กลับจวนอ๋อง

ซ่างเทียนหลินและลู่ซินหลินพักอยู่ในหุบเขาอีกสองวันก็ถึงกำหนดที่ต้องกลับเมืองจู่เฉิง เขาทั้งสองมารออยู่ที่ข้างหน้าผาเพื่อรอคอยคนที่มารดาของลู่ซินหลินให้มารับ

รอได้ไม่นานนักก็มีเชือกห้อยลงมาด้านล่าง ซ่างเทียนหลินหยิบเชือกมามัดรอบเอวของเขาและลู่ซินหลิน แขนแกร่งข้างหนึ่งยึดจับเชือกให้มั่น อีกข้างหนึ่งโอบเอวลู่ซินหลินจนแน่น เมื่อเขากระตุกเชือกเพียงเล็กน้อย ฉับพลันเชือกนั้นก็ถูกดึงขึ้นข้างบนอย่างรวดเร็ว

แม้จะเป็นหน้าผาสูงชันที่คนทั่วไปไม่สามารถขึ้นลงได้อย่างสะดวก แต่สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในหุบเขานี้ การขนย้ายคนขึ้นลงหุบเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ

เมื่อขึ้นมาถึงด้านบน ก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขาเตรียมรถม้าและรถเข็นสำหรับซ่างเทียนหลิน

ซ่างเทียนหลินโอบเอวของลู่ซินหลินค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างเชื่องช้า ชายผู้นั้นรีบผลักรถเข็นมาตรงหน้าเขา

“ใช้รถเข็นซะ จะได้ไม่รบกวนผู้อื่น”

ซ่างเทียนหลินเหลือบตามองบุรุษผู้นั้น “นางเป็นฮูหยินข้า ไม่ถือว่ารบกวนหรอก”

“ท่านอ๋องใช้รถเข็นดีกว่าเพคะ ระยะนี้ควรหลีกเลี่ยงการเ