Compartilhar

บทที่ 76 กักบริเวณ

last update Última atualização: 2026-01-24 09:39:05

บทที่ 76 กักบริเวณ

“ขององค์หญิงสิบสี่เพคะ” นางกำนัลข้างกายของฮองเฮาบอกนางเสียงสั่น

“บอกให้นางเลิกแจกอาหารให้กับชาวบ้านเสีย และให้นางมาพบเรา” เสียงที่เคยอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเย็นทันที

พระชายาของชินอ๋องอยู่ในอาการตกตะลึง บะหมี่ขององค์หญิงสิบสี่เป็นอะไรกันถึงกับต้องให้หยุดแจก

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเพคะ” ชายาเอกในชินอ๋องถามนางด้วยความเป็นห่วง

“รอนางมาก่อนแล้วเราจะพูดรอบเดียว” สีหน้าของฮองเฮามีความจริงจังขึ้นมาทันที

องค์หญิงเข่อซิงเดินตามนางกำนัลของฮองเฮามาด้วยสีหน้ามึนงง นางกำลังนั่งสนทนาอยู่กับพี่สิบเอ็ดอยู่แล้วก็โดนเรียกให้มาพบ

“ถวายบังคมเพคะ”

“อืม เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราเรียกเจ้ามาทำไม” ฮองเฮาถามเข่อซิงเสียงเย็นทรงอำนาจ

เข่อซิงกำชายกระโปรงแน่น มือบางสั่นสะท้าน เสด็จพ่อของนางไม่อยู่ตรงนี้ไม่มีใครสามารถช่วยนางออกไปจากสถานการณ์นี้ได้

“ไม่ทราบเพคะ” องค์หญิงสิบสี่อาจจะกล้าทำตัวถือดีใส่คนอื่นแต่ไม่ใช่กับฮองเฮาผู้นี้ นางก้มหน้าลงลมหายใจเริ่มหอบถี่ ตอบคำถามเสียงสั่น

“เจ้าลอ
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App
Capítulo bloqueado

Último capítulo

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 80 ข่าวลือแพร่สะพัด

    บทที่ 80 ข่าวลือแพร่สะพัดณ จวนเสนาบดีหวังบริเวณห้องรับรองของจวนได้รับการตกแต่งด้วยดอกไม้นานาพันธุ์และผ้าหลากสี เสนาบดีหวังจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมาเพื่อฉลองที่หลานชายของเขาสอบจอหงวนได้อันดับต้นๆหลังจากที่พากเพียรร่ำเรียนมาหลายปีงานเลี้ยงถูกแบ่งเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ฝั่งสตรีก็จะประกอบไปด้วยเหล่าคุณหนูจากหลายตระกูลและบรรดาฮูหยิน ส่วนฝั่งบุรุษก็จะมีทั้งคุณชายและขุนนางหลายคน“ยินดีด้วยนะเสนาบดีหวัง หลานชายของท่านนี่เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ ปู่ของเขาเก่งอย่างไรหลานก็เป็นเช่นนั้น”“ขอบใจๆ” แขกในงานหลายคนต่างเดินเข้าร่วมแสดงความยินดีกับเขา“ท่านโชคดีจริงๆที่มีหลานชายว่านอนสอนง่าย ไม่เหมือนลูกชายข้าวันๆเอาแต่ทำตัวลอยไปลอยมาไม่เป็นหลักเป็นแหล่งเสียที” เสนาบดีเฉินจับมือแสดงความยินดีกับเขา“เสนาบดีเฉินไม่ต้องกังวลไป หนุ่มสาวสมัยนี้ก็รักอิสระเช่นนี้แหละเดี๋ยวพอถึงเวลาเขาก็จะรู้เองว่าอะไรควรอะไรไม่ควร”เสนาบดีเฉินคือปู่ของเฉินจือหาน เขาต้องผิดหวังกับบุตรชายคนโตหรือก็คือพ่อของจือหานมาครั้งหนึ่งแล้ว บุตรชายผู้นั้นไม่ยอมรับตำแหน่งขุนนางที่เขามอบให้แล้วยังจะคิดตีปีกหนีไปอยู่เมืองอื่นอีก เสนาบดีเฉินจึงได้บ

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 79 ร้านฟาไฉ

    บทที่ 79 ร้านฟาไฉ “ท่านยายให้คนไปตามข้ามามีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” “เจ้าชอบการค้าขายใช่หรือไม่” “เพคะ” จินเยว่เอียงคอด้วยความสงสัย “ยายว่าจะยกร้านเครื่องประทินโฉมของยายให้เจ้าดีหรือไม่” พระชายามองหลานสาวด้วยความเอ็นดู ร้านเครื่องประทินโฉมนี้เป็นร้านที่ท่านอ๋องมอบให้นางตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองก็แก่ชรามากแล้วควรส่งต่อให้ลูกหลานได้ดูแลต่อเสียที นางไม่อยากให้ร้านที่นางรักต้องตายไปพร้อมกับตนเอง “ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะข้าเกรงใจ” จินเยว่ยังคงใช้การพูดคุยแบบสามัญชนทั่วไปกับชินอ๋องและพระชายาของเขาเพราะทั้งคู่ขอไว้ เพียงแต่ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะต้องใช้คำพูดให้ถูกต้อง “รับไปเถอะ ร้านนี้ยายรักมันมากและยายก็แก่มากแล้วคงดูแลไม่ไหว” จินเยว่ต้องคิดหนักกับคำขอของอีกฝ่าย นางไม่อยากได้ของที่ไม่ได้สร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่นี่เป็นสิ่งที่คนในครอบครัวของนางเป็นผู้มอบให้ หากรับไว้ก็คงจะไม่เสียหายอะไร “แต่อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องกลับเมืองเฉิงกงแล้วนะเจ้าคะ” “ไม่ต้องกังว

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 78 จูถิงฟาง

    บทที่ 78 จูถิงฟาง ณ ร้านต้าลี่ กู้เจียวจิ้นต้องเริ่มเรียนรู้วิธีการดำเนินกิจการทั้งหมดของน้องสาวเขาภายในเวลาอันสั้น ถึงนางจะมีบันทึกวิธีแก้ไขปัญหาต่างๆไว้ให้เขา แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆจะมานั่งเปิดตำรากันตลอดก็คงจะไม่ได้ “เจียวจิ้น! โต๊ะนั้นเรียกคิดเงิน” จูถิงฟางตะโกนเรียกเขา “กำลังไป” ในร้านต้าลี่วันนี้ก็คนเยอะเหมือนทุกวัน เจียวจิ้นต้องใช้ความพยายามในการปรับตัวสูงมาก เขาไม่มีเวลาให้เรียนรู้มากนักจึงต้องอาศัยการทำงานจริง “ทั้งหมดหนึ่งร้อยอีแปะขอรับ” เจียวจิ้นบอกลูกค้าด้วยความสุภาพ “ทำไมแพงจังล่ะเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว” ชายวัยกลางคนที่เจียวจิ้นคาดว่าน่าจะเป็นพ่อของเด็กๆอีกสองคนที่นั่งข้างกันโวยวายขึ้นมา ลูกค้าในร้านมองมาที่เขาเป็นตาเดียว “ข้าต้องขออภัยด้วยนะขอรับ ตอนพวกท่านสั่งอาหารเสี่ยวเอ้อของเราได้แจ้งราคาไหมขอรับ” เขาพยายามใจเย็นให้ถึงที่สุดอย่างไรนี่ก็คือลูกค้า “แจ้งแล้วอย่างไร ถึงอย่างไรมันก็แพงเกินไปอยู่ดี” เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้แต่เสียงดังเรียกร้องความสนใจของลูกค้าคนอื่น

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 77 หมู่บ้านบนเขา

    บทที่ 77 หมู่บ้านบนเขา ทหารหลายสิบคนถูกเรียกตัวด่วนโดยท่านแม่ทัพของพวกเขา เยี่ยนเฉินได้รับรายงานว่ามีโจรดักซุ่มโจมตีหมู่บ้านบนเขาเพื่อบุกเข้าไปปล้น ตอนนี้ชาวบ้านถูกพวกมันกักขังไว้เขาจึงต้องเร่งเข้าไปช่วยเหลือ “ท่านแม่ทัพ! ท่านรอทหารที่เหลือมาสมทบเถอะขอรับ” จุนเฟิงเอ่ยเตือนเขา ทหารเพียงเท่านี้จะไปช่วยชาวบ้านได้อย่างไร “ให้พวกเขาตามไปทีหลังแล้วกัน กว่าจะรอรวมพลได้คงไม่เหลือชาวบ้านให้เราช่วยเหลือได้แล้ว” เขากล่าวเสียงเย็น เยี่ยนเฉินเร่งความเร็วของม้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนหมู่บ้านมีแต่คนแก่กับเด็กทั้งนั้นพวกเขาจะช่วยเหลือตัวเองได้อย่างไร จุนเฟิงหมดปัญญาจะรั้ง เยี่ยนเฉินมักใจร้อนวู่วามเช่นนี้ตลอด เมื่อเขาได้รับภารกิจมาเขาก็จะต้องเร่งทำมันให้สำเร็จลุล่วงให้เร็วที่สุด โดยไม่คำนึงถึงอันตรายที่อยู่ตรงหน้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือหมู่บ้านขนาดเล็ก บ้านหลายหลังถูกไฟเผามอดไหม้จนเหลือแต่ซาก เยี่ยนเฉินกัดฟันกรอด มือแกร่งกำดาบแน่น เขากระโดลงจากหลังม้าและเดินลัดเลาะเข้าไปในหมู่บ้าน “แล้วเราจะทำอย่างไรกับชาวบ้านพวกนี้ล่ะพี่ใหญ่” เสียงหน

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 76 กักบริเวณ

    บทที่ 76 กักบริเวณ “ขององค์หญิงสิบสี่เพคะ” นางกำนัลข้างกายของฮองเฮาบอกนางเสียงสั่น “บอกให้นางเลิกแจกอาหารให้กับชาวบ้านเสีย และให้นางมาพบเรา” เสียงที่เคยอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเย็นทันที พระชายาของชินอ๋องอยู่ในอาการตกตะลึง บะหมี่ขององค์หญิงสิบสี่เป็นอะไรกันถึงกับต้องให้หยุดแจก “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเพคะ” ชายาเอกในชินอ๋องถามนางด้วยความเป็นห่วง “รอนางมาก่อนแล้วเราจะพูดรอบเดียว” สีหน้าของฮองเฮามีความจริงจังขึ้นมาทันที องค์หญิงเข่อซิงเดินตามนางกำนัลของฮองเฮามาด้วยสีหน้ามึนงง นางกำลังนั่งสนทนาอยู่กับพี่สิบเอ็ดอยู่แล้วก็โดนเรียกให้มาพบ “ถวายบังคมเพคะ” “อืม เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราเรียกเจ้ามาทำไม” ฮองเฮาถามเข่อซิงเสียงเย็นทรงอำนาจ เข่อซิงกำชายกระโปรงแน่น มือบางสั่นสะท้าน เสด็จพ่อของนางไม่อยู่ตรงนี้ไม่มีใครสามารถช่วยนางออกไปจากสถานการณ์นี้ได้ “ไม่ทราบเพคะ” องค์หญิงสิบสี่อาจจะกล้าทำตัวถือดีใส่คนอื่นแต่ไม่ใช่กับฮองเฮาผู้นี้ นางก้มหน้าลงลมหายใจเริ่มหอบถี่ ตอบคำถามเสียงสั่น“เจ้าลอ

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 75 โรงทาน

    บทที่ 75 โรงทาน “ท่านแม่!” เจียวเจี้ยตะโกนเรียกจินเยว่และรีบวิ่งมาหามารดาของเขา“มีอะไรลูก” “มีคนแอบดูอยู่ขอรับ” เจ้าตัวน้อยกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูนาง จินเยว่ไม่ได้หันไปมองเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัว โฉมสะคราญและนางกำนัลช่วยกันทำบะหมี่น้ำจนเสร็จ จินเยว่ก็บอกให้พวกนางไปพักและห้ามใครเข้ามาอีก จินเยว่ยืนต้มเผือกหลายหัวจนสุกก็ยกมันกลับเข้าตำหนักไป คนที่แอบดูอยู่พอเห็นว่านางเดินเข้าตำหนักไปแล้วก็รีบไปรายงานนายของตน “องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันไปแอบดูมาแล้วเพคะ แม่นางจินเยว่นางทำบะหมี่น้ำและหัวเผือกต้มเพคะ” นางรีบพูดเป็นพัลวัน “หัวเผือกต้มเนี่ยนะ นางไม่มีหัวคิดหรือ” จะทำโรงทานทั้งทีแต่กลับจะทำแค่เผือกต้ม แต่ก็ดีแล้วนางจะได้สร้างความอับอายให้ตัวเอง “ท่านอ๋องชอบคุยโม้ว่าหลานสาวของเขาเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้ แท้จริงแล้วก็ออกจะพูดเกินจริงไปหน่อยนะเพคะ” นางรีบพูดเอาใจองค์หญิงเจียอี “เจ้าพูดถูก เขาก็แค่คนที่ครอบครัวแตกแยก พอวันหนึ่งกลับมีขึ้นมาจะอวดอ้างเกินจริงก็ไม่แปลก อาหารที่เสร็จแล้วจะถูกนำ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status