3 | ตื่นหรือไม่ได้นอน

05:30น.

       ฟึบ!

       “…”

         นัยน์ตาสวยเบิกโพลงท่ามกลางความมืด เธอเหมือนถูกผลักลงบนที่นอนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่มีวาดิม แถมกลิ่นในห้องยังคุ้นจมูกเสียจนอาการปวดวิ้งในหัวที่เกิดขึ้นแบบเฉียบพลันยังไม่สามารถดึงความรู้สึกประหลาดใจไปจากเธอได้

         “บ้านฉัน”

         เพนนีพูดออกมาโดยไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นนั่งเพื่อสำรวจสถานที่โดยรอบ แค่เพียงกลิ่นที่คุ้นเคยกับบรรยากาศเปล่าเปลี่ยววังเวงยามค่ำคืนแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือบ้านของเธอ

         เมื่อกี้ฝันไปจริง ๆ ด้วย อย่างกับเรื่องจริงแหนะ

         ใบหน้าสวยหันมองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้ากำลังค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีฟ้าคราม เตรียมให้พระอาทิตย์ขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง หญิงสาวนอนนิ่งอยู่แบบนั้นไม่ได้ขยับไปไหน กระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกที่เธอตั้งไว้ดังขึ้น

         กริ๊งงงงงง ~

         “เฮ้อ!”

         เธอถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ความเหนื่อยล้าแทบจะเข้ามาทันทีเมื่อรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องเตรียมตัวไปทำงานอีกแล้ว สาวสวยลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าไปในห้อง เธอไม่คิดใส่ใจอะไรทั้งนั้นทำเพียงล้างหน้าแปรงฟันแล้วกลับออกมาอย่างรวดเร็ว

         เพนนีกำลังจะถอดชุดนอนของตัวเองออกแต่ก็ต้องนิ่งค้างไปเมื่อกระดุมเม็ดบนสุดหลุดออกจากกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ หญิงสาวเดินตรงไปที่กระจกแต่งตัวภายในห้อง เธอมองตัวเองผมเผ้ายุ่งเหยิงพลันระหว่างคิ้วก็ย่นเข้าหากันทันที

         แปลกแฮะ หรือว่านอนดิ้น แล้วทำไมตื่นมาถึงไปกองอยู่ตรงปลายเตียงแบบนั้นได้?

         ในหัวของเพนนีตีกันยุ่งไปหมด แต่ท้ายที่สุดเธอก็ต้องสลัดความคิดไม่เข้าท่าออกไปก่อนเพราะวันนี้ต้องเข้างานกะเช้า ถ้าไม่รีบไปก่อนเวลามีหวังได้เลิกงานช้าอีกแน่ ๆ

         คิดได้ดังนั้นมือบางก็ไล่ปลดกระดุมชุดนอนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ทรงหลวมอย่างเคย เธอหันไปคว้าเอากระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องแล้วมองรอบห้องอีกครั้งว่าไม่ลืมหยิบของใช้ส่วนตัวอย่างอื่น

         เพนนีเปิดประตูห้องเตรียมจะเดินออกไปแต่เธอก็ต้องหันกลับเข้ามาด้านในอีกที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองจะเอาหนังสือหลุดคิวซีที่เพิ่งซื้อมาไปคืนร้านหนังสือด้วย

         “เกือบลืมแล้วไหมล่ะ”

         ร่างบางคุยกับตัวเองแล้วเดินไปหยิบหนังสือปกหนังสีดำที่วางทิ้งไว้ตรงหัวนอน เธอหย่อนมันลงกระเป๋าแล้วรีบเดินออกไปจากบ้านในขณะที่ฟ้ายังไม่สว่างดี

         รองเท้าผ้าใบคู่เก่ากระทบไปกับพื้นระหว่างทางเดินไปทำงาน ใบหน้าสวยนิ่งเรียบไร้อารมณ์ตามเคยแต่เพนนีกำลังยกนิ้วขึ้นมาถูริมฝีปากตัวเองเมื่อมันรู้สึกร้อนผ่าวแบบผิดปกติ

         “…ทำไมมันร้อนแบบนี้ล่ะ แมลงกัดตอนนอนรึไง”

         คนตัวเล็กเริ่มหงุดหงิดเมื่อร่างกายและความรู้สึกผิดปกติบางอย่างก่อตัวขึ้นมาพร้อม ๆ กัน เธอกระชับกระเป๋าสะพายแน่นแล้วเดินเข้าตึงสูงระฟ้าไป…

         16:00น.

       “วันนี้เลิกงานพร้อมกัน ไปกินข้าวกันต่อไหมพี่เพนนี พี่เคนนี่ พี่ปอยด้วย”

         เสียงของแพรสาวน้อยอายุยี่สิบสองเอ่ยชวนพี่ร่วมงานที่สนิทกันหลังจากเพิ่งได้พักเบรกทานข้าวเช้ากันตอนใกล้จะเลิกงาน

         “มาชวนตอนเพิ่งกินข้าวไปเต็มท้องเนี่ยนะยัยแพร ถามจริ๊ง!?”

         เคน หรือ เคนนี่ผู้จัดการประจำร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่จีบปากจีบคอส่งเสียงถามแพรกลับไป ผู้ชายใจสาวพูดแบบนั้นก็จริงแต่กลับทำมือทำไม้โอเคแทนการตอบตกลงเสียอย่างนั้น

         “ฮ่า ๆ ไหนบอกเพิ่งกินข้าวแล้วทำไมโอเคล่ะ”

         ส่วนสาวห้าวอย่างปอยก็หัวเราะร่วนออกมาพลันส่ายหัวแล้วหันไปรอคำตอบจากเพนนี

         “…ไปก็ได้ เบื่อ ๆ อยู่ ออกไปเจอคนหน่อยก็ดี”

         เพนนีตอบตกลงเพื่อนร่วมงาน ใจจริงเธอไม่ได้อยากไปหรอกเพราะอยากนอนมากกว่า แต่นาน ๆ ทีจะเลิกงานเวลาเดียวกันกับสามคนนี้สักที เลยไม่อยากปฏิเสธ

         “ดีมากจ้ะแม่คนงาม งั้นขอตัวไปเปลี่ยนชุดออกจากตำแหน่งผู้จัดการก่อนนะ เจอกันทางออก”

         เคนหันมาใช้มือลูบคางเพนนีแล้วเตรียมจะลุกขึ้นยืนไปทำในสิ่งที่เพิ่งพูดบอก แต่ผู้หญิงอีกสามคนบนโต๊ะกลับลุกขึ้นพร้อมกันกับเขาเพราะจะไปถอดยูนิฟอร์มของโรงแรมออกเตรียมเลิกงานเหมือนกัน

         ทั้งสี่คนเดินแยกกันเข้าไปที่ล็อกเกอร์เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ล็อกเกอร์ของเพนนีอยู่ไกลสุดเธอเลยต้องเดินผ่านกระจกบานใหญ่หน้าห้องน้ำไปก่อน ใบหน้าสวยหันไปมองตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกก่อนจะหยุดการก้าวเดินเพื่อสำรวจร่องรอยแปลก ๆ ที่ตาของเธอเพิ่งเห็นมัน

         นี่มันรอยอะไร…?

         ตากลมโตฉายความงุนงงออกมา พลันมือก็ยกขึ้นรูปรอยแดงก่ำใต้สันกรามตัวเอง เธอสัมผัสมันเบา ๆ ก่อนจะหลุบตาลงมองริมฝีปากที่ยังบวมเจ่ออีกครั้ง

         “เมื่อคืนนอนเม้มปากเหรอ หรือแมลงกัด แล้วไอ้รอยนี่มันมาจากไหนล่ะ ทำไมเหมือน…”

         เหมือนที่ทำในฝันเลย

         ทันใดนั้นภาพที่วาดิมใช้ปากเม้มตรงคอของเธอก็ผุดเข้ามาในหัว ทำให้ระหว่างคิ้วของเพนนียู่เข้าหากันอีกครั้ง

         กระดุมชุดนอนหลุด ผมก็ยุ่ง ปากก็บวม มันจะไม่สมจริงเกินไปหน่อยเหรอ…

         เฮือก!

         “ตกใจอะไรขนาดนั้น ยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอ มัวแต่เหม่ออะไร”

         เพนนีสะดุ้งตัวโยนพร้อมสติกลับเข้าร่างทันทีเมื่อปอยเดินมาวางมือลงบนไหล่ เธอมองภาพปอยสะท้อนยืนอยู่ด้านหลังแล้วถึงได้ถอนหายใจออกมา

         “อ่อ…ปะ เปล่า กำลังไปน่ะ”

         คนตัวเล็กตอบเสียงตะกุกตะกักแล้วรีบเดินไปที่ล็อกเกอร์เพื่อเปลี่ยนชุด เพนนีใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็เดินออกมาจากห้องน้ำที่ตอนนี้มีเพื่อนร่วมงานอีกสามคนรออยู่ก่อนแล้ว

         “…ปะ เดี๋ยวชนช่วงคนเลิกงานจะบันเทิงเกิน”

         เคนพยักหน้าแล้วควงแขนกับแพรเดินนำไป ส่วนปอยก็หันมามองเพนนีแล้วจับแขนเพื่อนสาวที่พูดน้อยที่สุดออกเดินเช่นกัน

         ตึก ตึก ตึก

         “พี่เคน มีแขกวีนอยู่ที่ห้องอาหารต้องการพบพี่ด่วน!”

         โดนัทพนักงานสาวอีกคนที่เพิ่งเข้ากะบ่ายวิ่งหน้าตาตื่นมาเรียกผู้จัดการของร้านตัวเองให้ไปที่ร้านอาหาร ผู้หญิงคนนั้นหอบตัวโยนแต่ก็พยายามปรับการหายใจให้เป็นปกติ

         “ให้เดี่ยวจัดการไปสิ มันมาเข้างานแล้วไม่ใช่เหรอ”

         ชายใจสาวมีท่าทีเคร่งขรึมขึ้นแล้วโบ้ยงานไปให้รองผู้จัดการอย่างเดี่ยวแทน เพราะตอนนี้มันหมดหน้าที่ของเขาแล้ว

         “…แต่คุณพลอยพรรณต้องการพบพี่เท่านั้น พี่ก็น่าจะรู้”

         “เวรละ”

         เคนสบถออกมาพลันชำเลืองตามองเพนนี แพร และปอย จากนั้นทั้งสี่คนที่กำลังจะพากันไปสังสรรค์ก็ต้องเดินไหล่ตกกลับไปเปลี่ยนชุดทำงานอย่างไม่มีทางเลือก เมื่อรู้ว่าแขกที่วีนเป็นแขกคนสำคัญที่มักสร้างปัญหาทุกครั้งเวลาเข้ามาใช้บริการ…

         “สวัสดีครับคุณพลอยพรรณ”

         เคนอยู่ในชุดสูทพร้อมเพนนีที่กลับไปยืนประจำตำแหน่งโฮสต์ หรือพนักงานต้อนรับประจำร้านอาหารสุดหรู เหตุผลที่เธอและเพื่อนร่วมงานอีกสองคนต้องกลับมาด้วยก็เป็นเพราะคุณพลอยพรรณชอบเรียกหาแต่พนักงานเก่า ๆ ที่ทำงานกันมานานน่ะสิ แล้วถ้ารายนั้นไม่ได้ตามใจต้องการก็จะพาลวีนจนแขกคนอื่นเดือดร้อนกันไปหมด

         เพนนียืนมองเคนถูกคุณพลอยพรรณด่าสาดเสียเทเสียอย่างช่วยอะไรไม่ได้ แม้จะด่าแบบผู้ดีแต่ยังไงก็เป็นการด่าอยู่ดีนั่นแหละ เธอเห็นเคนคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก็ได้แต่ขอโทษขอโพยในความไม่สะดวกต่าง ๆ ที่คนรวยอย่างผู้หญิงคนนั้นจะสรรหามาว่า

         ที่จริงแล้วเธอเข้างานมาพร้อมกับเคน และเธอก็ถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นผู้จัดการเช่นกัน แต่เพนนีเลือกที่จะปฏิเสธเพราะพอทำงานมาได้หลายปีเข้าก็พอจะรู้ว่าเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยไม่คุ้มกับสุขภาพจิตที่จะเสียไปแบบนี้ สู้ทำงานเก็บเงินไปอีกสักพักแล้วค่อยออกไปหางานอื่นทำดีกว่า

         “ออกไปเถอะ ทำแบบนี้นาน ๆ คนอื่นจะหาว่าฉันใจร้าย”

         “ครับผม ขอตัวนะครับ”

         เคนผงกหัวรับคำแล้วถึงได้ลุกเดินออกมา เธอมองผู้จัดการประจำร้านเดินตรงมาหาด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ปากของเคนมันคว่ำเสียจนบิดเบี้ยวผิดรูป

         “…เรื่องเดิม ๆ แค่อยากโชว์ว่าตัวเองรวย มีอำนาจ มีสิทธิพิเศษนั่นแหละ”

         ทั้งเธอ แพร และปอย ไม่จำเป็นต้องถามถึงสาเหตุเคนก็ร่ายมันออกมาด้วยตัวเอง ซึ่งเรื่องแบบนี้พนักงานทุกคนในร้านต่างก็รับรู้และเข้าใจดี แม้จะไม่อยากคุ้นชินก็ต้องทำใจ

         “เลิกงานเถอะพี่ วันนี้ไม่ต้องไปแล้ว กลับไปพักกันดีกว่า”

         “อือ เห็นด้วย”

         แพรเป็นคนเสนอขึ้นปอยเลยรีบพยักหน้าเห็นด้วย เพราะอารมณ์ของแต่ละคนคงไม่ดีเท่าไหร่นัก ไหนจะเวลาที่ล่วงเลยมาหกโมงเย็นแล้ว แยกย้ายกันกลับบ้านไปพักน่าจะดีกว่า

         กึก!

       เพนนีมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านหนังสือหลังจากที่เธอเดินเลยบ้านของตัวเองมาเพื่อคืนหนังสือหลุดคิวซีที่เพิ่งซื้อไปเมื่อวาน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้หยิบมันออกมาจากกระเป๋านัยน์ตาสีดำสนิทก็เห็นว่าร้านหนังสือเก่า ๆ ตรงหน้าไม่เปิดให้บริการในวันนี้

         ร้อยวันฟันปีไม่เคยปิด ไหงมาปิดวันที่ฉันตั้งใจมา

         ไหล่บางห่อเข้าหากันอย่างคนเริ่มอ่อนล้า เธอพ่นลมหายใจออกมาจากปากอีกครั้งแล้วหมุนตัวเดินกลับไปตามทางที่เพิ่งเดินจากมา