ตอนที่ 12

"ทางนี้ยัยสีชมพู!"

หญิงสาวทำหน้าเอือมระอาทันทีหลังได้ยินเสียงแหลม ๆ ของเพื่อนสาวที่กำลังโบกไม้โบกมือเรียก ก่อนจะเร่งฝีเท้ามุ่งตรงไปทางทิศที่เจ้าหล่อนนั่งทำหน้าแป้นแล้นอยู่

"กลัวคนไม่รู้หรือไงยะว่าฉันใส่ชุดสีอะไร"

"แหม ๆ ๆ แล้วแกล่ะ กลัวคนไม่รู้หรือไงว่าชอบสีอะไร"

ขวัญข้าวกระแหนะกระแหนพลางใช้ปลายนิ้วจิ้มไปตามเครื่องแต่งกายที่คลุมทับชุดนักศึกษาบนเรือนร่างของเพื่อนสาว เห็นแล้วอยากจะจับแต่งตัวใหม่เสียจริง มองไกล ๆ นี่นึกว่าลูกอมสตรอว์เบอร์รี่เดินได้

กิริยากวาดสายตามองไล่ขึ้นมาทำเอาใบหน้าคนเพิ่งมายิ่งหงิกงอกว่าเก่าหลายส่วน มือเรียวฟาดเพี้ยะเข้าที่หลังมือเพื่อนสาวก่อนปัดให้พ้นทาง  

"ทำไมยะ มีปัญหากับชุดฉันเหรอ"

"มิกล้าเจ้าค่ะ มิกล้าาา"

"ดีมากค่ะ อย่าให้คุณโชติกานต์ต้องโมโหหิวนะคะ แล้วนี่ตกลงคุณศิริกานดาคิดได้หรือยังคะว่าจะรับประทานอะไร"

ถ้อยคำสุภาพหากใช้น้ำเสียงประชดประชันทำเอาขวัญข้าวหลุดหัวเราะพรืดใหญ่ ชำเลืองไปมองป้ายข้อมูลที่รวบรวมรายการร้านอาหารทั้งหมดของห้างแล้วหันกลับมาส่ายหน้า

"ยังคิดไม่ออกเลยอะ ขอเดินดูก่อนแล้วกัน"

"ให้ไวเลย แล้วก็ห้ามตอบว่า 'อะไรก็ได้แกคิดแล้วกัน' นะ ในเมื่อวันนี้แกเป็นคนชวนฉันออกมา แกก็ต้องเป็นคนเลือก"

บริ้งค์พูดดักอย่างรู้ทันก่อนเดินเลี่ยงไปยังเคาน์เตอร์หมายจะสั่งของว่างมาทานรองท้องระหว่างรอเพื่อนคิดเมนู

ถึงเธอจะยังไม่รู้สึกหิวสักเท่าไหร่ แต่การใช้ของหวาน ๆ เย็น ๆ มาช่วยกับความหัวร้อนที่ยังไม่มอดดีก็เป็นเหตุผลที่เข้าท่า 

"สวัสดีค่ะ ลูกค้ารับเป็นรสชาติไหนดีคะ"

พนักงานสาวสวยเอ่ยทักทายก่อนส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจไปให้ทันทีที่เห็นลูกค้าเขย่งปลายเท้าขึ้นเกาะบนกระจกใสทรงโค้งพร้อมกวาดสายตามองไอศกรีมสีสวยไล่ไปทีละถังด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"อา เอาเวรี่สตรอว์เบอร์รี่ใส่โคนค่ะ"

"แกสั่งให้เขาใส่แบบถ้วยสกุ๊ปดีกว่าไหม เดี๋ยวก็ได้หกเลอะเทอะอีกหรอก"

ขวัญข้าวซึ่งเพิ่งชำระค่าเสียหายถ้วยใหญ่ไปหมาด ๆ รีบโน้มใบหน้าเข้าไปทักท้วงด้วยรู้ดีว่าสกิลการประคองไอศกรีมของเพื่อนนั้นค่อนข้างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ยิ่งต้องเดินไปกินไปด้วยแล้ว มีสิทธิ์ร่วงลงไปกองที่พื้นแทนที่จะเป็นปากสูงมาก ทว่าคนถูกทักกลับขึงตาดุ

"นี่! ฉันโตแล้วนะยะไม่ใช่เด็กประถม"

"ก็มีแต่ตัวนี่แหละที่แกโตจนไม่เหมือนเด็ก"

คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก เด็กที่ไหนจะใช้เสื้อในคัพซียะ!

บริ้งค์เถียงในใจ ทำหน้าบูดบึ้ง ทำไมใคร ๆ ต่างก็เอาแต่มองว่าเธอเป็นเด็กกันนัก ขนาดเพื่อนก็ยังไม่เว้นเลย พลันดวงตาก็เปล่งประกายวาววับเกเรเมื่อความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

ฮึ! ไหน ๆ ก็ว่าเธอเหมือนเด็กแล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้แกก็เป็นพี่เลี้ยงเด็กน้อยตาดำ ๆ คนนี้สักหนึ่งวันก็แล้วกัน

บริ้งค์รับเอาไอศกรีมมาถือไว้แล้วหันมาออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน

"จ่ายให้หนู บริ้งค์ด้วยนะคะ คุณน้าขวัญข้าว~"

กะพริบตาปริบ ๆ ปั้นหน้าบ้องแบ๊วใส่ทิ้งท้ายแล้วเธอก็ก้าวฉับ ๆ หนีออกมาจากร้านอย่างรวดเร็ว คนข้างหลังจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้ววางธนบัตรจ่ายแทนตามคำขอกึ่งคำสั่ง 

"มานี่เลยนะยัยตัวดี!"

เสียงแหลมตะโกนไล่หลังกระตุ้นให้บริ้งค์เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เอี้ยวหน้าไปมองคนเกรี้ยวกราดแล้วยักคิ้วหลิ่วตาใส่อย่างย่ามใจ ทว่าในจังหวะที่หันกลับมามองทางเบื้องหน้า ดวงตาก็เบิกกว้าง รีบกระโดดหลบตามสัญชาตญาณทันที

"อันนั้นของหนู / ของหนู!"

เงาเล็ก ๆ วูบผ่านก่อนที่เสียงเจี๊ยวจ๊าวสลับหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจะค่อย ๆ แผ่วลงตามระยะที่ห่างออกไป

บริ้งค์สะดุ้ง มองตามเด็กน้อยทั้งสองที่วิ่งผ่านไปแล้วยกมือขึ้นทาบอก ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ตัวเองหยุดฝีเท้าแล้วเบี่ยงตัวหลบได้ทันท่วงทีก่อนที่จะมีการปะทะ

เกือบไปแล้วเชียว! ไม่อย่างนั้นล่ะก็ไอศกรีมทั้งโคนคงได้เข้าไปอยู่ในปากเธอซะหมดในคราเดียว

"ลูกหลานใครเนี้ย ทำไมถึงปล่อยให้มาวิ่งเล่นในห้างแบบนี้"

เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ทำให้เธออดนึกตำหนิผู้ปกครองที่ไม่สามารถควบคุมบุตรหลานของตัวเองไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่านี่คือที่สาธารณะยังจะปล่อยให้วิ่งกันเยี่ยงสนามเด็กเล่น

เธอส่ายหัวระอา มองตามจนเด็กทั้งสองหายลับไปจากสายตาแล้วจึงหันกลับหาเพื่อนหมายจะบ่นต่อ พลันสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นงุนงงระคนสงสัยเมื่อพบว่าอีกฝ่ายหน้าถอดสีซีดเผือด ยืนอ้าปากเหวอซะอย่างงั้น