13

“จริงสิครับ พี่รับปากแล้วไม่บิดพลิ้วแน่นอน แล้วมานั่งรอพี่ดึกๆ ดื่นๆ ทุกวันไม่ง่วงหรือไง” เขาลูบศีรษะเล็กๆ ด้วยความเคยชิน คนถูกลูบนั่งมองด้วยสายตาอ่อนโยน ตาสบตาแล้วหัวใจสั่นไหว แม้ไม่มีคำพูดใดๆ แต่หัวใจสองดวงก็เหมือนจะถ่ายทอดความอ่อนหวานละมุนละไมเข้าหากันได้อย่างง่ายดาย

“ปกติหนูนานอนดึกค่ะพี่หมอ” เธอเขยิบเข้าไปใกล้ๆ เขาแต่ชายหนุ่มเขยิบออกห่าง เมื่อรู้สึกใจสั่นแปลกๆ ความใกล้ชิดที่มีอยู่บ่อยครั้งอาจไม่รุนแรงเท่าในครั้งนี้เมื่อรับรู้ได้ว่าเธอจบการศึกษาแล้ว

“พี่ตัวเหม็น เหงื่อก็เต็มเลย ยังไม่ได้อาบน้ำ พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วเรากินอะไรหรือยัง” เขาถามอย่างใส่ใจ ประโยคยาวยืดจนคนถูกถามอมยิ้ม

“ยังเลยค่ะ รอพี่หมออยู่” มองสบตาพราว สายตาซุกซนบ่งบอกถึงอันตรายที่เกิดขึ้นในหัวใจของคุณหมอหนุ่มแก่เรียน

“ทำไมไม่กินเสียก่อน ความจริงไม่ต้องรอพี่ก็ได้นะครับ รับประทานอาหารไม่ตรงเวลาเดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก” เขาดุด้วยความห่วงใยชัดเจน จำได้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นโรคนี้เพราะมักรับประทานอาหารไม่ตรงเวลา ไม่ใช่ขยันเรียนแต่บิดาเลี้ยงและมารดาเล่าว่าตัวแสบที่นั่งมองเขาตาหวานชอบหนีเที่ยวบ่อยครั้ง จนโรคกระเพาะกำเริบ

“กินคนเดียวเหงาค่ะ” ตอบตามตรง เขยิบเข้าไปหาคนที่พยายามเขยิบหนีจนแผ่นหลังอีกฝ่ายชิดไปกับโซฟาอีกด้าน และหมดทางหนี

“งั้นรอเดี๋ยว” เขารีบผละออกห่าง เพื่อขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าและลงมารับประทานอาหารกับเธอ เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้ทานอะไร มีอาหารว่างเล็กน้อยเท่านั้นใส่ท้อง

นรีรัตน์หน้างอที่เขาลุกหนี ก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นหน้าแดงน้อยๆ ของคุณหมอหนุ่ม แบบนี้น่าแกล้งยั่วเสียให้เข็ด อยากหน้าแดงดีนัก

นรีรัตน์มองพี่ชายร่วมบ้านด้วยสายตาลึกซึ้ง จนเขาต้องกระแอมกระไอ “อะแฮ่ม”

“พี่หมอลองทานปลาทอดพริกสิคะ” ปลาทอดพริกกลิ่นหอมกรุ่นหมักด้วยสมุนไพรไทยเมื่อนำไปทอดส่วนผสมจะซึมเข้าเนื้อปลาจนหอมนุ่มรสชาติกลมกล่อม เป็นสูตรพิเศษของมารดาเลี้ยงที่ชอบทำอาหารและถ่ายทอดให้เธออย่างไม่หวงสูตรเลยแม้แต่น้อย

“เราก็กินด้วยสิ มัวแต่ตักให้พี่” เขาเอาใจด้วยการตักปลาผัดขิงของโปรดให้เธอ ทั้งสองชอบทานเมนูปลาจึงชอบอาหารเหมือนๆ กันหลายอย่าง

“ขอบคุณค่ะ คนจะอร่อยเหมือนปลาที่ตักให้ไหมคะ”

“แค่กๆๆ เราว่าอะไรนะ” คนฟังถึงกับสำลักเมื่อเห็นตาเยิ้มๆ แทบจะกลืนกินเขา ยายเด็กหื่นนี่ทำเขาใจแตกเตลิดไปนอกโลกได้ไม่ยาก ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นมาทำกิริยากับเขาแบบนี้ เค้าคงเผ่นแทบไม่ทัน แต่พอเป็นคนตรงหน้า เขากลับหัวใจเต้นแรงแทบจะโลดออกมานอกอก ถึงจะแก่เรียนแต่ก็ไม่ได้ตายด้าน แต่ถึงจะดูเหมือนตายด้านไม่ค่อยสนใจผู้หญิงคนไหนที่ทอดสะพานให้ แต่กับคนตรงหน้าไม่รู้เป็นอะไร ใจเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทุกที นี่หรือเปล่าเขาบอกว่าคนที่ชอบ มันทำให้หัวใจเราสั่นจนพองโตเสมอๆ เมื่อได้อยู่ใกล้ๆ

“เอ่อ... คือหนูนาหมายถึงปลานี้อร่อยดีนะคะ” คนแอบคิดไปไกลแก้ตัวไปเรื่อย แต่คนถูกถามว่าเขาจะอร่อยเหมือนปลารึเปล่าได้แต่อมยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรให้เธออายไปมากกว่านั้น

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ คนชอบทำอะไรเองจึงจัดการเก็บล้างจานชามช่วยเด็กสาวตรงหน้าด้วย

“เก็บกวาดให้เรียบร้อย วางทิ้งไว้มีแมลงสาบและคราบสกปรกมาเกาะติดมันสกปรก”

เขาให้เหตุผลและที่สำคัญก็ไม่เคยทำตัวเป็นภาระใครตั้งแต่เด็ก ความเป็นคนสะอาดและมักช่วยเหลือคนอื่นทำให้ภาคิมเป็นที่รักของคนรอบข้าง ไม่ว่าใครๆ ก็อยากอยู่ใกล้คุณหมอหนุ่มด้วยกันแทบทั้งสิ้น เพราะคนมีน้ำใจชอบอาสาทำให้ใครๆ มีความสุขไปตามๆ กัน

หลังจากนั้นเป็นอันเสร็จสิ้นทุกอย่าง จึงถึงเวลาที่ต้องส่งน้องน้อยเข้านอนเหมือนเช่นทุกครั้งที่มีโอกาส “พี่หมอฝันดีนะคะ”

นรีรัตน์จุ๊บแก้มสากของพี่ชายต่างสายเลือด คนโดนจุ๊บถึงกับหน้าแดงอย่างปัจจุบันทันด่วน ก่อนจะมองนิ้วเล็กๆ ที่คนตรงหน้าจิ้มแก้มของตัวเอง แต่เขาเลือกที่จะกดจุมพิตที่ขมับและหน้าผากของเธอแทน

เพียงแค่นี้สาวน้อยก็อยากจะกรีดร้องให้ลั่นเลยทีเดียวเชียว คืนนั้นสาวน้อยนอนกลิ้งไปกลิ้งมาก่อนจะนอนหลับฝันหวาน การที่ได้อยู่ใกล้คนที่เรารักมันมีความสุขแบบนี้นี่เอง

“ตื่นเช้าจริงนะเรา” คุณหมอหนุ่มทักน้องสาวที่ตื่นก่อนเขามาช่วยแม่บ้านทำอาหารเช้า

“เมื่อคืนนอนหลับสบายน่ะค่ะ ก็เลยตื่นเช้า”

“แหม... คุณหนูนาคงฝันหวานใช่ไหมคะ พี่จุ๊บแจงเห็นตื่นมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยิ้มคนเดียว” จุ๊บแจงที่วันนี้กลายมาเป็นลูกมือเอ่ยแซว คนถูกแซวหน้าแดง

“ยกออกไปตั้งโต๊ะเลยค่ะพี่จุ๊บแจง” เธอไม่ตอบคำถาม กลับเบี่ยงเบนไปเรื่องอาหารเช้าแทน จุ๊บแจงรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว ไม่นานข้าวต้มปลาร้อนๆ ก็ถูกเสิร์ฟที่โต๊ะเป็นที่เรียบร้อย

“พี่หมอเอาหอมเจียวอีกไหมคะ” เพราะพี่ชายชอบเธอจึงทำสุดฝีมือ

“พอแล้วครับ” คนที่ใส่ใจรายละเอียดของน้องไม่ต่างกันหยิบพริกไทยให้น้องพร้อมกับผักชีต้นหอมเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบ

“ขอบคุณค่ะพี่หมอ” คนถูกเอาใจยิ้มแก้มปริเมื่อเขาใส่ใจและจำได้ว่าเธอชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จุ๊บแจงรินน้ำส้มคั่นสดๆ ให้เจ้านายสาว ก่อนจะรินน้ำอุ่นให้เจ้านายหนุ่ม ภาคิมดื่มน้ำอุ่นๆ ไม่ก็น้ำแร่ธรรมชาติ เขาไม่ชอบน้ำหวานนอกจากน้ำสมุนไพร ส่วนมากเขาจะดื่มน้ำอุณหภูมิห้องเป็นนิสัยตามประสาคนรักสุขภาพ

หลังจากการรับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น นรีรัตน์ออกมาส่งพี่ชายไปทำงาน ด้วยความเคยชินเขาจะจุ๊บหน้าผากเธอแผ่วเบาและเธอก็ไม่น้อยหน้า จุ๊บแก้มเขาซ้ายขวา โบกมือส่งเขาขึ้นรถ คนโดนจุ๊บหน้าแดงตามประสาคนผิวขาวจัด ก่อนจะขึ้นรถขับออกมาจากบ้านด้วยรอยยิ้ม

หลังจากนั้นนรีรัตน์จึงเดินชมนกชมไม้ตามปกติ รอเวลาที่จะไปส่องสองสามีภรรยาที่มักจะจู้จี้กันเมื่อทำงานเสร็จแล้ว จุ๊บแจงเป็นคนเรียบร้อยและรับผิดชอบ เธอไม่เถลไถลหากงานยังไม่เสร็จ เรื่องนี้นรีรัตน์รู้ดี

การแอบมองสองสามีภรรยาถือเป็นเรื่องตื่นเต้นแปลกใหม่เพราะเพิ่งเห็นไม่กี่ครั้ง เธอคิดว่าถ้ามองหลายๆ ครั้งเข้าคงจะเบื่อ แต่ตอนนี้ยังไม่เบื่อจึงเป็นอาหารตาให้มองอยู่ทุกวัน

แล้ววันนี้ก็เป็นความซวยของเด็กสาว เมื่อเธอแอบมองด้วยความเคยชิน แต่พี่ชายสุดที่รักดันกลับบ้านมาเร็วกว่าปกติ เป็นอันว่าวันนี้เธอแทบเอาหน้ามุดดิน เพราะระหว่างที่เอกวัฒน์และจุ๊บแจงกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม และเสร็จสมอารมณ์หมาย เสียงของภาคิมก็ทำให้เธอหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

การแกล้งเป็นลมจึงเป็นทางออกที่ง่ายที่สุดในเวลานั้น ในเมื่อจับได้คาหลังคาเขา แล้วคุณหมอผู้ใจดีก็รู้อยู่เต็มอก แต่ยังทำเนียนอุ้มน้องสาวนอกสายเลือดขึ้นมาบนบ้านและเรียกสองสามีภรรยามาสอบสวนความผิดโดยไม่ต้องรอลงอาญาแม้แต่อย่างใด!!!

“ยายน้อง พี่รู้ว่าเราไม่ได้เป็นลมจริงๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาได้แล้ว” ภาคิมถอนใจเฮือก ก่อนจะใช้แอมโมเนียแกว่งไปที่จมูกของเด็กสาว คนไม่ชอบกลิ่นแอมโมเนียหรี่ตามอง ก่อนจะแอบปิด หน้าเบ้จนคนที่ปฐมพยาบาลให้คนที่เป็นลมปลอมๆ ถึงกับส่ายหน้าไปมา คนที่ทนต่อกลิ่นฉุนไม่ไหว จำต้องแกล้งลืมตาอย่างแนบเนียน

“หนูนาเป็นอะไรไปคะพี่หมอคิม” แกล้งถามหน้ามึน เหมือนเพิ่งฟื้นจริงๆ ภาคิมกอดอกมองหน้าน้องนิ่งๆ คนทำความผิดแอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ บอกตัวเองว่าทำหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้เอาไว้ เดี๋ยวดีเอง… สายตาหวานใสเหลือบมองสองผัวเมียที่นั่งคอตกอยู่ตรงหน้า แต่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นรีรัตน์อดจะมองเป้ากางเกงของเอกวัฒน์ไม่ได้ ภาคิมเห็นดังนั้นก็ดีดหน้าผากเด็กสาวทีหนึ่ง