Chapter 6 : "มือไม่พายยังเอาเท้าราน้ำอีก"

สายธารน้ำไหลที่ใส่สะอาด จนมองเห็นฝูงปลาตัวเล็กใหญ่ว่ายวนเวียนไปมาอย่างอิสระ ริมฝั่งปกคลุมไปด้วยพุ่มหญ้าเขียวขจี่ โขดหินนับร้อยสลับทับซ้อนกันไปมาช่างดูสวยงามยิ่งนัก เหมาะแก่การซ่อนตัวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ

ตามกระแสน้ำเฉี่ยว บริเวณรอบโอบล้อมไปด้วยต้นไม้ดอกไม้นานาพรรณ ดูร่มรื่น หากได้สัมผัสถึงกลิ่นอายอย่างใกล้ชิด เกิดเป็นความสุขกายสบายใจยิ่ง

อาเจเดินลงไปยังน้ำตื้นที่กระแสน้ำไหลเชี่ยวสายตามองหาปลาตัวใหญ่ เพื่อมาทำอาหารเย็น มื้อนี้มันต้องอร่อยจะเสียหน้าไม่ได้ มือนั้นกุมอุปกรณ์จับปลาอย่างชำนาญการเพราะงานอดิเรกคือจับปลาร่วมกับพ่อเป็นประจำ เขาเหลือบตาไปมองคนที่นอนอยู่บนโขดหินใหญ่ แหงนหน้ามองฟ้าอย่างสบายใจ ทำตัวเกียจคร้าน ก่อนจะก้มทำหน้าที่ของตนไป ทางด้านอลันเองก็แอบมองเขาปล่อยๆ เด็กแว่นที่น่าชิงชัง ชายหนุ่มลุกขึ้นลุยกระแสน้ำไปยังเขาที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการจับปลา

"เฮ้ยเร็วๆ หน่อยซิ วันนี้จะได้ไหมปลา" เสียงดังของอลันทำให้ปลาที่กำลังจะติดกับดักของเขา ไหวตัวทันรีบว่ายหนีหายไป

"จะเสียงดังทำไม จะได้อยู่แล้วเชียว มือไม่พายยังเอาเท้าราน้ำอีก" เขาพูดด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองอัดแน่นในอก เพราะอีกไม่นานก็มืดค่ำแล้ว

"นี่มึงกล้าด่ากูเหรอ" เขากระชากเสื้ออาเจอย่างแรง ด้วยแปลวไฟโทสะแผดเผาในหัวใจ

"ไม่ได้ด่า ก็นายไม่ช่วยจริงๆ นี่" เขาโต้แย้งกลับไป ในเวลานี้เขาไม่สนใจแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่แล้วมัดอันนักหน่วงก็กระทบใบหน้าอย่างจังจนตัวเขากระเด็นตกน้ำลึก แว่นตาที่เขาใส่ประจำหลุดหายไปกับสายน้ำ ทำให้สายตามองเห็นเพียงเรินรางเท่านั้น

"ไม่ช่วย เพราะมึงทำให้กูพลาดนัดสำคัญ หากวันนั้นมึงไม่ขอให้กูไปหาของกลับมึง ไม่ติดอยู่ในห้องเก็บของบ้านั้น กูคงได้แข่งขันนัดสำคัญไปแล้ว นี่มันยังน้อยไปที่กูเคยโดนมา"

อลันพยายามจะเดินไปใกล้เขาราวกับเปลวไฟที่กำลังประทุ แต่ทว่าที่ตรงนั้นน้ำลึก เขาจึงหยุดเดินทันที เพราะสิ่งเดียวที่เขาไม่เก่งคือว่ายน้ำ

"เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจนายก็รู้นี่ ว่าเราทั้งคู่ก็พลาดการแข่งขันเหมือนกัน ทำไม! ทำไมถึงแค้นฉันขนาดนี้ ให้ตายเถอะ คิดว่านายต่อยเป็นคนเดียวเหรอไง ฮะ!!" อาเจรีบว่ายน้ำตรงดิ่งไปยังเขา แม้ว่าตอนนี้สายตาที่พร่ามัวมองไม่ชัด แต่เขาเดินไปตามเสียงพูดของคนที่ยืนตรงหน้า เขากระชากแขนของอลันอย่างสุดแรงที่มี พร้อมทรัดมัดสุดแรงไปยังใบหน้านั้น ร่างของอลันกระเด็นไปยังน้ำลึก เขารู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำ

"ดะ ดะ ช่วยด้วย ฉันว่ายน้ำไม่เป็น" เขาพูดขึ้นในขณะที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ

"โกหก นายคิดจะเอาคืนฉันอีกแล้วใช่ไหม" อาเจไม่สนใจคำอ้อนวอนขอร้องของเขาก่อนจะว่ายน้ำไปยังแหล่งน้ำตื้น เขารีบหันกลับมามอง เพราะความเงียบที่ผิดปกติ ไร้เงาของอีกคน ความหนาวยะเยือกคืบคลานเข้ามาในใจ

"อลัน อลัน "เมื่อไร้เสียงตอบรับจากอีกคน ชายหนุ่มรีบตะเกียกตะกายตัวเองดำดิ่งลงสู่ใต้น้ำลึก ด้วยความร้อนรน สายตามองหาร่างกำยำของอีกคน แต่ไร้วี่แวว ในตอนนี้กลั้นหายใจได้ไม่นาน ตัวเขาเองแทบกระอักน้ำ เขาตัดสินใจรีบว่ายน้ำขึ้นมาเพื่อสูดก๊าซออกซิเจนให้เต็มปอดอีกครั้ง ก่อนดำดิ่งลงไปอีก ครั้งนี้ให้ลึกกว่าเดิม ภาวนาในใจขอให้เขาปลอดภัย 'อย่าเป็นอะไรไปนะ' เหมือนว่าคำภาวนานั้นจะถูกตอบรับ เห็นร่างใหญ่ค่อยๆ ลอยขึ้นจากที่ลึก ชายหนุ่มรีบว่ายไปนำร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว สุดท้ายก็นำร่างขึ้นมายังฝั่งได้สำเร็จ

"อลัน อลัน ฟื้นซิ อลัน" เขาใช้มือทั้งกดตรงหัวใจ ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไร้วี่แววว่าเขาจะฟื้น จึงตัดสินใจผายปอดให้อีกคน ครั้งแล้วครั้งเล่า

"อึก อึก แฮกๆๆ " เสียงกระอักน้ำออกมาจากปากของคนตรงหน้า ทำให้ชายหนุ่มดีใจ ก่อนรีบคว้าคนนอนตรงหน้ามากอดไว้อย่างอุ่นใจที่เขาปลอดภัยแล้ว

"ขอบคุณ" อาเจพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"อะไรของมึง" เมื่อเขารู้สึกได้ว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ชิงชังยิ่งนัก รีบผละออกอย่างสุดแรง

"ขอบคุณสักคำมีไหม" เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความไม่พอใจ

"ขอบคุณ ฝันไปเถอะ มึงต่อยกูจนกูจมน้ำ มึงก็รับผิดชอบ " เขาพูดขึ้นโดยไม่ใส่ใจความรู้สึกคนฟัง ชายหนุ่มลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เผยให้เห็นผิวขาวเนียน กล้ามแน่นๆ ที่ทรงพลังของนักมวย อาเจรีบหันหน้าไปทางอื่น จู่ๆใบหูของเขาก็ร้อนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ช่างเถอะ กลับล่ะ" เขาพูดขึ้นก่อนจะรีบเร่งฝีเท้า แต่ด้วยหินที่เกาะกุมไปด้วยตะไคร้น้ำ ทำให้ชายหนุ่มพลาดท่า วินาทีที่เขากำลังจะลื่นล้ม ภายในใจคิดว่าตอนนี้คงไม่รอดจริงๆ แล้วซินะ เขาหลับตาปี๋ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีว่ามีแขนใหญ่ สัมผัสได้ถึงความกำยำ และความอบอุ่นๆ มารองรับตัวเองเอาไว้ อาเจค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าคือ ใบหน้าของคนที่ชิงชังกลับมองมาด้วยแววตาประกายที่บ่งบอกถึงความห่วงใย แม้จะเพียงเสี่ยววินาทีเดียว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าแววตาคู่นั่นของอลันเหมือนว่าชีวิตของเขามีค่ายิ่งนัก

"อ่อนแอ มึงนะอ่อนแอ น่าเกลียด โคตรน่าเกลียด รู้ไว้ซะ" ชายหนุ่มพูดขึ้นในขณะที่มองคนในอ้อมกอดของเขา ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยกเว้นใบหูที่ขึ้นสีจางๆ ก่อนจะผลักอีกคนให้ออกจากตน รีบเดินตรงดิ่งไปยังที่พัก ปล่อยคนข้างหลังยืนงุนงงกับตัวเอง กลับท่าทีของเขาอยู่ตรงนี้

"อะไรของเขา"

พวกเขาทั้งสองมุ่งหน้ากลับที่พักของตน ตลอดเส้นทางพวกเขาไม่พูดคุยกันสักคำ แต่ภายใต้ความเงียบนั้น รู้ไหมว่าใครคนหนึ่งกำลังควบคุมหัวใจตัวเองเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังออกไป เพราะกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน