06

06

คนไม่กลัวเมีย

หลังจากไข้ลดลงจนหายดีคนโปรดก็กลับมาทำงานตามปกติ นึกถึงสิ่งที่ทำตอนไม่สบายแล้วอยากจะทึ้งผมตัวเองแรง ๆ ให้ได้สติ

เขาไม่ควรไปทำตัวออดอ้อนออเซาะแบบนั้นกับมาก่อนเหมือนตอนเป็นแฟนกัน เป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง ต่อให้ตอนนี้สถานะของเราสองคนคือสามีภรรยา แต่นั่นก็เพราะพ่อของเขากับพ่อของมาก่อนจับคู่ให้เราต่างหาก ความรู้สึกและความสัมพันธ์ของเราจริง ๆ ก็แค่อดีต เขาและมาก่อนเป็นแค่แฟนเก่าที่ไม่ควรกลับมามีความรู้สึกอะไรต่อกันอีก

ไม่อย่างนั้น... อาจจะเจ็บอีกครั้งก็ได้

“คุณโปรดคะ คุณโปรด..” ณิชาเอ่ยเรียกเจ้านายตัวเองที่นั่งเหม่อลอย แต่ดูเหมือนว่าเสียงของเธอไม่เข้าหูคนโปรดเลยสักนิด “คุณโปรดคะ!”

“อะ เอ่อ.. ครับ” ร่างเล็กสะดุ้งตกใจครั้นเลขาสาวเรียกชื่อกันเสียงดังลั่น

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ วันนี้ดูคุณโปรดเหม่อ ๆ ตั้งแต่เช้าแล้ว”

เพราะเรื่องก่อนหน้านี้คอยกวนใจคนโปรดอยู่ตลอด ทำให้ไม่สมาธิทำงานเลยตั้งแต่เช้า หากเป็นแบบนี้ต่อไปวันนี้คงเสียงานเสียการแน่ ๆ

“ไม่มีอะไรครับ แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย ว่าแต่คุณณิชามีเรื่องอะไรจะคุยกับโปรดนะครับ”

“คือณิเอาข้อมูลของลูกค้ามาให้น่ะค่ะ คนที่นัดคุยเรื่องชุดกับคุณโปรดอาทิตย์หน้า เขาติดต่อมาบอกว่าอยากคุยกับคุณโปรดโดยตรง ส่วนรายละเอียดเรื่องชุดทางลูกค้าจะขอปรึกษากับคุณโปรดวันที่นัดเจอกันอีกที”

แม้ว่าคนโปรดจะไม่ได้เป็นหัวหน้าแผนกออกแบบโดยตรง แต่เขายังรับหน้าที่ในพบปะพูดคุยเรื่องรายละเอียดกับลูกค้าด้วยตัวเอง เพราะหากมีส่วนไหนผิดพลาดไปอย่างน้อยเขาก็ออกหน้าปกป้องลูกน้องได้

ต่อให้เป็นถึงรองประธานแต่คนโปรดก็ทำงานแทบไม่ต่างจากพนักงานคนหนึ่ง ใช่ว่าจะวุ่นวายกับการทำงานมากนัก ทว่าทุกอย่างต้องผ่านการตรวจสอบจากเขาก่อนเสมอ ตั้งแต่การออกไปแบบไปจนถึงการผลิต และใช่ว่าจะนั่งอยู่ที่โต๊ะรอรับเอกสารรายงานจากเลขาอย่างเดียว คนโปรดจะเดินตรวจหน้างานด้วยตัวเองสัปดาห์ละสามครั้ง

อาจจะมีบ้างที่พนักงานรู้สึกกดดัน เพราะเจ้านายคนนี้ค่อนข้างละเอียดอ่อนเรื่องงาน แทบจะไม่ให้มีข้อผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้น

แบรนด์เสื้อผ้า Chaucer เป็นแบรนด์ที่คนสมัยใหม่รู้จักเป็นอย่างดี อีกทั้งคนโปรดยังเป็นถึงดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียง เคยออกรายการทีวีของต่างประเทศอยู่สองถึงสามครั้ง หรือหากค้นหาตามเว็บไซต์ต่าง ๆ ก็จะเห็นหน้าตาและประวัติของเขาให้ได้เห็นได้อ่าน

นอกจากนี้ทางบริษัทยังมีการรับงานออกแบบและผลิตเสื้อผ้าตามที่ลูกค้าต้องการ สามารถนำไปจำหน่ายในชื่อของแบรนด์ตัวเองได้ แต่มีเงื่อนไขคือต้องให้เครดิตกับทางบริษัทและแบ่งเปอร์เซ็นต์จากการขาย 5 เปอร์เซ็นต์ต่อชิ้น

เรียกได้ว่าเป็นการร่วมทำธุรกิจกับคนที่อยากลงทุน เพราะวัสดุต่าง ๆ ที่ทางบริษัทใช้ผลิตเสื้อผ้านำเข้ามาจากต่างประเทศ ซึ่งถือได้ว่าคุ้มค่าแก้การลงทุน ร่วมถึงผู้บริโภคที่ไม่มีทางผิดหวังหากซื้อสินค้าจากแบรนด์ Chaucer

“ครับ วางแฟ้มไว้ได้เลยเดี๋ยวโปรดอ่านที่เหลือเอง”

“ค่ะ” หญิงสาวค้อมศีรษะให้เจ้านายเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป

คนโปรดเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางปิดเปลือกตาลง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะปล่อยออกมายาวเพื่อทำสมาธิไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน

.

.

เสียงเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่มไปทั่วทุกบริเวณของสนามแข่ง รถสปอร์ตสองคันขับเทียบกัน ต่างคนต่างต้องการที่จะขึ้นนำ มีบางโค้งที่ปาดหน้าแซงกันไป ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเหยียบคันเร่งแซงในโค้งสุดท้ายก่อนที่จะเข้าเส้นชัย และกลายเป็นผู้ชนะในการแข่งขันนี้

ร่างสูงโปร่งในชุดนักแข่งสีแดงดำก้าวลงมาจากรถก่อนถอดหมวกนิรภัยออก ผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเสียทรงจนยุ่งเหยิง ทว่าไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดน้อยลงไป พลางหันไปยกยิ้มให้กับเพื่อนที่เข้าเส้นชัยมาในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน

ชายหนุ่มอดีตนักแข่งที่คว้ารางวัลมาหลายสนามเมื่อสองปีก่อน จนสามารถสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองกลายเป็นที่รู้จักอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมาผู้เป็นแม่เอ่ยขอกันว่าอยากให้เลิกขับรถแข่งพวกนี้ เพราะมันอันตรายเกินไป หากแค่ขับเล่นไม่ได้จริงจังนักเธอก็อนุญาต ทว่าให้ไปตระเวนแข่งที่นั่นทีที่นี่ทีเธอกลัวว่าลูกชายจะเกิดอันตรายระหว่างแข่ง ไม่ใช่ว่าคิดในแง่ลบแต่อะไรก็ไม่แน่นอนซึ่งเธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

อีกอย่างมาโปรดเองก็เรียนจบบริหารมานวมลเลยอยากให้ลูกชายได้เข้ามาช่วยงานธุรกิจของที่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารที่มีตั้งแต่สาขาใหญ่ไปถึงสาขาย่อยอีก 7 จังหวัด ไหนจะร้านทองอีกสองแห่งในกรุงเทพฯ

เพราะอย่างนั้นมาก่อนถึงได้หันหลังบอกลาวงการแข่งรถสปอร์ต แต่ก็ยังนัดเพื่อนมาแข่งรถเล่นกันเวลาเบื่อ ๆ ซึ่งสนามที่ใช่แข่งก็เป็นของรุ่นพี่ที่รู้จักกัน การเข้า ๆ ออก ๆ ที่นี่เลยไม่ใช่ปัญหาเท่าไรนัก

“ฝีมือไม่ตกเลยนี่มึง”

“ของแบบนี้มันอยู่ในสายเลือดว่ะพี่”

“ขี้โม้ฉิบหาย” วินเทอร์เบะปากใสรุ่นน้องที่ยิ้มหน้าบานยักคิ้วยักไหล่ให้กันอย่างภาคภูมิใจ ถึงอย่างนั้นก็ต้องยอมรับเลยว่ามาก่อนมันเก่งจริง ๆ ทั้งที่ไม่ได้ซ้อมบ่อยเหมือนแต่ก่อน ทว่าฝีมือของมันไม่ตกเลยสักนิด

เชนทร์เดินผ่านไปหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอย่างไม่สนใจต่อว่าตัวเองจะแพ้ราบคาบให้กับมาก่อน แม้จะไม่ได้เอ่ยปากชมแต่ก็นึกยินดีอยู่ในใจ เขารู้อยู่แล้วว่าเพื่อนคนนี้มันเก่ง หากชมสักนิดสักหน่อยก็คงจะเหลิงยิ่งกว่าเดิม เพราะฉะนั้นอยู่เงียบ ๆ แบบนี้ก็ดีแล้ว

“วันนี้ไม่ไปเฝ้าเมียที่บริษัทอีกหรือไง” ราเชนทร์เอ่ยถามเพื่อนสนิท เพราะเห็นว่าหลายวันที่ผ่านมามาก่อนเอาแต่วนเวียนไปเฝ้าคนโปรดที่บริษัท จากที่ปกติมักจะนัดเขากับจีซุนไปนู่นไปนี่ไม่เว้นวัน

“ไปให้มันเอาแฟ้มฟาดกูหัวแตกหรือไง” ไม่รู้ว่าไปกินอะไรผิดสำแดงมาคนโปรดถึงได้ฟาดงาฟาดงวงใส่ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา พอหมดพิษไข้ก็เริ่มกลับมาเป็นนางมารร้ายหน้ายักษ์ใส่เขาดังเดิม ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทั้งคอยป้อนข้าวป้อนยาไม่สำนึกบุญคุณกันเลยจริง ๆ

“ฮ่า ๆ มันฟาดมามึงก็ฟาดกลับไปดิว่ะ กลัวอะไร?”

เจ้าของสนามแข่งเลิกคิ้วถาม สีหน้ายียวนกับรอยยิ้มที่เยาะเย้ยกันทำให้มาก่อนรู้ได้ทันทีว่าวินเทอร์กำลังกล่าวหาว่าเขากลัวเมียอยู่ในใจแน่ ๆ

“ไม่ได้กลัว ก็แค่ไม่อยากลงไม้ลงมือ เพราะถ้าผมเอาจริงขึ้นมาโปรดมันสู้ผมไม่ได้หรอก”

เรื่องอะไรจะพูดออกไปว่ากลัว เพราะยังไงเสียจริง ๆ แล้วเขาก็ไม่กลัวอะไรคนโปรดเลยสักนิด ก็แค่ไม่อยากทะเลาะด้วย วันนี้จึงเลือกที่จะนัดเพื่อนมาสนามแข่ง

“ก่อนไม่กลัวโปรดจริง ๆ เหรอครับ” จีซุนถามขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบฟังคนอื่นพูดมานาน

“ก็เออสิว่ะ อย่างกูจะไปกลัวไอ้โปรดทำไม”

“อ๋อ.. ครับ”

เป็นอ๋อครับที่กวนตีนที่สุดเท่าที่มาก่อนเคยได้ยินมา น้ำเสียงเรียบนิ่งหน้าตาใสซื่อกับแววตาเป็นประกายที่ทอดมองกัน ดูก็รู้ว่าจีซุนต้องการจะกวนตีนกันชัด ๆ

ทว่ามาก่อนก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรกลับไปให้มากความ ปล่อยผ่านไปอย่างนั้นยิ่งทำให้จีซุนได้ใจหันไปยกยิ้มกับเชนทร์ราวกับว่าเขาไม่เห็นอย่างนั้นแหละ

“กูไปเปลี่ยนชุดก่อน คุยกับพวกมึงแล้วปวดหัว”

ที่จริงก็แค่อยากเลี่ยงประเด็นเรื่องกลัวเมีย หากยังยืนอยู่ยังไงก็ไม่มีทางจบเรื่องนี้ง่าย ๆ สู้หนีไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียดีกว่า

.

.

“คุณก่อนนี่ทั้งหล่อทั้งเก่งเนอะ ยิ่งใส่ชุดนักแข่งแบบนี้ยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่”

“นั่นสิ วาสนาคุณโปรดแท้ ๆ ฉันก็อยากมีสามีเพอร์เฟกต์อย่างคุณก่อนบ้างนะ”

“คะ คุณโปรด สวัสดีค่ะ”

คนโปรดยกยิ้มให้ก่อนจะเดินผ่านพนักงานสาวทั้งสองคนกลับไปที่ห้องทำงาน

คำพูดของทั้งสองคนเข้าหูเขาทุกคำ ไม่รู้ว่าพวกหล่อนชอบอะไรมาก่อนกันนักหนา วาสนาเขาอย่างนั้นหรือ อยากจะขำให้ฟันร่วงอยากตะโกนใส่หน้าว่าจริง ๆ แล้วมันคือเวรกรรมต่างหาก

ไม่รู้ว่าผีสางนางไม้ที่ไหนส่งไอ้แฟนเก่าบ้านั่นกลับมาหาเขา ทั้งที่เลิกกันไปตั้งสี่ปีแล้วแท้ ๆ

คนโปรดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ครั้นผีสางนางไม้ที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นพ่อตัวเองกับพ่อมาก่อน

ใช่ว่ามาก่อนจะเลวร้ายอะไรมากมายขนาดนั้น เพียงแต่เรื่องของเราจบกันไม่ค่อยสวยนัก สิ่งที่เราทั้งคู่ทำเอาไว้ต่างสร้างบาดแผลในใจให้แก่กัน เพราะแบบนั้นคนโปรดถึงคิดว่ามันเป็นเวรกรรมที่บางทีเราสองคนต้องกลับมาเพื่อชดใช้ให้แก่กัน

ครืน.. ครืน..

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเรียกสติคนที่นั่งหน้าหงิกหน้างอกับคำพูดของพนักงาน มือเรียวหยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย กระทั่งได้ยินเสียงหวานของเพื่อนรักก็พลันยิ้มได้อีกครั้ง

“ใกล้เลิกงานหรือยัง”

“ใกล้แล้ว เรากำลังจะเก็บของกลับบ้าน วิโทรมามีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดถึงตั้งแต่แกแต่งงานเราก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย” ปลายสายแสร้งทำเป็นน้อยใจทั้งที่เธอเองก็ไม่ว่างเหมือนกัน

“งั้นเดี๋ยวเราไปรับที่ทำงานแล้วไปหาอะไรกินกันไหม”

“เอาสิ เดี๋ยวฉันเก็บของรอ”

“อือ เจอกัน”

“จ้ะ”

วิเวียนกดวางสายก่อนจะเก็บข้าวเก็บของใส่กระเป๋า ตรวจสอบความเรียบร้อยภายในสตูดิโอถ่ายของเธอครบทุกจุดถึงได้ออกมารอคนโปรดหน้าสตูดิโอ

นับตั้งแต่วางสายก็เกือบสามสิบนาทีกว่าคนโปรดจะมาถึงที่ทำงานของเพื่อนรัก เพราะช่วงเวลานี้เป็นเลิกงานพอดีรถเลยติดยาวเป็นหางว่าว โชคดีที่บริษัทของเขากับสตูดิโอของวิเวียนไม่ได้ไกลกันมากนัก ทั้งที่ไม่ไกลกันเท่าไรแต่เรากลับเจอกันนับครั้งได้

“โทษทีนะรถติดน่ะ รอนานไหม”

“ไม่นาน ฉันเพิ่งออกมายืนรอเมื่อกี้เอง”

“เลือกเลยว่าอยากกินอะไร วันนี้เราเลี้ยงเอง”

“ใจดีจังเลยค่ะป๋า เวียนอยากกินโอมากาเสะค่ะ”

หญิงสาวขยับเข้ามากอดแขนเอาหัวถูไถแขนคนโปรดอย่างออดอ้อน ให้เขารับบทเหมือนเป็นเสี่ยเป็นป๋าท่านหนึ่ง เขาละเหนื่อยใจกับเพื่อนคนนี้จริง ๆ

ทว่าเป็นเรื่องที่ชินไปแล้วเพราะวิเวียนกับเขาสนิทกันมานาน การหยอกเล่นกันจึงเป็นเรื่องปกติ ทว่ามีอยู่หลายคนที่เผลอเข้าใจผิดคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกันก็มี อย่างเขาเนี่ยนะจะชอบวิเวียนในเชิงชู้สาวตลกกันไปใหญ่ อีกอย่างวิเวียนเองก็ชอบผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายมีจู๋แบบเขา และเขาก็ไม่ชอบจิ๋มเหมือนกัน...

มาก่อนกลับมาถึงบ้านตั้งแต่สี่โมงเย็นจนตอนนี้หกโมงกว่าแล้วทว่าไม่เห็นวี่แววของภรรยา ทั้งที่เลิกงานตั้งแต่ห้าโมง

ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบมือถือขึ้นกดเบอร์โทรหาคนที่เขากำลังชะเง้อรออยู่

เสียงรอสายดังอยู่ไม่ถึงห้าวินาทีก็ถูกตัดไปอย่างไม่ไยดี ดวงตาคมเบิกกว้างครั้นอีกฝ่ายไม่ยอมรับสายแถมยังไม่ปล่อยให้เขาถือสายรอนาน มาก่อนกดโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก็ถูกตัดสายทุกครั้งเช่นกัน

“ฮึ! กล้าตัดสายกูทิ้งทุกครั้งเลยหรือไง!”

ใช่.. ต้องกล้าอยู่แล้ว

มาก่อนกระฟัดกระเฟียดอยู่กับตัวราวกับคนคลุ้มคลั่ง สาวใช้สองคนยืนมองเจ้านายของตัวเองอยู่ในครัวด้วยความงุนงง แต่ละวันไม่รู้ว่าเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง รู้สึกเหมือนทำงานอยู่กับเจ้านายที่ไม่ปกติ ก่อนจะละความสนใจหันไปเก็บกวาดของในครัว

ร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นเดินไปที่รถพร้อมกับโทรหาเพื่อนอีกสองคนให้ออกมาเจอกันที่เก่าเวลาเดิม

ในเมื่อไม่ยอมรับสายกันดี ๆ งั้นเขาก็จะออกจากบ้านไปเที่ยวเตร่ที่อื่นเหมือนกัน แล้วคอยดูเถอะว่าคนโปรดจะต้องคิดผิดที่ตัดสายเขาทิ้ง!

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

เมื่อตอนที่แล้วยังอ้อนกันอยู่เลย ตอนนี้มันเอาอีกแล้วครับคุณผู้อ่าน จะเริ่มตีกันอีกแล้ว โอ๊ยยยยย แกก็ช่วยคุยกันดีๆ บ้างได้ไหม มันยากเรอะะะะะ