All Chapters of โปรดอย่าหย่าก่อน: Chapter 11 - Chapter 20

06คนไม่กลัวเมียหลังจากไข้ลดลงจนหายดีคนโปรดก็กลับมาทำงานตามปกติ นึกถึงสิ่งที่ทำตอนไม่สบายแล้วอยากจะทึ้งผมตัวเองแรง ๆ ให้ได้สติเขาไม่ควรไปทำตัวออดอ้อนออเซาะแบบนั้นกับมาก่อนเหมือนตอนเป็นแฟนกัน เป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง ต่อให้ตอนนี้สถานะของเราสองคนคือสามีภรรยา แต่นั่นก็เพราะพ่อของเขากับพ่อของมาก่อนจับคู่ให้เราต่างหาก ความรู้สึกและความสัมพันธ์ของเราจริง ๆ ก็แค่อดีต เขาและมาก่อนเป็นแค่แฟนเก่าที่ไม่ควรกลับมามีความรู้สึกอะไรต่อกันอีกไม่อย่างนั้น... อาจจะเจ็บอีกครั้งก็ได้“คุณโปรดคะ คุณโปรด..” ณิชาเอ่ยเรียกเจ้านายตัวเองที่นั่งเหม่อลอย แต่ดูเหมือนว่าเสียงของเธอไม่เข้าหูคนโปรดเลยสักนิด “คุณโปรดคะ!”“อะ เอ่อ.. ครับ” ร่างเล็กสะดุ้งตกใจครั้นเลขาสาวเรียกชื่อกันเสียงดังลั่น“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ วันนี้ดูคุณโปรดเหม่อ ๆ ตั้งแต่เช้าแล้ว”เพราะเรื่องก่อนหน้านี้คอยกวนใจคนโปรดอยู่ตลอด ทำให้ไม่สมาธิทำงานเลยตั้งแต่เช้า หากเป็นแบบนี้ต่อไปวันนี้คงเสียงานเสียการแน่ ๆ“ไม่มีอะไรครับ แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย ว่าแต่คุณณิชามีเรื่องอะไรจะคุยกับโปรดนะครับ”“คือณิเอาข้อมูลของลูกค้ามาให้น่ะค่ะ คนที่นัดคุยเรื่องชุด

08พบปะปะทะฝีปากกับศัตรูเสียงหม้อดังกระทบกันอยู่ในครัว คนตัวเล็กวุ่นวายอยู่กับการทำอาหารเช้า แม้ว่าจะมีแม่บ้านถึงสองคนทว่าหน้าที่ทำอาหารเช้าเป็นของคนโปรด ยกเว้นช่วงเย็นแม่บ้านสาวสองคนจะทำเตรียมเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องงานบ้านคนโปรดไม่จำเป็นต้องทำอะไรพวกนี้เองคนโปรดจะชอบทำอาหารเวลามีเรื่องวุ่นวายในหัวให้คิด ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเขาได้เข้าไปดูความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ตามโซเชียล มีเพจซุบซิบดาราคนดังออกมาโพสต์ถึงสินค้าตัวใหม่ของแบรนด์ Chaucer อีกทั้งยังแนบรูปเขาติดไปด้วย มีหลายคอมเมนต์ที่ชื่นชมในสินค้าใหม่ แต่ก็มีอยู่หลายคอมเมนต์ที่วิจารณ์พาดพิงมาถึงรองประธานบริษัทอย่างคนโปรดคนที่รู้จักคนโปรดเผิน ๆ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลวรากุลปรีชาทรัพย์เป็นเหมือนคุณชายที่ทำอะไรเองไม่เป็น เกิดมาสุขสบายอยู่บนกองเงินกองทอง ทั้งยังโชคดีที่ได้ไปเรียนต่างประเทศทำงานสายแฟชั่นจนเป็นที่รู้จักแต่ใครจะรู้ว่ากว่าคนโปรดจะมาอยู่จุดนี้ได้ต้องพยายามมาตั้งเท่าไร จริงอยู่ที่เขาเกิดมาบนกองเงินกองทองเพราะพ่อกับแม่ช่วยกันสร้างมาจนลูกอย่างเขาได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ทว่าคนพวกนั้นไม่คิดบ้างหรือไง

10แคมป์กับครอบครัวในช่วงวันหยุดยาวปิติภัทรพ่อของคนโปรดออกความคิดชวนคนในครอบครัวไปเที่ยวด้วยกัน รวมถึงครอบครัวของมาก่อน พวกท่านลงความเห็นกันว่าจะไปเดินป่าตั้งแคมป์กันที่ต่างจังหวัด ซึ่งจะมีไกด์คอยนำทางจริง ๆ แล้วอาทิตย์นี้คนโปรดมีนัดคุยงานกับโอบ แต่ทางนั้นติดต่อมาว่ามีธุระด่วนจึงขอเลื่อนนัด เลยเข้าจังหวะพอดิบพอดี จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะพ่อรู้ตารางงานของเขาทุกอย่างส่วนมาก่อนเห็นคนโปรดไปด้วยไปเรื่องอะไรที่เขาจะอยู่บ้านเฉย ๆ ทุกคนไปกันหมดเขาก็ต้องไปอยู่แล้ว“มึงเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอโปรด”“อือ” ชายหนุ่มครางตอบในลำคอ ไม่ได้หันไปให้ความสนใจกับคนถาม เขากำลังศึกษาเส้นทางของป่าที่พ่อส่งให้ คนโปรดต้องเตรียมตัวให้พร้อมเพราะนอกจากเดินป่าแล้วยังต้องตั้งแคมป์กางเต็นท์ที่นั่นอีกมาก่อนทอดมองไปทางร่างเล็กพักหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าครัวไปหยิบเอาผลไม้ออกมาล้างพร้อมปอกใส่จานเสร็จสรรพ ถือออกมาวางลงที่โต๊ะกลม พร้อมน้ำผลไม้รสโปรดของคนโปรดสามสี่วันที่ผ่านมาเราทั้งสองคนไม่ค่อยลับฝีปากใส่กันสักเท่าไร ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดคุยกันดี ๆ เสียทีเดียว“กูปอกผลไม้มาให้”“มึงกินเลย กูไ

12ไม่มีเพชรแต่มีทองใช้ชีวิตอยู่ในป่าสองวันสองคืนก็พากันกลับบ้านเข้าเมืองอันแสนวุ่นวายต่อ สิ่งแรกที่คนโปรดทำคือการเข้าบริษัท ตอนไปอยู่ในป่าสัญญาณไม่ค่อยดีเท่านักใครติดต่อมาบ้างเขาก็ไม่รู้ ทว่าพอออกมาจากป่าข้อความก็แจ้งเตือนราวกับมีใครตายทั้งที่เป็นวันพักผ่อนแต่พนักงานบางคนยังทำงานที่บ้านอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ส่งงานมาให้เขาตรวจโดยตรง ทั้งยังขอคำปรึกษาเรื่องชุดที่ต้องการแก้ ไหนจะเรื่องวัสดุนำเข้าที่ดูเหมือนจะติดปัญหานิดหน่อย เพราะล็อตล่าสุดที่ส่งมา เนื้อผ้าแตกต่างจากครั้งอื่น ๆวันนี้คนโปรดเลือกที่จะนั่งทำงานบริษัทแม้ว่าจะยังเป็นช่วงวันหยุดอยู่ก็ตาม ถึงอย่างนั้นก็มีพนักงานสองสามคนที่ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนมานั่งทำงานที่นี่เหมือนกันติ๊ง~มือขาวหยิบมือถือที่วางอยู่ขึ้นมาทั้งที่ตาจดจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า ก่อนจะละไปอ่านแจ้งเตือนเมื่อครู่ พลางทอดถอนใจใส่ข้อความของคนที่ส่งมา พร้อมกับกดเข้าไปตอบMk : ที่รักกกกกกกกกกกP : มีอะไรMk : เย็นชายังวะ!P : ถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ต้องทักมา กูจะทำงานMk : ไปหาได้ไหม เบื่อP : แม่ให้มึงเฝ้าร้านไม่ใช่หรือไง จะสาระแนวิ่งแจ้นมาหากูทำไมMk : หยาบคายจังที่ร

14หากคนหนึ่งเป็นไฟอีกคนจะเป็นน้ำ..น้ำมันคนโปรดคุยรายละเอียดเรื่องงานกับโอบจนเกือบเที่ยงวัน จากนั้นเข้าไปสั่งงานที่บริษัท ก่อนจะกลับมาที่บ้านเพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมา แม้จะไม่ได้มากนักแต่ก็ใม่อยากฝืนไปนั่งทำงานทั้งที่อาการไม่ค่อยดี ทว่ายังหอบเอางานมาทำต่อที่บ้านทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านก็รับรู้ถึงรังสีความอาฆาตบางอย่าง ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นสามีนั่งหน้าตึง เคร่งขรึมไม่พูดไม่จาอยู่ตรงห้องนั่งเล่น คนโปรดทำเป็นไม่สนใจ และกำลังจะเดินขึ้นห้อง ทว่ากลับต้องชะงักฝีเท้าหยุดนิ่งเมื่ออีกคนเอ่ยถามขึ้น“ไปไหนมา” ดวงหน้าหล่อหันมองภรรยาเพื่อฟังคำตอบ“ทำงาน”“ทำงาน? เฮอะ! ทำงานอะไรที่ร้านอาหารตั้งแต่เช้า” แค่นเสียงเฮอะเบา ๆ ในลำคอราวกับไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย“ก็กูไปคุยงาน มึงมีปัญหาอะไร”“กับไอ้เหี้ยโอบอะนะ”“เรียกเขาดี ๆ”“ทำไม กูจะเรียบกมันแบบนี้แล้วมึงจะทำไม!”มาก่อนตอนนี้เหมือนหมาบ้าที่ไม่สามารถยับยั้งโทสะของตัวเองได้ เนื่องจากเก็บกดความหงุดหงิดเอาไว้ตั้งแต่เห็นรูปที่จีซุนส่งมา“กูไม่ว่างจะมาทะเลาะกับมึงนะก่อน” มีสักวันไหมที่ไม่ต้องมีปากเสียงกัน ดูท่าแล้วคงจะยาก“มึงเคยรับปากกูแล้วไม่ใช่ห