LOGINเช้าวันรุ่งขึ้น...เสียงฝีเท้าหนักๆ ของนรภัฏดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินหรูหรา เขาบึ่งรถมาถึงที่ทำงานด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว และเป้าหมายแรกคือห้องทำงานของภาณุวัฒน์ หัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เป็นทั้งลูกน้องและญาติคนสนิท
“สวัสดีครับท่านรอง วันนี้มีอะไรให้กระผมรับใช้เหรอครับ... แหม ทำหน้าเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา” ภาณุวัฒน์เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ทว่าพอสบสายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อได้ เขาก็รีบหุบยิ้มทันควัน
“ฉันมาหาแกเมื่อวาน แกก็รีบกลับก่อน”
“ผมกลับตามเวลานะครับ”
“เอ่อๆ..ช่างเถอะ แกตรวจสอบประวัติแม่เลขาฯ คนใหม่ของยัยพริมดีแล้วใช่ไหม” นรภัฏถามเสียงเข้ม
“ตรวจให้แล้วครับพี่ นี่ไงใบสมัครของเธอ เพิ่งมายื่นให้ผมเมื่อวานนี้เอง” ภาณุวัฒน์ยื่นซองเอกสารให้ แต่คนตรงหน้ากลับเมินเฉยราวกับมันเป็นสิ่งของไร้ค่า
“แล้วแกได้สัมภาษณ์เองหรือเปล่า”
“เปล่าครับพี่! ก็น้องพริมสั่งขาดว่าให้รับเลย เธอก็แค่เอาใบสมัครมาทิ้งไว้เท่านั้นแหละ”
“อีกแล้วนะยัยพริม... คนเก่าทำเรื่องไว้ยังไม่เข็ดอีกรึไง” นรภัฏสบถทิ้งท้ายก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาณุวัฒน์ยืนเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะแอบลอบยิ้มตามหลังรุ่นพี่ไปอย่างมีเลศนัย... เพราะเขากับภีรดาแอบเตี๊ยมแผนการนี้กันมานานแล้ว
นรภัฏกลับมาที่ห้องทำงานด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเรียก วิชชุดาเลขาส่วนตัวเข้าไปพบเพื่อระบายอารมณ์ที่คุกรุ่น
“คุณภัฏมีอะไรรึเปล่าคะ”
“บ่ายนี้คุณอะเล็กซานดร้าจะเข้ามา คุณเตรียมสถานที่เรียบร้อยหรือยัง... เอ่อ.. แล้วเลขาฯ ของคุณน่ะ..พริมมาทำงานหรือยัง”
“น่าจะเป็นพรุ่งนี้ค่ะ จะให้วิพาเธอมาพบคุณภัฏก่อนไหมคะ”
“ยัง! ยังไม่ต้องให้ยัยเด็กเส้นนั่นโผล่หน้ามาตอนนี้” นรภัฏสั่งเสียงกร้าว ทำเอาวิชชุดาหน้าจ๋อยสนิท รีบก้มหน้าเดินออกจากห้องไปพลางบ่นอุบในใจว่าเจ้านายไปโกรธใครมาถึงได้มาลงที่เธอ
วันต่อมา
เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้น นรภัฏที่กำลังจดจ่ออยู่กับแล็ปท็อปเพียงแค่ปรายตาดูแวบเดียวแล้วก้มลงทำงานต่ออย่างเย็นชา เขาไม่อยากจะเสียเวลากับเด็กฝากของน้องสาวแม้แต่วินาทีเดียว
“สวัสดีค่ะคุณภัฏ พอดีวิพาเลขาฯ คนใหม่ของคุณพริมมาแนะนำตัวค่ะ”
วิชชุดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหม่า เพราะนรภัฏเคยสั่งห้ามไว้ แต่คำสั่งลับจากภีรดาประธานบริษัทนั้นถือเป็นที่สุด เธอจึงต้องจำใจพาหญิงสาวคนนี้มาเผชิญหน้ากับท่านรองฯ จอมโหด
“นี่คุณนรภัฏ รองประธานบริษัทของเราค่ะ”
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังวิชชุดามองคนตัวโตที่นั่งก้มหน้าทำงานด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ดูอย่างไรเขาก็ไม่เปลี่ยนไปเลย ท่วงท่าสง่างาม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคย และความกดดันที่แผ่ออกมา
“สวัสดีค่ะ...” เสียงหวานใสที่แผ่วเบาทว่าสั่นพร่าทำให้ปลายนิ้วของนรภัฏที่กำลังรัวคีย์บอร์ดชะงักกึก
ชายหนุ่มรีบดึงแว่นสายตาออก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้นอย่างช้าๆ... วินาทีที่นัยน์ตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาคู่หวาน บรรยากาศในห้องก็คล้ายจะหยุดหมุน ลมหายใจของนรภัฏสะดุดขาดตอน
ใบหน้าที่เขาเคยประทับรอยจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าที่เคยอยู่ในความฝันและความแค้นมาตลอดห้าปี บัดนี้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเลขาฯ ที่ดูสง่างาม
เขารับไหว้เธอด้วยมือที่สั่นเทา พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจเหมือนภูเขาไฟที่กำลังระเบิด ตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท บรรยากาศแห่งความโหยหา ความโกรธแค้น และถ่านไฟเก่าที่ยังมอดไม่หมดพุ่งพล่านไปทั่วห้อง
เธอสวยสง่ากว่าตอนเป็นเด็ก แต่สิ่งที่เขาสงสัยคือ เพราะอะไรผู้หญิงคนนี้ถึงทิ้งเขาไปหาความร่ำรวยในวันนั้น และก็ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะซมซานกลับมาเป็นลูกจ้างในบริษัทของเขา ทั้งที่เธอควรจะเสวยสุขอยู่ในคฤหาสน์ของเจ้าสัวอย่างสุขสบายไปแล้ว!
หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากพิธีวิวาห์ที่แสนหวาน ปภาวรินทร์และนรภัฏก็เริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยการเดินทางไปฮันนีมูนไกลถึงประเทศฟินแลนด์ ดินแดนแห่งหิมะและแสงเหนือที่ทั้งคู่ใฝ่ฝัน“เราจะไปดูแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ด้วยเหรอคะ ดีใจจังเลยค่ะพี่ภัฏ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขณะเช็กอินที่สนามบิน“ออโรรา... แสงเหนือที่สวยที่สุด ฝ้ายเคยเห็นของจริงหรือยังครับ” นรภัฏถามพลางโอบไหล่ภรรยาสาวอย่างทะนุถนอม“ยังไม่เคยเห็นของจริงเลยค่ะ เคยเห็นแต่ในรูป” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มสดใสทั้งสองมีเวลาแวะพักที่สนามบินเฮลซิงกิเพียงชั่วโมงเศษ ก่อนจะต่อเครื่องไปยังเมืองอิวาโลทางตอนเหนือสุด ขณะเดินผ่านร้านสะดวกซื้อ ปภาวรินทร์หยุดชะงักแล้วหันไปถามสามีหนุ่ม“พี่ภัฏมีของใช้ส่วนตัวอะไรต้องซื้อเพิ่มไหมคะ”“พี่เตรียมพร้อมมาหมดแล้วครับ เพราะเราจะต้องไปกางเต็นท์นอนกันกลางป่า” นรภัฏแกล้งทำหน้าจริงจังปภาวรินทร์หน้าเสียทันที เธอเป็นคนกลัวที่แคบและกังวลกับการนอนกลางป่า“พี่ภัฏ! ไม่ล้อเล่นสิคะ ฝ้ายกลัวจริงๆ นะ” นรภัฏหัวเราะร่วนที่แกล้งภรรยาได้สำเร็จ เขาประคองใบหน้าสวยเข้ามาจูบซับที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบาโดยไม่สนใจสายตาใครรอบข้าง“ฝ้ายยังกลัวท
ภาณุวัฒน์พลิกร่างแกร่งเพื่อปลดตะขอกางเกงยีนสีเข้มของเขาออกอย่างเชื่องช้า ราวกับจงใจยืดเวลาแห่งการรอคอยให้ยาวนานยิ่งขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ดึงมันออกไปให้พ้นจากเรียวขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ตามด้วยเสื้อเชิ้ตที่ถูกถอดออกอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา เผยให้เห็นเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ดิบเถื่อนแม้แก่นกายกลางลำตัวจะยังมีประการขวางกั้นอยู่ แต่เขาก็สามารถใช้มันดุนดันร่องสวาทของเธอจนมันชื้นแฉะได้ด้วยความช่ำชอง“อ๊ะ... ถอดออกสิคะ มันจะเลอะกางเกงชั้นในคุณนะ” อะเล็กซานดราเอ่ยบอกเสียงพร่า เมื่อไม่อาจอดทนต่อแรงกระตุ้นของชายหนุ่มได้อีกต่อไป ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟปรารถนาภาณุวัฒน์ก้มลงไปยกเรียวขางามของเธอให้ตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม เผยให้เห็นความงดงามเบื้องล่างที่ประจักษ์ต่อสายตา น้ำเมือกใสไหลนองด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายของเธอสั่นกระตุกอยู่ตลอดเวลา แม้จะยังไม่ถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่ ภาพร่องสวาทขาวเนียนเกลี้ยงเกลาทำให้เขาแทบอดใจไม่ไหว ก่อนที่สมองจะเริ่มจินตนาการเอาไว้ว่าเธอต้องฟิตมากๆ อย่างไม่ต้องสงสัย สีข้างในแดงสดตามแบบฉบับของสาวลูกครึ่ง ไรขนอ่อนตามร่างกายลุกชูชัน จากนั้นปลายลิ้นร้อนก
ลูกครึ่งสาวถูกโลมเลียไปทั่วร่างจนรู้สึกเคลิบเคลิ้มและลืมเลือนการต่อต้านเขาไปเสียสนิท ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ริมฝีปากห่อเปล่งเสียงครวญครางออกมา ปทุมถันคู่งามสัมผัสความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเพียงครู่เดียวก็ต้องอุ่นจนร้อนเมื่อยอดปทุมสีชมพูอ่อนถูกดูดกลืนเข้าอุ้งปากร้อน หญิงสาวผวาเฮือกเมื่อชายหนุ่มแกล้งดูดเม้มแรงๆ“เสียวเหรอคนสวย รับประกันว่าจะได้เจอความเสียวจากผมอีกเยอะ” ภาณุวัฒน์ปลดเข็มขัดที่รัดข้อมือของเธอออก เพราะรู้ว่าเธอไม่กล้าขัดขืน“อ๊ะ อย่าค่ะ ปล่อยซานดร้าเดี๋ยวนี้” เสียงเธอแหบแห้งแผ่วเบาจนไม่หลงเหลือที่ห้ามอะไรคนที่ล่วงเกินเธอได้เลยสักนิด ภาณุวัฒน์ค่อยๆ ผละออกจากเต้านมอวบเต่งตึงของหญิงสาว“ทำไมครับ ทนไม่ได้เหรอ อยากครางก็ครางออกมาสิผมไม่ว่าหรอก เสียวก็บอกกันตรง ๆ” เขาบอกเธออย่างท้าทาย เรียวปากสวยที่ตอนนี้มันสวยน่าจูบมากในสายตาเขา ในเมื่อมันทั้งอิ่มเอิบและแดงจนเขาอดไม่ได้ที่จะต้องประทับริมฝีปากแนบสนิทลงไปอีกครั้งด้วยความเร่าร้อนหญิงสาวเม้มปากสนิทแน่น แต่ขณะที่เธอกำลังจะขาดอากาศเธอก็เผยอริมฝีปากออกมา จนทำให้ลิ้นสากพุ่งเข้าไปภายใน“อื้มมมมม!!!!” เสียงที่ดังในลำคอ เรียวลิ้นที่ถูกไล่ตอ
หลังจบงานเลี้ยง โลกทั้งใบของเธอกลับหมุนคว้างด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความผิดหวังที่สลักลึก ร่างระหงในชุดเดรสสีชมพูเข้ารูปโอนเอนไปมาจน เอกรินทร์ต้องรีบเข้าไปประคองไว้“คุณเมามากแล้วครับซานดร้า อย่าขับรถกลับเองเลย เดี๋ยวให้น้องผมขับรถไปส่งคุณดีกว่า” เอกรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทั้งสงสารและสมเพชที่ผู้หญิงเพียบพร้อมอย่างเธอต้องมาเสียศูนย์เพียงเพราะรักข้างเดียว“เฮ่ย!..แกขับรถคุณซานดร้าได้มั้ย ไอ้นุ”“ได้อยู่ครับพี่”“งั้นฝากขับไปส่งเธอที่คอนโดหน่อยสิ ส่วนรถแกเดี๋ยวฉันจะให้สาเป็นคนขับตามไปเอง”“สาฝากเพื่อนด้วยนะคะคุณนุ” นิสารัตน์เอ่ยฝากฝังเพื่อนสนิท ก่อนที่เอกรินทร์จะช่วยพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกของอะเล็กซานดรามาที่รถหรูของเธอ“ขับดีๆ นะไอ้นุ” เอกรินทร์ย้ำรุ่นน้องด้วยทีเล่นทีจริง“ครับพี่ ไม่ต้องห่วง” ภาณุวัฒน์รับคำสั้นๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับทันทีที่ประตูรถปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุม ภาณุวัฒน์โน้มตัวข้ามร่างระหงเพื่อดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้คนเมาที่นั่งคอพับคออ่อน จังหวะนั้นเอง กลิ่นน้ำหอมยั่วยวนผสมกับกลิ่นกายสาวที่ร้อนผ่าวจากฤทธิ์เหล้าพุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างจัง สายตาของเขาเ
ภายในห้องทำงาน วันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษเมื่อร่างสูงกำยำของ เอกรินทร์ หรือ พี่ต๊อบ รุ่นพี่ศิษย์เก่าคนสนิทและอดีตหัวหน้างานที่นรภัฏให้ความเคารพรักก้าวเข้ามาทักทายถึงถิ่น นรภัฏรีบละมือจากกองเอกสารตรงหน้าแล้วลุกขึ้นต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นบ่อยนัก“สวัสดีครับพี่ต๊อบ! โห... ไม่เจอกันตั้งนาน พี่สบายดีนะครับ” นรภัฏเอ่ยทักทายน้ำเสียงยินดี แม้ภาณุวัฒน์จะแอบมากระซิบเรื่องนัดหมายสังสรรค์ไว้ล่วงหน้าบ้างแล้วก็ตาม“สบายดีไอ้เสือ... พี่ล่ะคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนอย่างแกจะยอมสละโสด ทิ้งลายเสือมาแต่งงานแต่งการกับเขาด้วย” เอกรินทร์ตบไหล่รุ่นน้องเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“โธ่พี่... ถ้าเจอคนที่ ใช่ จริงๆ ผมก็ไม่อยากจะรออะไรแล้วครับ ยังไงงานแต่งของผม พี่ต้องมาร่วมงานให้ได้นะครับ”“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ว่าแต่เจ้าสาวของแกไปไหนเสียละ”“วันนี้พริมพาฝ้ายออกไปลองชุดแต่งงานน่ะครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายๆ ก็คงจะกลับเข้ามา” นรภัฏตอบพลางนึกถึงใบหน้าหวานของปภาวรินทร์ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ แค่เพียงจินตนาการหัวใจของเขาก็พองโตด้วยความโหยหา“พี่ไม่คิดเลยนะว่ายัยฝ้ายจะปราบเสืออย่างแกจนอยู่หมัดได้แบบนี้” เอกริ
หลายวันต่อมาบรรยากาศในออฟฟิศวันนี้ดูจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักจนพนักงานหลายคนสัมผัสได้ เมื่อร่างสูงสง่าของท่านรองจูงมือเลขาฯ สาว ก้าวเข้ามาในบริษัทอย่างเปิดเผย สายตาคมกริบที่เคยดูดุดัน บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนยามที่เขาก้มลงมองหญิงสาวข้างกาย พนักงานหลายคนต่างพากันอมยิ้มและส่งเสียงทักทายเธออย่างเป็นกันเองทั่วหน้าความรักที่เปิดเผยอย่างสง่างามของนรภัฏและปภาวรินทร์ กลายเป็นกระแสวิจารณ์ในทางบวกที่ช่วยปรับเปลี่ยนทัศนคติของคนในออฟฟิศได้อย่างรวดเร็ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีเสียงซุบซิบหนาหูว่าคนอย่างนรภัฏชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ คงไม่มีทางที่จะลดตัวมาลงเอยกับเลขาฯ สาวฐานะธรรมดาๆ ได้ เพราะดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงหลังเลิกงานปภาวรินทร์ตรวจเช็กความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกอีกครั้งด้วยความประหม่า หัวใจดวงน้อยเต็นรัวเมื่อนึกถึงนัดสำคัญในเย็นนี้ นรภัฏขับรถพาเธอออกจากบริษัท มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังโตที่มีรั้วรอบขอบชิด ทันทีที่รถหรูชะลอตัวลงหน้าบ้าน เด็กรับใช้รีบกุลีกุจอมากดรีโมทเปิดประตูบานใหญ่ขานรับการมาเยือนของเจ้านายหนุ่มทันทีปภาวรินทร์มองไปรอบๆ บริเวณบ้านด้วยค
ตอนที่ 22 สอนรักเลขาฯ NC“ฝ้ายครับ พี่มีความสุขมากเหลือเกิน”“ฝ้ายก็มีความสุขค่ะ ถึงแม้จะเจ็บปวดบ้างก็ตาม แต่ฝ้ายก็เต็มใจ”“พี่ขอโทษ ที่ทำรุนแรงกับฝ้าย แต่พี่อดใจไม่ไหวทุกครั้งเลย”“ไม่เป็นไรค่ะ ฝ้ายอยากให้พี่มีความสุข” ประโยคเดียวกันแต่ดูเหมือนว่าจะเข้าใจกันคนละความหมายเพราะตอนนี้นรภัฏเริ่มขยับสะโ
ตอนที่ 19 เลียให้ล้ม แล้วเขย่มแท่งรัก NCปภาวรินทร์นั้นสุขจนล้น เมื่อเขาขยับกายเข้าออกทุกจังหวะสอดประสาน เรียกเสียงครางกระเส่า ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วเธอก็กรีดร้องอย่างสุขสมอีกครั้ง“พี่ภัฏขา ฝ้ายขออยู่บ้างบนบ้างสิ” สิ้นคำขอหญิงสาวก็รีบพลิกร่างตัวเองขึ้นไปอยู่บนร่างของชายหนุ่มในท่าคาวเกิร์ล นรภัฏนอ
ตอนที่ 24 หึงดีมั้ย“คุณนรภัฏคะ คุณอะเล็กซานดรามาขอพบค่ะ” วิชชุดากดอินเตอร์คอมเพื่อบอกเจ้านาย“เชิญครับ” อะเล็กซานดราสวมชุดเดรสเกาะอกกระโปรงผ่าหน้าสูงลิบเกือบถึงโคนขาอ่อน โชว์ความเซ็กซี่ยั่วยวน หญิงสาวยิ้มกว้างเมื่อเดินเข้ามาในห้อง“สวัสดีค่ะคุณภัฏ วันนี้ซาซ่าผ่านมาทางนี้เลยแวะมาเยี่ยม กะว่าจะมาชวน
ตอนที่ 23 ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหวเช้านี้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนหัวนอน ปลุกให้ชายหนุ่มตื่นมารับสาย จากน้องสาวที่โทรมาถามเขาด้วยความเป็นห่วง เพราะเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่พี่ชายเดินทางมาดูงานกับบริษัทคู่ค้าพร้อมเลขาฯ ของเธอ“สวัสดีค่ะ พี่ภัฏ เป็นไงบ้างคะ งานราบรื่นดีมั้ย”“ก็โอเคนะ ไม่ได้มีปัญหาอะไร







