บททั้งหมดของ ตำแหน่งพระชายา ข้าได้มาเพราะดวง: บทที่ 11 - บทที่ 20

ลู่เซียงเจี้ยนได้ยินก็ไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด นางวิ่งเข้ามาหมายจะตบตีลู่ซินหลิน ขนาดวางยาฆ่าสามีตนเองยังทำมาแล้ว การตบหน้าพี่สาวต่างมารดากลายเป็นเรื่องเล็กน้อยในทันที            ลู่ซินหลินยืนนิ่งๆ ไม่เคลื่อนไหว เมื่อลู่เซียงเจี้ยนเข้ามาใกล้ก็ถูกองครักษ์รวบตัวอย่างรวดเร็ว            “พระชายา จะให้จัดการนางอย่างไรหรือพะย่ะค่ะ”            “พานางไปไว้นอกวัด อย่าให้เข้ามาก็พอ รบกวนพระเดี๋ยวจะบาป” ลู่ซินหลินตอบ เดินเข้าไปไหว้พระพุทธรูปองค์ใหญ่ด้านหน้าอย่างใจเย็น            องครักษ์หิ้วตัวลู่เซียงเจี้ยนไปไว้นอกกำแพงวัด ลู่เซียง       เจี้ยนทุบประ

ทางด้านซ่างเทียนหลินที่ตกหน้าผา เขาฟื้นได้สติอีกทีก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่มีแต่กลิ่นยาสมุนไพร เมื่อกวาดสายตามองก็เห็นภายในห้องที่ตัวเองอยู่นั้นมีขนาดใหญ่กว่ากระท่อมเล็กน้อย แต่สร้างมาจากไม้ไผ่อย่างประณีตบรรจง            เขาพยายามจะขยับตัวเพื่อลุกขึ้นแต่ก็พบว่าร่างกายท่อนล่างไม่ตอบสนองต่อความคิดของตนเอง            “พยายามก็ไม่มีประโยชน์” เสียงสตรีดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง            เขาหันหน้าไปทางต้นเสียง เห็นสตรีวัยกลางคน หน้าตาใจดีนั่งอยู่บนเก้าอี้“เพราะเหตุใด”“เส้นประสาทที่หลังของเจ้าเสียหายค่อนข้างรุนแรง ต้องรักษาตัวอีกสักระยะถึงจะดีขึ้น” สตรีนางนั้นตอบ

ลู่ซินหลินเดินทางกับบุรุษที่ไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามมาจนถึงใต้หุบเหว ระหว่างทางที่ลงมานั้นใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็ถึงพื้นเบื้องล่าง ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก“ไม่ต้องสงสัยไป ข้ามีเวทมนตร์” บุรุษผู้นั้นหัวเราะก่อนรอให้นางเดินเข้าไปยังป่าที่มีหมอกปกคลุมหนาแน่นก่อนที่ตนเองจะเดินทางกลับระหว่างที่ลู่ซินหลินเดินเข้าไปในป่าก็เจอทางเดินเล็กๆ    คดเคี้ยวไปมาจนสุดสายตา นางตัดสินใจเดินตามทางเส้นนั้น ระหว่างทางได้พบกับสมุนไพรที่หายากและราคาสูงเป็นจำนวนมากด้วยความที่เป็นคนคลั่งไคล้สมุนไพรคนหนึ่ง ลู่ซินหลินได้แต่แวะเก็บสมุนไพรที่ต้องการอย่างละนิดละหน่อย เมื่อกระเป๋าผ้าที่เตรียมมาถูกอัดแน่นไปด้วยสมุนไพร จึงทำได้เพียงจดจำตำแหน่งของสมุนไพรตัวนั้น เผื่อมีโอกาสจะได้ย้อนกลับมาเก็บทีหลังโชคดีที่ป่าแห่งนี้ไร้วี่แววการดำรงชีวิตของสัตว์ป่าดุร้าย นางจึงหาที่พักผ่อนได้อย่างสบายใจ

เมื่อถึงวันนัดหมายคัดเลือกหญิงสาว บุรุษผู้ถูกเรียกว่านายท่านเหมาก็มารอสตรีหน้าขาวปากแดงทั้งสองนางที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งนอกเมือง“ท่านเหมา รอนานหรือไม่เจ้าคะ” เสียงแหลมเล็กของสตรีร้องทักเขาพร้อมกัน“พร้อมเพรียงกันอย่างมาก” ซ่างเทียนรุ่ยเอ่ยชมอยู่ห่างๆ“ซ้อมพูดพร้อมกันมาตั้งหลายวัน ถ้าทำไม่ได้ก็คงไม่ใช่พวกนาง” จิ่งเซี่ยวหรานตอบกลับแบบไม่เกรงใจ“เดี๋ยวปั๊ด” ซ่างเทียนรุ่ยส่งสายตาดุดันให้จิ่งเซี่ยวหรานจนเขาต้องปิดปากนิ่งเงียบ ภายในหมู่บ้านมีหญิงสาวทั้งที่เพิ่งแตกเนื้อสาว และหญิงที่เป็นสาวสะพรั่งทั้งตัวอยู่ร่วมกันด้วยความหวาดผวา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับการที่ต้องถูกขายเป็นสาวใช้หรือเป็นนางคณิกา สตรีหน้าขาวปากแดงลักษณะเหมือ

ซ่างเทียนหลินและลู่ซินหลินพักอยู่ในหุบเขาอีกสองวันก็ถึงกำหนดที่ต้องกลับเมืองจู่เฉิง เขาทั้งสองมารออยู่ที่ข้างหน้าผาเพื่อรอคอยคนที่มารดาของลู่ซินหลินให้มารับ รอได้ไม่นานนักก็มีเชือกห้อยลงมาด้านล่าง ซ่างเทียนหลินหยิบเชือกมามัดรอบเอวของเขาและลู่ซินหลิน แขนแกร่งข้างหนึ่งยึดจับเชือกให้มั่น อีกข้างหนึ่งโอบเอวลู่ซินหลินจนแน่น เมื่อเขากระตุกเชือกเพียงเล็กน้อย ฉับพลันเชือกนั้นก็ถูกดึงขึ้นข้างบนอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นหน้าผาสูงชันที่คนทั่วไปไม่สามารถขึ้นลงได้อย่างสะดวก แต่สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในหุบเขานี้ การขนย้ายคนขึ้นลงหุบเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ เมื่อขึ้นมาถึงด้านบน ก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขาเตรียมรถม้าและรถเข็นสำหรับซ่างเทียนหลิน ซ่างเทียนหลินโอบเอวของลู่ซินหลินค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างเชื่องช้า ชายผู้นั้นรีบผลักรถเข็นมาตรงหน้าเขา “ใช้รถเข็นซะ จะได้ไม่รบกวนผู้อื่น” ซ่างเทียนหลินเหลือบตามองบุรุษผู้นั้น “นางเป็นฮูหยินข้า ไม่ถือว่ารบกวนหรอก”“ท่านอ๋องใช้รถเข็นดีกว่าเพคะ ระยะนี้ควรหลีกเลี่ยงการเ