7

“เธอมาเพื่อจะบอกฉันแค่นี้เหรออัญ ฉันรู้แล้วว่าพี่พัทท์รักเธอ ไม่ต้องมาตอกย้ำก็ได้ ไสหัวกลับไปได้แล้ว”

“แต่อัญ”

“บอกให้กลับไปไง กลับไปได้แล้ว” พินท์สุดาผลักเพื่อนจนกระเด็น

“โอ๊ย!” อัญชิตาร้องด้วยความเจ็บเมื่อถอยหนีก็สะดุดขาหกล้มลงไปไม่เป็นท่า

“เธอทำอะไรห้ะพินท์สุดา” พัทท์มาถึงก็เข้ามาช่วยประคองอัญชิตาเอาไว้ อัญชิตาหลบไปทางด้านหลังของพัทท์ เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของพินท์สุดา

“พินท์ไม่ได้ตั้งใจ เขาสะดุดขาหกล้มลงไปเอง” พินท์สุดาหน้าเสีย เมื่อกี้เธอโมโห รู้สึกว่าอัญชิตามาเยาะเย้ยเธอถึงที่บ้าน จะรักกันชอบกันก็ไม่ต้องมาบอกหรอก เธอรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร

“พอสักทีเถอะ พี่เห็นกับตาว่าเธอผลักอัญชิตาจนล้ม”

“พี่พัทท์คะ อัญหกล้มเองจริงๆ ค่ะ”

“พอเถอะอัญ จะไปเข้าข้างเขาทำไม!” พัทท์หันไปทำเสียงดุ อัญชิตาได้แต่อึกอักอ้ำอึ้ง

“พี่พัทท์!” พินท์สุดาส่ายหน้าไปมา มองตามร่างสูงที่อุ้มร่างของอัญชิตาออกไปอย่างรีบร้อนเพราะอีกฝ่ายเดินไม่ไหว

ร่างของพินท์สุดาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง มองมือตัวเองอย่างเสียใจ เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ปราชญ์นั่นเอง พี่ชายที่น่ารักทำให้เธอยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นเขา

“พี่ปราชญ์เข้ามาก่อนสิคะ”

“เป็นอะไรหน้างอขนาดนั้น”

“เปล่าหรอกค่ะ”

“แต่สีหน้าไม่สบายใจเลยนะ ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ”

“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ” เธอเกรงใจเขา ไม่อยากให้เขาไม่สบายใจตามไปด้วย

“มีอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้พี่ฟังได้นะ คิดว่าพี่เป็นพี่ชายคนหนึ่ง เมื่อกี้  ตอนพี่เข้ามา เห็นคุณพัทท์อุ้มอัญชิตาออกไป”

“ไม่มีค่ะ”

“ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าทำหน้าหงิกแบบนั้นสิ” เขาโยกศีรษะของเธอไปมา

“ถ้าเรารักใครสักคน แล้วเขาไม่รักเรา เราก็ควรที่จะปล่อยเขาไปใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ เพราะถ้าเราอยากครอบครองแสดงว่าเราอยากเอาชนะ อยากได้เขามากกว่าจะรักเขาจริงๆ เขาไม่รักเรา นอกจากเราจะทุกข์ใจแล้ว เขาเองก็ทุกข์ใจตามไปด้วย มันทำให้เราไม่มีความสุข ปล่อยเขาไปครับ เหมือนที่พี่ทำไง”

“คะ?” เธอมองหน้าเขา

“พี่พูดตรงๆ เลยนะพี่แอบชอบพินท์มานานแล้ว แต่พินท์คิดกับพี่เพียงแค่พี่ชาย พี่ก็เลยถอยออกมาและคงสถานะพี่ชายเอาไว้ และพี่ชายคนนี้ก็อยากเห็นพินท์มีความสุข”

“ค่ะ” เธอรับคำ รู้สึกโหวงในอก ตัดใจจากพัทท์ไม่เคยได้เลยสักครั้ง แม้หลายครั้งคิดว่าเธอจะไม่ยุ่งกับเขาอีก แต่ก็อดห่วงใยเขาไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่สุดแทนจะทรมาน เนื่องจากเธอรู้สึกผิดกับตนเองที่ตอกย้ำว่าจะไม่ยุ่ง สัญญาว่าจะไม่ใส่ใจ แต่ก็ยังกลับไปวนเวียนอยู่ ณ จุดเดิม คือเป็นห่วงเป็นใย  กลัวเขาโดนหลอก

“เรื่องคุณพัทท์เหรอ”

“ค่ะ”

“เขารักคนอื่นก็ปล่อยเขาไปครับ ฝืนไปก็มีแต่เจ็บ”

“พินท์ก็คิดว่าจะตัดใจค่ะ”

“คิดให้ดี ลองเขียนข้อดีกับข้อเสียดู เวลาพี่ทำอะไร พี่จะเขียนใส่กระดาษแบ่งเป็นสองฝั่ง ดีกับไม่ดี ถ้าทำสิ่งนั้นแล้วมีข้อดีมากกว่าก็ลุยครับ แต่ถ้าไม่ดีเราก็ควรถอยออกมา”

“ขอบคุณพี่ปราชญ์มากนะคะ”

“พี่ยินดีครับ แค่ทำให้พินท์มีความสุขพี่ก็มีความสุขด้วยครับ” เขาโยกศีรษะของเธอไปมาด้วยความเอ็นดู

ทางด้านพัทท์เขาพาอัญชิตากลับไปส่งที่บ้าน ก่อนจะเข้าไปสวัสดีบิดาของเธอ เขานับถือบิดาของเธอเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ท่านเดินไม่ได้ก็จริงแต่ใจแกร่งมาก ไม่ทำตัวให้เป็นภาระหรือเรียกร้องอะไรมากมาย แต่พยายามทำตัวให้มีประโยชน์ให้ได้มากที่สุด แถมยังสานตะกร้าขายหารายได้หาเลี้ยงครอบครัวช่วยลูกสาวอีกด้วย

“พี่พัทท์จะกลับไปหาเรื่องพินท์ก็ไปเถอะค่ะ อยากตอแยกับเขาทำไมต้องคิดแผนการวุ่นวายซับซ้อนด้วย พินท์คงจะแช่งชักหักกระดูกอัญอยู่แน่ๆ เลย” เธอส่ายหน้าไปมา บางทีพัทท์ก็ดูว่างงานเหลือเกินในความรู้สึก

“ขอบใจมากนะ” พัทท์กล่าวขอบใจก่อนจะยิ้มกริ่ม แต่อัญชิตานี่สิทำหน้าไม่ถูกเอาเสียเลย เขาเอ่ยลาหญิงสาวและบิดาของหล่อนก่อนจะขับรถกลับไปยังบ้านที่เกิดเหตุ

พัทท์เดินเข้ามาในบ้านของพินท์สุดาแล้วหงุดหงิดทันทีที่เห็นหญิงสาวกำลังนั่งคุยอยู่กับปราชญ์ แล้วการถึงเนื้อถึงตัวนั้น ทำเอามือหนาต้องกำหมัดเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ ตอนไปเที่ยวทะเลด้วยกันในวันนั้น พินท์สุดาพูดปฏิเสธออกมาเมื่อพิมพ์พิศถามอาจเพราะเธอมีใจให้ปราชญ์ เขาไม่อยากหน้าแตกก็ต้องทำวิธีนี้ จะเดินดุ่มๆ ไปขอแต่งงานได้ยังไง ก็เธอเล่นพูดออกมาแบบนั้นว่าไม่รักไม่ชอบ

พัทท์เดินกลับบ้านของตัวเองด้วยความกรุ่นโกรธ เขาผุดลุกผุดนั่งลุกขึ้นยืนสักครู่ก็เห็นปราชญ์ขับรถออกไป จึงไม่รั้งรอที่จะเดินกลับไปยังบ้านของคู่หมั้นสาวที่อยู่ติดกันอีกครั้ง

“ว้าย! พี่พัทท์” พินท์สุดาหันมาตามแรงกระชากก่อนจะร้องเสียงหลง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ปล่อยพินท์นะคะ”

“อยากให้ปล่อยจริงๆ เหรอ” เขารู้สึกโกรธจริงๆ ที่กลายเป็นคนนอกสายตาของเธอแบบนี้

“ปล่อยนะคะพี่พัทท์ หยาบคายแบบนี้เลิกคุยกันไปเลย” เธอไม่ชอบที่เขาทำป่าเถื่อนกับเธอแบบนี้

“อ้อ... ที่เลิกคุยเพราะมีที่หวังใหม่”