ตอนที่ 47. ไม่เหมือนใคร

ผู้มาใหม่เป็นหญิงวัยสามสิบปีกว่าปี แต่งตัวจัดจ้าน เส้นผมหยักศกยาวเลยไหล่ สวมแว่นกันแดดอันใหญ่ ทาปากสีแดงแปร๊ด ด้านนอกยังเห็นว่ามีคนถือของให้ยืนรออยู่ด้วย ดูก็รู้ว่าเป็นคุณนายผู้มีเงินแน่นอน ในหัวว่านอันอันจึงมีแต่คำว่า

‘ปลาอ้วนตัวใหญ่ !’

“ห้องเสื้อเสียนฮวายินดีต้อนรับค่ะ”

หลี่จิ้ง เป็นคุณนายของหลี่หลงปิน เจ้าสัวโรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าผู้ร่ำรวย คนรู้กันทั่วว่าหล่อนเป็นพวกชอบแต่งตัว ชอบเสื้อผ้ายี่ห้อหรูไม่ว่าจะเป็นของทั้งในและนอกประเทศ อันที่จริงฐานะอย่างเธอไม่มีทางจะมาเดินบนถนนเทศกาลที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนอย่างนี้แน่นอน

แต่เพราะรถยนต์เสียอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ขณะรอซ่อมรถเธอจึงลากคนรับใช้มาเดินเล่นดูแก้เบื่อ ดีกว่าไม่มีอะไรทำ ทว่าข้าวของในงานเทศกาลนี้กลับน่าสนใจกว่าที่คิด คนรับใช้ด้านนอกร้านจึงกำลังถือของเต็มสองมือ

ขณะเดินเที่ยวอยู่นั้นก็ได้เห็นตึกแถวนี้เข้า ร้านริมทั้งสองมีคนเต็มแน่นทว่าร้านตรงกลางกลับโล่งไร้คน เมื่อสายตาไปตกอยู่บนชุดที่ใส่หุ่นตั้งแสดงอยู่ผ่านกระจกใสคุณนายหลี่จิ้งก็ก้าวขาไม่ออกทันที ในใจเต้น