1

ดารินลดาดันไหล่กว้างของกุมภาเต็มแรง แต่เธอโดนเขากดมือเอาไว้ข้างตัว เรือนร่างสูงเพรียวกักเธอเอาไว้เหมือนทุกค่ำคืนที่เขาเข้ามาย่ำยีเธอ

“ปล่อยฉันนะ อื้อ...” เธอโดนเขาจูบปิดปากเอาไว้ ร่างกายไร้อาภรณ์เพราะถูกเขาถอดดึงออกไปจากเรือนกายก่อนหน้านี้แล้ว

“ฉันจะปล่อยเธอไปแน่ ถ้าเธอไปบอกให้แม่ของเธอเลิกยุ่งกับพ่อของฉัน” กุมภาเอ่ยเสียงเข้ม

“พวกท่านรักกัน ฉันคงไม่กล้าไปบอกให้พวกท่านเลิกกันหรอกค่ะ” มารดาของเธอกับบิดาของเขารักกัน เธอไม่กล้าไปบอกให้พวกท่านเลิกกัน ไม่กล้าอาจเอื้อมไปทำลายความรักของใคร

มารดาอาจจะเป็นแค่ช่างตัดเสื้อเล็ก ๆ ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ท่านก็เป็นคนดี หลังจากบิดาของเธอเสียชีวิต ท่านก็ครองตัวเป็นโสดมาตลอด

เธอเองก็เป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าเหมือนกัน มารดาได้ฝากฝังเจ้านายเก่าแก่ของท่านให้เธอไปทำงานที่ห้องเสื้อชื่อดัง ตัดเย็บชุดแต่งงานให้คู่บ่าวสาว

“รักกันอย่างนั้นเหรอ แม่หน้าเงินของเธอรักพ่อฉันอย่างนั้นเหรอ ตลกที่สุด ฉันไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนเท่าเธอสองแม่ลูกอีกเลย”

“โอ๊ย!” ดารินลดาร้องด้วยความเจ็บเมื่อโดนบีบจนไหล่แทบหัก

“ฉันเจ็บนะ”

“เจ็บสิดี เธอจะได้เข้าใจว่าฉันเจ็บยิ่งกว่า ถึงแม่ฉันจะตายไปแล้ว แต่พ่อต้องรักแม่ของฉันคนเดียว ที่สำคัญถ้าจะมีใหม่ก็ต้องเป็นคนดีเหมือนแม่ของฉัน ไม่ใช่ผู้หญิงหิวเงินแบบแม่ของเธอ” เขาซุกไซ้ซอกคอของเธอ ก่อนจะขบกัดจนเกิดรอยแดง

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าแม่ฉันเป็นคนไม่ดี”

“ก็ไอ้อาชีพเคยเป็นเมียน้อยขายตัวของเธอสองคนแม่ลูกน่ะสิ” เขาให้ลูกน้องไปสืบมาแล้ว แม่ของเธอเคยเป็นเมียน้อยทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยกมาก่อน

“แม่ของฉันไม่เคยเป็นเมียน้อยนะ” เธอพยายามอธิบายแต่เขาไม่อยากฟัง

“ฉันเชื่อในข้อมูลที่รับรู้มา แต่ไม่เชื่อลมปากคนอย่างเธอ”

“นี่คุณอย่ากัดตรงนั้น” เธอประท้วงแต่เขาหาได้สนใจไม่

“ทำไมล่ะ”

“เดี๋ยวเป็นรอยแดงนะ”

“กลัวคนอื่นเห็นอย่างนั้นเหรอ ก็ดีนะ เห็นกันไปเลย” เขายิ้มเยาะ สร้างรอยแดงตรงลำคอต่อไป

ดารินลดากรีดร้องแต่โดนเขากระแทกปากปิดเอาไว้ แล้วบทรักร้อนแรงก็เกิดขึ้นในขณะที่เธอไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ

“จะไปไหน” เขาเกี่ยวเอวบางเอาไว้ เมื่อเธอกำลังจะหนีลงจากเตียง

“คุณได้ในสิ่งที่คุณต้องการแล้ว ก็ปล่อยฉันไปได้แล้ว” ดารินลดาพยายามปลดมือเขาออกจากเอวคอด แต่เขายิ่งกอดรัดแน่นขึ้น

กุมภาเป็นคนเอาแต่ใจ เขาทำได้ทุกอย่างให้ได้ดั่งใจเขา

“ฉันยังไม่อยากให้เธอไป แม่นางบำเรอ”

“คุณก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทำไมถึงยังทำแบบนี้กับฉันอีก” เธอเสียตัวให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่มารดาพาเข้ามาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเขา

เขาประกาศต่อหน้ามารดาของเธอว่า จะทำให้ท่านเสียใจ คงเป็นเรื่องนี้ เธอเห็นท่านลำบากมามาก เมื่อเห็นว่าท่านกำลังจะมีความสุขกับผู้ชายที่รัก และจะอยู่กันในบั้นปลายชีวิต เธอจึงไม่กล้าทำลายความรักของพวกท่านด้วยเรื่องบาดหมางของตัวเอง

ถ้ามารดารู้ว่าเธอโดนกุมภาทำแบบนี้คงไม่ยอม และพวกท่านก็จะบาดหมางกัน ดารินลดาคิดมากมายอยู่ในหัว เห็นความสุขของมารดาสำคัญที่สุด

เมื่อก่อนเคยอดมื้อกินมื้อ ท่านยอมอดให้เธออิ่ม เธอไม่ยอมกิน แบ่งอาหารกันกินกับท่าน บิดาเสียชีวิตไปก็ทิ้งหนี้สินเอาไว้ ทำให้เธอกับมารดาต้องระเหเร่ร่อนนอนข้างถนนมาแล้ว คุ้ยเขี่ยถังขยะหาเศษอาหารก็เคยทำมาแล้ว

เธอไม่อยากให้มารดาต้องลำบากอีก

“ทำแบบนี้กับเธอคือทำแบบไหนเหรอ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย” เขาพูดอย่างยียวนกวนประสาท

“นี่ปล่อยนะ” เธอดิ้นแต่เขากอดรัดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“อย่าสำคัญตัวเองไปหน่อยเลย ฉันทำแบบนี้กับเธอก็เพราะว่าฉันอยากทำให้แม่ของเธอเจ็บไง มันไม่เกี่ยวกับคู่หมั้นของฉัน ฉันยังรักเขาอยู่เหมือนเดิม” เขากระซิบเสียงเข้มที่ริมหู

ความจริงเขาไม่ได้อยากหมั้นหมายกับขจีมาศเลยสักนิด แต่เพราะถูกผู้ใหญ่คลุมถุงชนให้หมั้นหมายกัน และฤกษ์แต่งงานก็ถูกเขาแขวนอยู่หลายปีเพราะยังไม่อยากแต่งงานกับคนไม่ได้รัก

“ฉันไม่เคยสำคัญตัวเองกับคนแบบคุณ”

“ก็ดี อย่าคิดมาจับฉันเหมือนแม่ของเธออีกล่ะ ถึงเธอเอาตัวเข้าแลกยังไงก็เป็นแค่ของเน่าเท่านั้น”

“ฉันเป็นของเน่าแล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไม”

“ก็เวทนาไง ถ้าฉันไม่เอา ใครจะเอาเธอ ฉันเลยต้องลดตัวลงไปยุ่งกับเธอไง”

“ฉันถือว่าเป็นความกรุณามากเลยค่ะ แต่ไม่จำเป็นเลยสักนิด”

“ปากดี ปากดีแบบนี้ไปบอกแม่ของเธอให้ยกเลิกการแต่งงานซะ อายุปูนนี้แล้วยังคิดจะแต่งงานอยู่อีกเหรอ” กุมภากัดกรามจนขึ้นสัน บ่งบอกว่าเขานั้นเกลียดมารดาของเธอเพียงใด

“แล้วทำไมคุณไม่ไปพูดเองล่ะ” เขาควรตกลงกับพ่อของเขาเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

“เพราะว่าพ่อของฉันมันไม่ฟังยังไงล่ะ ดังนั้นคนที่จะยกเลิกการแต่งงานได้ก็คือแม่ของเธอไง”

“พ่อของคุณก็โตแล้ว แม่ของฉันก็โตแล้ว พวกท่านคิดเองได้ ฉันเป็นแค่ลูก จะไปบอกให้พวกท่านทำอะไรตามใจฉันไม่ได้หรอกนะ”

“นี่เธอหาว่าฉันเอาแต่ใจเหรอ”

“ก็แล้วแต่จะคิด”

“ปากดีนักนะ”

“โอ๊ย!” เธอร้องด้วยความเจ็บ ขณะโดนบีบปากจนแทบแหลก

“เธอนี่มันปากดี ถ้าแม่ของเธอไม่ยอมเลิกกับพ่อของฉัน เราได้เห็นดีกันแน่ แต่ตอนนี้ฉันจะทำโทษคนปากดีอย่างเธออีก” เขาดันเธอนอนลงเบื้องล่างก่อนจะขึ้นคร่อมทับ ดารินลดารัวกำปั้นใส่เขาระรัว แต่ไม่สามารถสู้แรงของเขาได้ สุดท้ายเธอก็ต้องตกเป็นของเขาอีกครั้งแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้

“รสชาติห่วยแตกมาก ฉันเวทนายัดเยียดความเป็นผัวให้เธอก็บุญแค่ไหนแล้ว ผู้หญิงต่ำ ๆ แบบเธออย่าเที่ยวไปแบให้ผู้ชายคนไหนอีกล่ะ มีฉันเป็นผัวคนเดียวก็พอแล้ว ถ้าอยากก็มาหาแล้วกัน ฉันจะบำเรอให้ ถ้าฉันเบื่อเมื่อไหร่เธอจะไปแบให้ใครก็ตามสบาย” ประโยคเจ็บแสบของเขาทำให้ดารินลดาต้องเก็บกลั้นความอดสูเอาไว้ในอก