08

08

พบปะปะทะฝีปากกับศัตรู

เสียงหม้อดังกระทบกันอยู่ในครัว คนตัวเล็กวุ่นวายอยู่กับการทำอาหารเช้า แม้ว่าจะมีแม่บ้านถึงสองคนทว่าหน้าที่ทำอาหารเช้าเป็นของคนโปรด ยกเว้นช่วงเย็นแม่บ้านสาวสองคนจะทำเตรียมเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องงานบ้านคนโปรดไม่จำเป็นต้องทำอะไรพวกนี้เอง

คนโปรดจะชอบทำอาหารเวลามีเรื่องวุ่นวายในหัวให้คิด ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเขาได้เข้าไปดูความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ตามโซเชียล มีเพจซุบซิบดาราคนดังออกมาโพสต์ถึงสินค้าตัวใหม่ของแบรนด์ Chaucer อีกทั้งยังแนบรูปเขาติดไปด้วย มีหลายคอมเมนต์ที่ชื่นชมในสินค้าใหม่ แต่ก็มีอยู่หลายคอมเมนต์ที่วิจารณ์พาดพิงมาถึงรองประธานบริษัทอย่างคนโปรด

คนที่รู้จักคนโปรดเผิน ๆ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลวรากุลปรีชาทรัพย์เป็นเหมือนคุณชายที่ทำอะไรเองไม่เป็น เกิดมาสุขสบายอยู่บนกองเงินกองทอง ทั้งยังโชคดีที่ได้ไปเรียนต่างประเทศทำงานสายแฟชั่นจนเป็นที่รู้จัก

แต่ใครจะรู้ว่ากว่าคนโปรดจะมาอยู่จุดนี้ได้ต้องพยายามมาตั้งเท่าไร จริงอยู่ที่เขาเกิดมาบนกองเงินกองทองเพราะพ่อกับแม่ช่วยกันสร้างมาจนลูกอย่างเขาได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ทว่าคนพวกนั้นไม่คิดบ้างหรือไงว่าที่เขาประสบความสำเร็จได้ก็เพราะความพยายามของตัวเขาเอง

ยังมีบางคนบอกว่าเขาหยิ่งผยอง เดินเชิดหน้าเชิดตาไม่ยิ้มแย้ม แต่นั่นมันก็เป็นบุคลิกที่เขาเป็นมาแต่ไหนแต่ไร หามีคนเข้ามาคุยด้วยเขาก็ยิ้มให้อยู่แล้ว หากรู้จักกันจริง ๆ ก็จะรู้ว่าเขาเป็นคนอัธยาศัยดีคนหนึ่ง เพียงแค่ไม่ชอบแสดงออกไปอย่างพร่ำเพรื่อเพราะรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นต้องยิ้มแย้มตลอดเวลา

คงเพราะมีความคิดแบบนี้ คนถึงได้มองว่าเขาหยิ่งอย่างนั้นก็ไม่แปลกใจสักเท่าไร

คนโปรดไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากมายกับนักเลงคีย์บอร์ดพวกนั้น ทว่าบางครั้งก็อดเก็บมาคิดไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าจะให้เขาโทษตัวเองที่เป็นอย่างคนพวกนั้นพูดกันไหม..ก็คงไม่ เพราะคนที่รู้จักเขาดีที่สุดก็คือเขาเอง

มาก่อนลงมาชั้นล่างด้วยหน้าตายังง่วงงุน เดินเข้าไปในครัวเห็นคนตัวเล็กกำลังวุ่นอยู่หน้าเตา ไม่รู้ว่ายังไม่ตื่นหรือว่าอะไรถึงได้ตรงเข้าไปกอดเอวบางเอาไว้ พลางซุกหน้าเข้ากับซอกคอหอม ร่างเล็กสะดุ้งตกใจเกือบทำ ตะหลิวหล่นจากมือ

“ไอ้ก่อน ปล่อย! ผีบ้าอะไรเข้าตั้งแต่เช้าอีก”

“อือ”

เสียงอื้ออึงดังอยู่ในลำคอ มาก่อนยังไม่ยอมปล่อยกอด ซุกหน้ากับซอกคออย่างเอาแต่ใจ คนโปรดขืนตัวเองให้ออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายทว่าไม่เป็นผล ยิ่งดิ้นแรงเท่าไรมาก่อนก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น

“เป็นอะไรของมึงก่อน”

“ขออยู่แบบนี้อีกแป๊บหนึ่ง”

น้ำเสียงอ้อแอ้เอ่ยขอกัน ไม่รู้ว่ามาก่อนเป็นอะไร เมื่อคืนนี้หลังจากที่เขาไล่ออกจากห้องก็เดินหน้าซึมออกไปไม่พูดไม่จา เช้านี้ยังมาทำตัวแปลก ๆ อีก

ทว่าคนโปรดกลับยืนนิ่งปล่อยให้มาก่อนกอดตามที่ขอ อาจจะเพราะลึก ๆ แล้วเขาก็รู้สึกผิดเรื่องที่พูดจาไม่น่าฟังใส่เมื่อคืน ทั้งยังไล่ให้ออกไปแบบนั้น

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่คนผิดฝ่ายเดียวสักหน่อย ในเมื่อมาก่อนต้องการยั่วโมโหเขาก่อนเอง

อีกไม่กี่วันก็ครบรอบหนึ่งเดือนที่เราแต่งงานกันแล้ว ยังไม่มีวันไหนที่เราญาติดีกันเลย ..ก็อาจจะมีบ้างที่เผลอญาติดีใส่กัน แต่ไม่นานก็มากัดกันเหมือนเดิม ไม่มีใครยอมใครเลยจริง ๆ

ทั้งที่คนโปรดพยายามเลี่ยงที่จะไม่ยุ่งเกี่ยว กลายเป็นอีกฝ่ายที่ดึงดันพาตัวเองเข้ามาวุ่นวายกับเขาแทน เรียกร้องความสนใจกันไม่หยุด

เพราะรู้จักกันมานานเขาถึงมองมาก่อนออกว่าสิ่งที่อีกคนทำคือต้องการอะไร แม้ว่าสี่ปีที่ผ่านมาเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม และเขาก็คิดว่ามาก่อนเองก็ดูเขาออกเหมือนกัน

ช่วงบ่ายของวันนี้คนโปรดออกมานั่งทำงานที่คาเฟ่ใกล้ที่ทำงานเพราะวันนี้เป็นวันหยุดเลยไม่อยากไปนั่งทำที่บริษัทและก็ไม่อยากนั่งทำที่บ้านด้วยเช่นกัน เปลี่ยนบรรยากาศบ้างเผื่อว่าจะคิดงานออก

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณโปรดหรือเปล่าครับ?”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักกัน ก่อนที่เจ้าของชื่อจะเงยหน้าขึ้นไปมอง ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มกำลังยกยิ้มให้กันเป็นการทักทาย คนโปรดมั่นใจว่าไม่เคยเจออีกคนมาก่อน

“ครับ”

“ผมชื่อโอบนะครับ เป็นลูกค้าที่นัดคุยงานกับคุณโปรดอาทิตย์หน้า”

“อ๋อ สวัสดีนะครับคุณโอบ” คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนทักทายอีกคน คนโปรดไม่เคยเห็นหน้าลูกค้าหรือติดต่อพูดคุยกันโดยตรงมาก่อน การประสานงานต่าง ๆ เป็นหน้าที่ของเลขา ฉะนั้นเลยไม่แปลกที่เขาจะไม่รู้จักชายตรงหน้า “นั่งด้วยกันก่อนไหมครับ”

“ผมไม่ได้รบกวนใช่ไหมครับ”

“ไม่ครับ”

ชายหนุ่มร่างสูงนั่งลงฝังตรงข้าม เป็นครั้งแรกที่โอบได้เจอตัวจริงของคนโปรด ก่อนหน้านี้เขาเห็นผ่านสื่อต่าง ๆ ที่ลงตามโซเชียลเท่านั้น หลังจากทำการศึกษาเรื่องแบรนด์เสื้อผ้าของคนโปรดมาได้สักพักก็คิดที่จะลงทุนสั่งทำเสื้อผ้ากับทางบริษัท เลยทำการติดต่อไปหาเลขาส่วนตัวของคนตรงหน้า และอาทิตย์หน้าเขาสองคนมีนัดคุยกันเรื่องรายละเอียด

“แล้วนี่คุณโปรดกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ ผมถามได้หรือเปล่า?” สายตากวาดมองไปบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยแผ่นกระดาษ

“พอดีโปรดกำลังจะวาดแบบไปนำเสนอคุณโอบน่ะครับ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอกันเสียก่อน” คนพูดยิ้ม ๆ พลางเก็บกระดาษบนโต๊ะ

“จริงเหรอครับ ผมดูได้ไหม”

“ยังไม่ถึงไหนเลยครับ เอาไว้ค่อยดูวันที่เรานัดกันดีกว่า”

คนโปรดไม่สะดวกที่จะให้โอบดูงานก่อนเพราะเขาไม่ชอบให้คนอื่นเห็นงานที่ตัวเองทำยังไม่เสร็จ อีกอย่างเป็นแค่แบบร่างคร่าว ๆ เท่านั้น

“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ”

“สั่งอะไรมาทานไหมครับ เดี๋ยวโปรดเลี้ยงเอง”

“ผมขอเป็นคนเลี้ยงดีกว่าครับ”

“จะให้ลูกค้ามาเลี้ยงได้ยังไงล่ะครับ”

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลยครับ ถือเสียว่าเป็นการทำความรู้จักกัน แล้วก็ขอโทษที่รบกวนเวลาทำงานของคุณโปรดด้วย”

“อืม.. ถ้าอย่างนั้นต่างคนต่างสั่งคงจะดีที่สุดครับ”

คนโปรดเอ่ยยิ้ม ๆ เขาไม่ได้อยากให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจ แต่ก็ไม่อยากให้โอบเสียเงินเลี้ยงเขาเหมือนกัน เขาจะมีความคิดหนึ่งที่ว่าเงินตัวเองก็มีทำไมต้องให้คนอื่นเลี้ยง หากมีใครได้ยินความคิดนี้ของเขาคงนึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย ทว่ากลับกันเขาจะชอบเป็นฝ่ายจ่ายเงินเลี้ยงให้คนอื่นมากกว่า

ดูท่าโอบจะชอบคนอย่างคนโปรดเสียด้วย คนที่ดูจะเหมือนจะเป็นมิตรแต่แอบหยิ่งอยู่เล็ก ๆ ช่างเป็นคนที่น่าสนใจดีจริง ๆ

มาก่อนขับรถออกมาจากบ้านตรงมาที่บริษัทของคนโปรดคิดว่าอีกคนอยู่หอบเอางานมาทำที่นี่ ทว่าสายตากลับหันไปเห็นร่างคุ้นตากำลังหัวเราะคิดคักอยู่กับชายคนหนึ่งที่เขาเองก็รู้จัก

ตั้งใจจะแวะมารับไปหาข้าวเที่ยงกินด้วยกัน แต่ดูเหมือนจะอิ่มความสุขมากอยู่แล้ว รถยนต์จอดนิ่งอยู่ที่เดิมหลายนาที จ้องมองไปที่ชายหนุ่มสองคนไม่วางตา พลันอารมณ์ยิ่งคุกรุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าหล่อเรียบนิ่ง ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกหนักเบาไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาใครบางคน

กริ่ง~

เสียงกริ่งหน้าประตูร้านดังขึ้นต้อนรับลูกค้าคนใหม่ที่เข้ามา มาก่อนเลือกโต๊ะที่นั่งอยู่เยื้องกับคนโปรด เพราะต้องการให้อีกคนมองเห็นแต่ดูเหมือนว่าคนโปรดแทบไม่ได้สนใจอะไรรอบตัวเลยสักอย่าง

“อยากกินอะไรสั่งเลยนะเราเลี้ยงเอง” มาก่อนเอ่ยบอกหญิงสาวที่ตัวเองโทรตามให้มาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ และดูเหมือนว่ามันจะดังพอที่จะเข้าหูคนโปรด ทำให้อีกคนหันมามองกัน ทว่าเพียงแค่เสี้ยววิก็กลับไปยิ้มแป้นให้กับชายหนุ่มอีกคนตรงหน้าตามเดิม

“อะไรก็ได้เลยเหรอคะ?”

“ครับ อะไรก็ได้เลยที่ลูกหว้าอยากกิน”

“แล้วถ้าหว้าอยากกิน..”

มือขาววางทาบลงบนหลังมือมาก่อน ส่งสายตายั่วยวนกันถึงขั้นสุด มาก่อนยกยิ้มหวานกลับไป หางตายังเหลือบมองปฏิกิริยาของภรรยาตัวเอง แต่คนโปรดยังคงไม่สนใจกันดังเดิม

การทำแบบนี้สำหรับคนโปรดก็ไม่ต่างอะไรจากการเรียกร้องความสนใจกัน เมื่อคืนนี้ที่ส่งข้อความมาหาเขาก็เป็นรูปแบบเดียวกัน ครั้งนี้คนโปรดเลยไม่อยากให้ความสนใจอะไรมาก อีกอย่างตอนนี้นั่งอยู่กับลูกค้า เขาไม่อยากทำให้ตัวเองดูไม่ดี แม้จะมีท่าทีนิ่งเฉย แต่ก็แอบหงุดหงิดอยู่เหมือนกันที่เห็นสองคนนั้นถึงเนื้อถึงตัวราวกับสนิทสนมกันมาก

เมื่อเช้านี้คงจะผีเข้าจริง ๆ ถึงได้ทำแบบนั้นกับเขา ไม่น่ายืนนิ่งให้มันกอดเลย!

“อาทิตย์หน้าเรามีนัดกันช่วงเช้าใช่ไหมครับ” โอบเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ใช่ครับ”

“ให้ผมไปรับคุณโปรดที่บ้านไหมครับ”

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ โปรดเกรงใจ”

“ถือโอกาสไปทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนคุยงานไม่ได้เหรอครับ?”

สีหน้าคาดหวังของโอบฉายชัดขึ้นจนคนโปรดไม่กล้าปฏิเสธเป็นครั้งที่สอง

“เอาแบบนี้ดีไหมครับ คุณโอบนัดโปรดมาว่าจะทานข้าวเช้าร้านไหน เดี๋ยวโปรดจะเป็นคนไปหาเอง คุณโอบจะได้ไม่ต้องขับรถไปรับโปรด”

“อย่างนั้นก็ได้ครับ แค่ได้ทานข้าวกับคุณโปรดสักมื้อก็โอเคแล้วครับ”

“ครับ” คนโปรดยกยิ้มบาง ๆ ให้อีกฝ่าย หากไม่คิดอะไรมากประโยคคำพูดของโอบก็ดูไม่มีอะไรแอบแฝงเลย แต่ถ้าหากคิดเยอะแบบเขาฟังดูแล้วแอบรู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน

“ถ้าอย่างนั้นผมขอแลกช่องทางติดต่อส่วนตัวคุณโปรดไว้ได้ไหมครับ วันที่นัดกันผมจะได้ส่งชื่อร้านอาหารไปให้”

“อ่า.. ได้ครับ”

โอบยกยิ้มกว้างพลางยื่นมือถือส่งให้คนโปรดกดเพิ่มเพื่อนในไลน์ จุดประสงค์ของเขาก็เพื่อติดต่อไปหาอีกฝ่ายจริง ๆ แต่นอกจากเรื่องงานแล้วอาจจะมีอย่างอื่นด้วยหรือเปล่าเขาก็ยังไม่แน่ใจ

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า ไว้จะทักไปหานะครับ”

“ครับ”

ความรู้สึกแปลก ๆ ที่มีต่ออีกฝ่ายไม่ใช่ความรู้สึกที่เขาคิดไปเองแน่ ๆ ถึงอย่างนั้นคนโปรดก็ไม่อยากใส่ใจอะไรมากนัก เพราะสำหรับเขาแล้วโอบก็คือลูกค้าคนหนึ่ง การติดต่อพูดคุยกันเรื่องงานก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ แม้ว่าจริง ๆ แล้วควรติดต่อผ่านเลขาไม่ใช่เขาก็ตาม

คนโปรดตรวจดูความเรียบร้อย เก็บของเสร็จก็เดินไปจ่ายเงินที่หน้าเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินผ่านสามีออกไปจากร้าน ปล่อยให้อีกคนมองตามแผ่นหลังอย่างหัวเสีย

ไม่รู้ว่าทำไมถึงกลายเป็นมาก่อนทุกครั้งที่รู้สึกไม่สบอารมณ์แบบนี้ ทั้งที่ต้องการจะยั่วโมโหอีกฝ่ายแต่กลายเป็นเขาเองที่รู้สึกไม่ดี

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk 

คนที่หึงขนาดนี้แต่ปากแข็งยิ่งกว่าหินคือใครค่ะ?

เฉลย มาก่อน