงคะว่าจะรับผิดชอบ"คราวนี้กรกันต์ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะได้อีกต่อไป เพราะนอกจากจะชวนให้เข้าใจผิดไปไกลแล้ว ระดับเสียงที่เด็กสาวเลือกใช้ยังดังก้องไปทั่วบริเวณทำเอาอีกหลายชีวิตที่กำลังเดินเล่นอยู่ในละแวกนั้นต่างก็หันมามองต้นเสียงด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเป็นตาเดียว"เธอ!"ติณณ์คำรามดังลั่นไม่แพ้กัน ก่อนที่ความแดงระเรื่อจะไล่ลามขึ้นข้างแก้มสาก ทั้งอับอายและโมโหในเวลาเดียวกัน ทำไมไม่ว่าจะเจอกันกี่ทีก็ชอบทำให้เขาถูกเข้าใจผิดอยู่เรื่อยเลยนะ"อา ต้องขอโทษด้วยนะคะ พวกเราผิดเองที่ไม่ทันระวัง ยัยบริ้งค์มันซุ่มซ่ามเป็นเด็กแบบนี้ประจำเลย "เมื่อสัมผัสได้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าเริ่มย่ำแย่ลงจนอาจจะกลายเป็นสงครามขนาดหย่อม ขวัญข้า

"เรื่องที่ผ่านมาพี่ขอโทษ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมกันเถอะนะคะ รู้ไหมว่าขาดบี๋ไป พี่กินไม่ได้นอนไม่หลับเลยนะ""กินไม่ได้ นอนไม่หลับ?"บริ้งค์ย้อนถามเสียงสูง แววตาดูแคลนหากแฝงด้วยความเจ็บปวดมองไล่ไปตามใบหน้าจรดปลายเท้าแล้วเปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันใต้ตาก็ปกติไม่มีรอยหมองคล้ำ เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านฟุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำหอม แถมยังเป็นกลิ่นที่เธอเป็นคนปรุงให้อีก นี่เหรอสภาพของคนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ สตอ! "พี่นี่มันเหมือนหมากฝรั่งจริง ๆ แหละ""มันจะมากเกินไปแล้วนะบริ้งค์! พี่อุตส่าห์มาง้อ...""อุ้ย! ถ้าต้องอุตส่าห์เนี้ย ครั้งหน้าไม่ต้องนะคะไม่ได้ร้องขอ ลาล่ะค่ะ ชีวิตยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ!"บริ้งค์โพล่งสวนขึ้นมาก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ สุดจะทนกับความหน้าด้านหน้าทนของคนไร้สามัญสำนึก มือเรียวดันกายแกร่งออกห่างหมายจะหนีขึ้นรถ แต่นอกจากร่างสูงจะไม่ขยับถอยแล้ว ยังผลักเธออย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับตัวรถอย่างจังใบหน้าหวานบิดเบ้ ความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและปลายคางที่กำลังถูกมือใหญ่บีบแน่นจนมันขึ้นรอยริ้วแดงเถือก หากพยายามซ่อนทุกความหวาดผวาไว้ภายใต้แววตาขึงขัง"ปะ..ปล่อยนะ อึก""ทีกับกูล่ะทำเป็นเล่นตัว

ความตกใจหากแฝงด้วยความเขินอายสะท้อนออกมาจากสองดวงตาที่ช้อนขึ้นสบประสาน ต่างฝ่าย​ต่างนิ่งอึ้ง ยืนตัวแข็ง ก่อเกิดสภาวะเดธแอร์ขึ้นชั่วขณะก่อนที่อีกห้าวินาทีถัดมาคนตัวสูงจะกระแอมไอแก้เก้อแล้วเป็นฝ่ายขยับตัวก้าวถอยหลังออกไปก่อน"ฮึ้ม จะหยุดทำไมไม่บอก"ติณณ์กระแอมไอแก้เก้อปฏิกิริยาเผลอไผลแล้วส่งสายตาตำหนิราวกับอีกฝ่ายทำผิดร้ายแรง ยกมือขึ้นมาคลายความแน่นของเนคไทหวังระบายอุณหภูมิในร่างกายที่พลันพุ่งพรวดขึ้นมาในเวลาอันสั้น"อา คะ...คือ"มือเรียวตบปากตัวเองเบา ๆ สองสามที ลงโทษที่มันติดอ่าง ตะกุกตะกักไม่ได้อย่างใจก่อนจะพูดต่อด้วยโทนเสียงที่นิ่งขึ้น"คือหนูจะถามคุณลุงว่ารถจอดอยู่ตรงไหนคะ"ติณณ์พยักพเยิดไปทางรถยนต์คันหรูสีดำซึ่งกำลังแล่นเข้ามาใกล้แทนการตอบคำถาม แววตาครุ่นคิดจับจ้องรอยริ้วสีแดงแล้วสบถเบา ๆ อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้เมื่อมันคอยเอาแต่รบกวนสายตาและจิตใจ"ไปหาหมอซะ""คะ?""ฉันไม่ชอบพูดซ้ำสอง"คำสั่งและท่าทางฉุนเฉียวทำคิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความฉงน ก่อนจะร้องอ๋อออกมาตามหลังเบา ๆ เมื่อทิศทางของสายตาทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าเขาคงตกใจกับร่องรอยที่ชายคนรักเก่าฝากทิ้งเอาไว้"อีกไม่กี่วันมันก็จ