Chapter 7 : การกระทำที่ตรงข้ามกับความรู้สึก

     บรรยากาศยามค่ำคืน ช่างหนาวเหน็บ เพียงเพราะลมพัดเบาๆ ก็หนาวไปถึงทรวง ต้นไม้โอนเอนไปมาตามกระแสลม เกิดเสียงขึ้นเบา บวกกับเสียงสัตว์ป่าตัวเล็กตัวน้อยที่ออกหาอาหารในยามค่ำคืน  พวกเขานั่งรอบกองไฟที่ก่อขึ้นเพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย เปลวไฟที่ลุกโชนทำให้พวกเขาคลายหนาวได้สักนิด วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง โชคดีที่เพื่อนสาวพกพาอาหารสำเร็จรูปมาด้วยเพื่อว่าเกิดเหตุฉุกเฉินเช่นนี้

"โชคดีนะที่ใบชาเอาอาหารสำเร็จรูปมาด้วย ไม่งั้น คงอดตายกันทั้งกลุ่ม" ท้องฟ้าพูดขึ้น ลงสายตามองเพื่อนชายสองคนที่นั่งเงียบ

"ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น พวกนายถึงจับปลามาไม่ได้ แถมเนื้อตัวเปียกชุ่มกลับมา ฮะ อย่าบอกนะว่า..." อาชิพูดเสริมขึ้น เหยียดยิ้มกว้างอย่างชั่วร้าย ส่งแววตาเจ้าเล่ห์มองยังเขาทั้งสอง

"แอบไปเล่นน้ำกันมาใช่ไหม "

"บ้าแก่ซิ ร้อนโว้ยเดินขอไปดูดอากาศหน่อย" อลันลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปก็ไม่วายมองยังอาเจที่ตอนนี้เขาดูดีกว่าทุกครั้งที่เจอ ใบหน้าที่ไม่มีแว่นตาหนาปกปิดความน่ารักของเขาอีกแล้ว จู่ๆใบหน้าก็ร้อนพลัน ร้อนฉ่าขึ้นมา ทำให้เขาไม่สามารถนั่งร่วมวงได้อีก ความรู้แปลกๆนี้คืออะไรกันนะ 

"อาเจแว่นนายละ" ท้องฟ้าถามขึ้น

"อืม... ไปกับน้ำแล้ว แฮร่ๆ" เขาตอบด้วยรอยยิ้มที่จืดจางแก้เขิน

"ฉันเพิ่งสังเกตว่า นายไม่ใส่แว่นตาดูดีกว่าเยอะ กลับจากที่นี้เราค่อยไปซื้อแว่นตาอันใหม่กัน โอเคไหม" ใบชาพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

"ได้ซิ ขอบคุณนะใบชา" เขาตกคำรับปากแต่โดยดี ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากกลุ่ม

"อืม ง่วงแล้วขอไปนอนก่อนนะ" ถึงแม้เธอจะไม่อยากจะเดินออกจากกลุ่มไปในตอนนี้ แต่ถ้าหากไม่ไปที่เต็นท์ก่อนนายอาชิที่เธอไม่ชอบขี้หน้าคงไม่ดีแน่ๆ เรื่องอะไรที่เธอจะยอมนอนเต็นท์เดียวกับเขา คืนนี้นายต้องนอนหนาวสั่นอยู่นอกเต็นท์เท่านั้น รอยยิ้มที่เจ้าเลห์ของใบชาทำให้อาชิสังเกตเห็น เขารีบลุกเดินตามเธอไปอย่างไม่รีรอ

"รีบจังเลยนะ กลัวฉันเข้าไปนอนด้วยเหรอไง" เขาพูดขึ้นเผยรอยยิ้มเยาะ ในท่าทีเร่งรีบผู้หญิงตรงหน้า

"ใช่ เรื่องอะไรจะยอมให้นายมานอนกับฉัน คนที่นอนข้างฉันต้องผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่นาย" ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ แถมผู้บ้านติดกันอีก ธุรกิจเดียวกัน ก็ต้องมาแข่งขันกัน แต่ลูกของพวกเขาก็ดันมาเรียนห้องเดียวกันซะได้ เด็กๆมักโดนกรอกหูให้เกลียดกันทุกวัน มีเหรอที่พวกเขาจะไม่ทำตาม

"นี่ใบชาเน่า ถามหน่อยเถอะ รังเกียจอะไรฉันนักหนาฮ่ะ ถ้าหากผู้ชายบนโลกเหรอฉันคนเดียวเธอจะทำอย่างไร" ผู้หญิงอะไรน่าหมั่นใส้นัก ทำตัวยิ่งราวกับเป็นนางฟ้าบนสวรรค์ เขาเองก็ไม่ถูกชะตากับผู้หญิงเจ้าสำอางแบบนี้หนักหรอก

"ต่อให้เหลือนายคนเดียวบนโลก ฉันก็ไม่ชายตามองหรอกย่ะ" 

"จ้า แม่คนสวยเลือกได้ ฉันก็เองเหมือนกัน ยัยใบชาเน่าสนิท" ความประชดประชันริมฝีปากต้องให้เขาเลย ชายหนุ่มเดินตามหลังหญิงสาว แต่ต้องหยุดชะงัก

"กรี๊ด งะงู งู ช่วยด้วยคะ" 

อาเจไม่รอช้ารีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเห็นหญิงสาวที่ปากดีก่อนหน้านี้ นั่งร้องไห้ถัดออกไป เผยให้เห็นงูเง่าขนาดใหญ่ ที่จ้องมองเธอ

'ฟ่อ ฟ่อ' ส่งเสียงขู่อยู่ตลอดเวลา ไม่ยอมจากไป แผ่แม่เบี้ยมายังเธอหมายจะฉก 

"อยู่นิ่งๆเข้าไว้ แล้วจ้องตามันไว้ เข้าใจ!" เขากระซิบบอกหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มใบด้วยเหงื่อและน้ำตา ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนก งูเห่าตัวใหญ่ไม่สนใจพวกเขาอีกต่อไป จึงเลื้อยหนีเข้าไปไหนพุ่มไม้ข้างทาง

"อาเจ ที่ขาฉัน อึก!!"  เพราะความกลัวและตกใจสุดขีดทำให้เธอลืมบอกเขาไปว่า ตัวเองโดนกัดแล้ว

"ยัยใบเน่าเธอนี่มันน่านัก" เขารีบกุมดูดพิษงูจากขาของเธอ โดยไม่ลังเลใจเลยสักนิด ใบชามองชายหนุ่มด้วยอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเขาจะยอมทำเพื่อเธอได้ขนาดนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงท่าทีเป็นห่วง หรืออบอุ่นได้เท่ากับวันนี้ จู่ๆหัวใจของเธอก็เต้นแรงอย่างผิดสังเกต ดวงหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เรียบร้อย เธอปลอดภัยแล้วนะ" เขาพูดปลอบใจอีกคนด้วยรอยยิ้มทั้งปากทั้งตา ก่อนจะลุกขึ้นอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นจากเขา

"นาย..." หยดน้ำอุ่นๆเอ่อล้นในดวงตา

"ไม่ต้องมาร้องเลย ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายง่ายๆหรอก เราต้องทะเลาะกันอีกนาน" เขารู้ว่าเธอคงกลัวงู เพราะสิ่งที่เธอเกลียดคือเขา ส่วนสิ่งที่กลัวคืองู ร่างสั่นสะท้านด้วยความกลัวของเธอในอ้อมแขนเขา มันทำให้ชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้

เธอซุกหน้าอยู่กับหน้าอกของเขาไม่ยอมให้เขาเห็นสีหน้าที่แดงราวกับมะเขือเทศ แต่ทว่าสีหน้าชายหนุ่มไม่เปลี่ยนยกเว้นใบหูที่ขึ้นสีจางๆ เขาวางเธอลงนอนในเต็นท์ดวงตาทั้งคู่ประสานกันชั่วขณะ เหมือนโดนแรงดึงดูดให้เขามองไปทั่วใบหน้าแดงระเรื่อ และริมฝีปากที่อวบอิ่มของเธอ 'ทำไม่น่ารักจัง' นั่นคือความคิดที่ผุดขึ้นมาก่อนที่เขาจะค่อยๆๆก้มลงเพื่อจูบ 

"เกิดอะไรขึ้น" อ้ากกก ขัดจังหวะอะไรตอนนี้ ทั้งรีบลุกขึ้นทำตัวไม่ถูก มองเพื่อนชายที่จู่ๆก็เขามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ใบชาโดนงูกัดตอนนี้ปลอดภัยแล้ว" 

"อืม...อย่างที่อาเจบอก" เธอรีบพูดขึ้นเมื่อมองไปยังซองอึน

"ต้องรีบบอกเจ้าหน้าที่ นายดูดพิษงูใช่ไหม" รอยเลือดเล็กๆตรงริมฝีปากทำให้รู้ทันทีว่าเขาได้การปฐมพยาบาลเบื้องต้น

"ใช่ ฉันสบายดี "แต่ทว่าดวงตานั้นก็เริ่มพร่ามัวไป หัวใจเต้นแรงผิดปกติจนกระทั่งเขาหมดสติลงไป

"อาเจ อาเจ " ทุกร้องเรียกเขาให้ฝื้น แต่สภาพของเขาตอนนี้อาจโดนพิษงูเข้าแล้ว

"ทางนี้ครับพี่" เสียงตะโกนของชายหนุ่มทำให้ทุกคนหันกลับไปมอง ท้องฟ้าสั่งให้ซองอึนรีบวิ่งไปตามเจ้าหน้าที่ทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นมา ตนเองวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะหากเกิดร้ายขึ้น สำหรับคนที่มีจิตใจของความเป็นหมอของเขา อาจจะช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นได้ ร่างหมดสติของอาเจถูกเจ้าหน้าที่นำตัวส่งโรงพยาบาล พร้อมกับใบชาที่นั่งมองเขาด้วยความเป็นห่วง 

"พวกนายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันดูแลเขาเอง อย่าลืมซิ เขาช่วยชีวิตฉันไว้" รอยยิ้มที่สดใสนั่นทำให้ทุกคนหมดความกังวล

"เราต้องรอพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะกลับ พรุ่งนี้คงกลับไม่ได้เสียแล้วล่ะ"

"อืม ไม่เป็นไรหรอก ฉันลางานตั้งสิบวัน ถือว่ามาเที่ยวพักผ่อนก็แล้วกัน ขอให้พวกเขาทั้งสองปลอดภัย ฉันจะรออยู่ตรงนี้" ทั้งสามมองหน้าเขา เพราะนี้คือคำพูดที่ยาวและกินใจที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

"อะไร อะไร มองอะไร" แววตาที่สงสัยนั่นทำให้ทุกคนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้  

"นายนี่น่ารักจริงๆ" ท้องฟ้ากระโดดกอดซองอึนไว้ด้วยรอยยิ้มกว้างไปถึงตา ชายหนุ่มมองเขาด้วยความตกตะลึง 

'ตึกตัก ตึกตัก' ใจเต้นระรัวราวกับทะลุออกจากอก มันยิ่งชัดเจนขึ้นว่า หรือว่าเขาจะตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว เพราะครั้งแรกที่เจอกันใจตนก็สั่นหวั่นไหวอย่างนี้เช่นกัน ซองอึนโอบกอดชายตรงหน้าด้วยความรู้ที่คลุมเคลือจนยากจะอธิบายออกมาได้

อลันมองหน้าอาเจ พวกเขารับรู้ได้ถึงกลิ่นอายความรู้สึกที่มากกว่าคำว่า' เพื่อน ' ก่อนแยกย้ายกันไป