Chapter 3 : "คนอะไรไม่มีความเป็นมิตรเอาเสีย อย่างกับมลพิษ"

ชั่วโมงศิลปะ

~บรรยากาศในห้องศิลปะดูวังเวงชอบกล~

ความคิดเกิดขึ้นออกมาจากสมองอันชาญฉลาดของชายหนุ่มที่เลือกนั่งริมหน้าต่าง  ท้องฟ้า ผู้ซึ่งไม่ชอบการวาดภาพเอาเสียเลย ไม่ใช่ว่าตนรังเกียจงานศิลปะ แต่เพราะเขาวาดภาพไม่เป็นก็เท่านั้น  หากจะให้เขาวาดภาพสวยๆ เขายอมวิ่งรอบสนามยังจะดีเสียกว่า  ตั้งแต่จำความได้ภาพทุกภาพที่เขาเคยวาดแทบไม่เป็นรูปร่าง มีอย่างเดียวที่ชายหนุ่มสามารถวาดออกมาได้อย่างสมบูรณ์และสวยงาม นั่นคือ ภาพดวงอาทิตย์ 

"อ่าวล่ะๆ ฟังทางนี้ วันนี้ครูจะให้ทุกคนวาดภาพเหมือนคน ใช้ใครเป็นแบบก็ได้ในห้องนี้ พอดีครูมีประชุมด่วน ครูจะเข้าตรวจงานอีกทีตอนท้ายคาบ โอเคนะนักเรียน แล้วห้ามส่งเสียงดัง " คุณครูศิลปะพูดขึ้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

โอเคครับ/ค่ะ นักเรียนตอบตกลงแต่โดยดี  ก่อนแยกย้ายกันทำงานที่ได้รับมอบหมาย

"ครูเบน ฉายา ครูนวดยาว เพราะไม่เคยคิดที่จะตัดมันทิ้ง แถมยังย้อมสีเป็นสีแดงส้ม น่าเกลียดจะตาย"

"อลันนายก็พูดเกินไป นินทาครูมันไม่ดีนะ"

"หมอนี่ชื่อ อลัน ไม่ต้องแปลกใจพ่อมันเป็นคนไทย แม่ชาวอังกฤษ พูดมาก ไม่กลัวใคร นอกจากพ่ออันมีคนวงในแอบบอกว่าพ่อมันโครตดุ  มันคว้าแชมป์เหรียญทองแดงชกมวยระดับจังหวัดของโรงเรียน แต่ไม่รู้เพราะอะไรมันดันพลาดขึ้นชกแข่งขันระดับประเทศ มันน่า  " ท้องฟ้าอธิบายให้ซองอึนฟัง

"ใครถาม?"

"............." ท้องฟ้าได้แต่นิ่งไป ขบกรามแน่นด้วยความขุนเคืองใจ 

"คนอะไรไม่มีความเป็นมิตรเอาเสีย อย่างกับมลพิษ"

"ได้ยินนะ" เขาพูดขึ้นในขณะที่ก้มหน้าก้มตาวาดภาพด้วยความตั้งใจ

"ครับ พ่อคนเก่ง คนหูดี" เขาตะโกนตอบกลับไป  ไม่ทันสังเกตเห็นว่าเขาเหลือบมอง และส่ายหัวไปมาด้วยความไม่สนใจ

"ปากของฉัน จะพูดอะไร มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย" เสียงตะโกนของอลันดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"ผมแค่กลัวว่าคุณจะซวยเอา! " อาเจพูดขึ้น ในสภาพที่ตัวสั่นเทา

"พอเถอะอาเจ นายต่างหากจะซวย รีบวาดเดียวครูก็เข้ามาตรวจงานนะ"ใบชาเตือนสติ และรีบดึงตัวอาเจให้นั่งลง แต่ทว่าคอเสื้อของเขากลับถูกกระชากขึ้นอย่างแรง ด้วยใครอีกคน

"มึงเป็นใคร ที่ชอบมาแส่เรื่องของกู ฮ่ะ! ไอแว่น ต้องโดนสั่งสอนสักหน่อย  " อลันผู้ไม่ยอมก้มหัวใคร ทนงตัว อารมณ์พลุ่งพล่านเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่ตนตามจีบห่วงใยผู้อื่นโดยเฉพาะอาเจ เด็กเรียนประจำห้อง ที่ใบชาชอบไปไหนด้วยกันตลอด มันช่างแค้นใจยิ่งนัก หมัดอันทรงพลังนั้นถูกปล่อยออกไปยังชายหนุ่มเบื้องหน้า

ทุกคนในห้องต่างส่งเสียงกรี๊ด อาเจเองก็หลับตาลงด้วยความหวาดกลัว 

"ตุ๊บ..." อลันต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าที่มีฝ่ามือแข็งแกร่งสามารถรับมัดเขาไว้ได้ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ซองอึน" ท้องฟ้ารีบวิ่งกรู่เข้าไปหาซองอึน ที่เอาฝ่ามือของเขารีบมัดนั่นไว้ โดยไม่สะทกสะท้านแต่อย่างไร ยิ่งอีกคนออกแรงมากขึ้น ก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น เพราะคนรับมัดได้ใช้แรงอันน้อยนิดเท่านั้น แต่กลับรับมัดอีกคนได้อย่างง่ายดาย

"ฉันไม่ชอบให้ใครรบกวนเวลาวาดภาพ หากนายอยากซัดไอ้หมอนี่จนเต็มทน ก็ไปที่อื่นซะ" เขาพูดขึ้น ก่อนค่อยๆ ปล่อยหมัดของอีกคนออกจากมือไป แล้วเดินไปยังที่ของตัวเองโดยทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกแววตาจับจ้องมายังเขา ทุกคนต่างตกตะลึงที่เขาสามารถรับมัดของอลันไว้ได้ เพราะอลันคือตัวแทนนักเรียนแข่งขันมวยไทยระดับประเทศ ฉายา มัดสะท้านทรวง เเต่ทว่าซองอึนกลับรับมัดนั่นไว้ได้อย่างง่ายดาย

ยกเว้น ท้องฟ้า ที่ยิ่งสงสัยเขามากขึ้น 

"ตัวตนนายเป็นอย่างไรกันแน่ ฉันต้องรู้ให้ได้" ท้องฟ้าพูดขึ้นก่อนเดินไปนั่งที่ของตน โดยเหลือบไปมองคนนั่งฝังตรงข้าม ด้วยสีหน้าที่รังเกียจ

"ฝากไว้ก่อนไอแส่..." อลันพูดขึ้น ก่อนเดินไปนั่ง

อาเจ เป็นลูกครึ่งไทยจีน เป็นเด็กเนิร์ด แถมยังเป็นรองหัวหน้าห้อง นิสัย เงียบๆ ไม่มีเพื่อนเยอะ คนเดียวที่เขาสนิทด้วยคือ ใบชา เพราะใบชาจ้างเขาให้ช่วยติวหนังสือให้ในวันหยุด เขาจำเป็นต้องใช้เงิน เพื่อเก็บเงินไปเยี่ยมพ่อที่ประเทศจีน เพราะเหตุผลบางอย่างที่พ่อแม่เขาแยกทางกัน ในวันเกิดที่สิบสี่ของเขา ชายหนุ่มจากที่เคยยิ้มแย้ม กลับกลายเป็นเงียบขรึมจนทุกวันนี้ เพราะความคิดถึงพ่อมาก แต่แม่ไม่ยอมให้ไปเจอกัน โดยไม่มีคำตอบว่าทำไม! ถึงห้ามเขา เขาเลยเลือกที่จะคุยกับแม่อีกต่อไป เอาแต่อ่านหนังสือ ตั้งใจเรียน และแอบสอนพิเศษไปด้วยนั่นก็เพื่อหวังว่า สักวันตัวเขาจะได้พบเจอพ่ออีกสักครั้งแม้ไม่รู้อีกคนยังอยากเจอเขาหรือเปล่า

"เป็นไงบ้างเด็กๆ หมดเวลาแล้ว เดียวครูจะเข้าไปตรวจงานทีละคน คะแนนตามความสวย และความสมบูรณ์ของภาพ ไหนดูสิ! "

"ครูครับ หากวาดไม่สมบูรณ์ ขอคะแนนความตั้งใจสักครึ่งคะแนนได้ไหมครับครู" ท้องฟ้าพูดด้วยแววตาที่เป็นประกาย และรอยยิ้มที่สดใส

"ไหนของนายมาดูก่อนคนแรกเลย" ครูแบนเดินตรง มองไปยังภาพสายตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

"แน่ใจนะ ว่านี่คือวาดแล้ว"

"ทำไมครู นี่ผมตั้งใจมากเลยนะ"

ครูเบนชูภาพวาดของเขาให้เพื่อนๆ ทุกคนในห้องดู เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั้งห้อง ซองอึนเมื่อเห็นภาพนั้น ก็เผลอยิ้มออกมา

"นายยิ้ม! เฮ้ยนายยิ้มแล้ว ฮ่าๆ ฉันทำให้นายยิ้มได้ " เขากระโดดกอดครูด้วยความดีใจอย่างมาก ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงมีความสุขได้ขนาดนี้

"ดะ ดะ เดี๋ยว ตั้งสติ ภาพสี่เหลี่ยม มีวงกลมตรงมันคือ ภาพอะไรครับคุณท้องฟ้า ช่วยอธิบายด้วย!"ครูค่อยๆ ดึงมือเขาออกจากตัวเอง

"ซองอึนครับ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มยียวนกวนตีนครู

"ฮ่าๆๆๆ ซองอึน " ทุกคนหัวเราะลั่นห้อง

"ไม่เหมือนตรงไหน บอกมาสิ! ก็ซองอึนมีความลับเยอะ เหมือนตีกรอบให้ตัวเองอยู่ตลอดเวลา แถมใจแคบอย่างกะวงกลมที่ไม่มีใครเข้าถึง"

ท้องฟ้ามองคนที่ซองอึนที่ใบหน้าเรียบเฉย ไม่โต้ตอบสักคำ

"เอาล่ะ โอเคนายไม่ผ่านครึ่ง ต้องวาดส่งไหมอีกครั้ง"

ครูเบนพูดขึ้นในขณะเดินตรวจภาพวาดของนักเรียนทุกคน แต่ต้องมาสะดุดกับภาพเหมือนจริงของซองอึน เขาเอาภาพนั้นมาดูใกล้ มองรายละเอียดของภาพ เส้น สีเงา ความละเอียดของภาพ ก่อนมองซองอึนด้วยแววตาที่เป็นประกาย

"เจอแล้วเพชรเม็ดงามของฉัน" ครูผู้เผยรอยยิ้มอย่างเจ้าเลห์

"ของานคืนด้วยครับครู" ครูเบนส่งภาพวาดคืนให้เขา ชายหนุ่มรับม้วนมันเก็บไว้

"ซองอึนนายคือตัวแทนของครู นายต้องลงแข่งขันวาดภาพระดับจังหวัด" 

"ไม่ครับ ครูหาคนอื่นเถอะ ผมไม่ชอบการแข่งขัน"

"ฮะ อะไร ทำไมละซองอึน มาดูภาพที่นายวาดหน่อย " ท้องรีบกระโจนเข้าไปใกล้ตัวเขาเพื่อต้องการดูภาพนั้น ด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์

"ไม่ได้"

"อะไรของนายเนี่ย ขี้เหนียวชะมัด ครูไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะทำให้หมอนี่ลงแข่งขันวาดภาพกับครูให้ได้"

เรื่องอะไรจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆท้องฟ้าเอ่ย หมอนี้ท่าทางจะไม่ยอมลงแข่งขันง่ายๆ เพราะอะไรเขาถึงไม่ยอมลงแข่งขันทั้งๆที่มีพรสวรรค์ ว่าแต่หมอนั้นวาดใครเป็นภาพเหมือนกันนะ