2

เสียงปรบมือที่ดังขึ้นในงานแต่งงานมาจากกุมภา ลูกชายเพียงคนเดียวของกรจักร เขาเดินมาพร้อมกับพวงหรีดอันใหญ่ที่ถูกโยนเข้าไปในงาน

“ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับคุณพ่อ”

“ไอ้กุมภ์ แกทำอะไรของแก” กรจักรเอ่ยถามอย่างโมโห

“ก็มาแสดงความยินดีกับคุณพ่อไงครับ ที่คุณพ่อได้เมียน้อยของคนอื่นมาเป็นเจ้าสาว ดีเสียเหลือเกินเลยนะครับ ได้ของเหลือเดนเน่า ๆ มาเคี้ยวกิน”

เพียะ!!! ใบหน้าของกุมภาหันไปตามแรงตบ

“นี่พ่อตบผมเหรอครับ”

“ตบให้แกได้สติไง เจ้าลูกเวร นี่มันงานแต่งของฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาก่อกวน”

“สิทธิ์ของความเป็นลูกที่ไม่อยากให้พ่อหลงมัวเมาไปกับผู้หญิงชั้นต่ำยังไงล่ะ” กุมภาใบหน้าแดงจัด ทั้งโกรธ ทั้งอายที่โดนบิดาตบหน้า ท่านไม่เคยทำแบบนี้กับเขามาก่อน แต่พอผู้หญิงคนนี้เข้ามา ท่านก็ทำแบบนี้กับเขา

“แค่อ้าปาก แกก็ไม่มีสิทธิ์แล้ว แกเป็นแค่ลูกไม่ใช่พ่อของฉัน ถ้าแกแสดงความยินดีกับคนอื่นไม่เป็น แกก็ควรไสหัวออกไปจากงานซะ”

“นี่พ่อไล่ผม”

“แล้วแกเคยเห็นว่าฉันเป็นพ่อแกหรือเปล่าล่ะ”

“ผู้หญิงคนนี้มันสำส่อน มันเป็นเมียน้อยเขา ผมมีพยานมายืนยัน วันนี้ทุกคนจะได้ตาสว่าง” กุมภาชี้หน้าของไปรยาอย่างเกลียดชัง

“ฉันเองค่ะที่จะเป็นพยานยืนยัน นังนี่มันเป็นเมียน้อยผัวฉัน มันมาของานทำเป็นคนใช้แล้วริอยากได้เจ้านายเป็นผัว มันอ่อย มันยั่วจนผัวฉันหลง มันสำส่อนขายตัว” จารวีชี้หน้าไปรยาอย่างเกลียดชัง

“หยุดนะจารวี เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่ สามีของเธอมันมักมากเข้าหาฉันก่อน”

“แกนังแหละหุบปากนังไปรยา ถ้าแกไม่อ่อย ไม่ยั่วเขา เขาจะทำแบบนั้นเหรอ ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะ นี่คิดว่าจะชุบตัวจับเศรษฐีหน้าโง่คนอื่นได้น่ะสิ ฉันจะไม่ยอมให้ใครโง่ซ้ำซ้อน ฉันจะตามแฉแกทุกที่” จารวีพูดอย่างคั่งแค้น เพราะสามีไปหลงไปรยามาก รักไปรยามาก ทั้ง ๆ ที่มีเธอเป็นเมียอยู่แล้ว

แม้ว่าเธอกับเขาจะแต่งงานกันเพราะเธอพลาดท้อง แล้วแท้งลูกในภายหลัง แต่เขาเป็นสามีเธอแล้ว ก็ควรที่จะรักเธอคนเดียวสิ

ไปรยาสวย สามีเลยทั้งรักทั้งหลง รับมาเป็นคนใช้แต่ไม่ยอมให้ทำงานอะไรเหนื่อยๆ หนัก ๆ พยายามเข้าไปช่วยเหลือตลอด ในขณะที่เธอทำงานบ้านเอง เขาไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลย

หลังจากจารวีชี้หน้าด่าไปรยา เสียงฮือฮาในงานแต่งก็ดังขึ้น คนหันไปซุบซิบนินทากันใหญ่ว่าไปรยาคือเมียน้อย ที่มาได้กับกรจักรเพราะต้องการจะจับผู้ชายรวย ๆ

“ใครอยู่ข้างนอก มาจับผู้หญิงคนนี้โยนออกไปหน่อย ผมจะเอาเรื่องคุณ ที่คุณกล้าเข้ามาก่อกวนในงานแต่งของผม”

“ทำไมครับพ่อ พ่อรับไม่ได้เหรอที่รู้ความจริงว่าเมียใหม่พ่อมันสารเลวแค่ไหน”

“แกก็ด้วยไสหัวออกไปซะ อย่ามาก่อความวุ่นวายอะไรที่นี่”

“ไม่ต้องจับผมโยนออกไปจากงานหรอก ผมไปเอง ผมก็ไม่ได้คิดอยากที่จะมาเหยียบงานแต่งที่มีแต่ตัวเสนียดจัญไรแบบนี้หรอก”

“ไอ้กุมภ์ ไอ้ลูกบ้า” กรจักรเรียกลูกชายอย่างคั่งแค้น แต่กุมภ์เดินออกมาจากงานแบบไม่เหลียวหลัง

“คุณคะ ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องอับอายแบบนี้” ไปรยาเอ่ยขอโทษกรจักร คนมองมาด้วยสายตารังเกียจเธอก็ทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นยังไงไปรยา อย่าไปสนใจคนอื่นเลย สนแค่ฉันก็พอแล้ว” กรจักรกุมมือของไปรยาเอาไว้

เขาเคยรักเธอมาก่อน ตอนนั้นไปรยาเคยเป็นลูกของสาวใช้ในบ้าน แต่มารดารู้เข้าจึงขัดขวาง แล้วหาผู้ชายคนอื่นมาให้ไปรยา ทำให้ไปรยาตกเป็นของผู้ชายคนนั้น แล้วก็ให้เงินไปก้อนหนึ่งไล่ไปรยาออกไปจากบ้าน ในขณะที่เขาไปต่างประเทศ กลับมาเธอก็หายสาบสูญไปแล้ว

เขามาเจอเธออีกครั้งที่ร้านเย็บผ้าเล็กๆ ด้วยความบังเอิญ จึงได้พูดคุยกัน ทำให้เขารู้ว่าหลายปีมานี้เธอลำบากแค่ไหน แม้ผู้ชายคนใหม่ที่ล่วงเกินเธอจะพาเธอไปดูแลในฐานะภรรยา แต่ก็มีหนี้สินทิ้งเอาไว้ ทำให้ไปรยากับลูกสาวลำบากมาก

ไปรยาไปทำงานที่บ้านของจารวีก็โดนจารวีทำร้ายร่างกายเพราะหึงหวงสามี ไปรยาจึงระเหเร่ร่อนออกมา จนได้เจอกับคนใจดีรับมาทำงานบ้านอีกครั้ง และสอนการเย็บผ้าให้ จึงมีอาชีพพอเลี้ยงตัวเองได้มาจนเจอกับเขาอีกครั้ง หลังจากไม่เจอกันหลายปี

เรื่องราวชีวิตเหมือนนิยายน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง แต่มันเป็นเรื่องจริง ในอดีตหลังจากไปรยาจากไป บิดามารดาก็แนะนำผู้หญิงคนใหม่ให้เขา ในค่ำคืนหนึ่งได้ตกเป็นของกันและกันเพราะความเมา เขาเลยต้องรับผิดชอบนิตามารดาของกุมภาด้วยการแต่งงาน

เขาไม่ได้รักนิตาแต่เพราะเสียหายกันไปแล้วและผู้ใหญ่เห็นดีเห็นงาม เขาจึงจำต้องแต่งงานกับเธอ แต่ในระหว่างนั้นเขาก็ยังคอยออกตามหาไปรยาอยู่เสมอ แต่ก็ไม่เคยได้รับข่าวคราวของเธอเลย

ได้เจอกันอีกครั้ง เขาไม่มีพันธะ เธอไม่มีพันธะ เขาจึงขอเธอแต่งงาน รักครั้งแรกที่เขาไม่เคยลืม เพราะเธอเป็นรักเดียวของเขา

แม้งานแต่งงานจะมีปัญหาเกิดความทุลักทุเลไปบ้าง แต่กรจักรก็ไม่หวั่น เขาดำเนินงานแต่งงานต่อไปให้เสร็จสิ้น เพราะนี่คือวันที่เขารอคอย

กุมภาแค้นใจยิ่งนัก ขนาดมีคนมายืนยันว่าไปรยาไม่ดีเคยเป็นเมียน้อยมาก่อน บิดาก็ยังไม่เชื่อ ยังดำเนินงานแต่งงานต่อไป

“สารเลวเอ๊ย!” เขากระแทกหมัดกับเสา กัดฟันกรอดอย่างเจ็บแค้นใจ

พอหันไปก็เจอเข้ากับดารินลดาที่กำลังชะงักที่เดินมาเจอเขาเข้า ชายหนุ่มก็เดินเข้าหาหญิงสาวด้วยท่าทีคุกคามทันที

“จะไปไหนล่ะ” จัดการแม่ไม่ได้ ก็จัดการลูกแล้วกัน เขาตรงเข้าไปกระชากแขนของดารินลดาเต็มแรง

“โอ๊ย! คุณกุมภ์ปล่อยฉันนะ”

“แม่สารเลวของเธอยังหน้าด้านหน้าทน แต่งงานกับพ่อของฉันอยู่อีก ทั้ง ๆ ที่มีพยานมาชี้หน้าด่าว่าเคยเป็นเมียน้อย ฉันขอตบมือให้กับความหน้าด้านของแม่เธอจริงๆ”

“นี่ปล่อยนะฉันเจ็บ”

“เธอต้องรับผิดชอบความสารเลวของแม่เธอ”

“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ” ดารินลดาพยายามดิ้นแต่เขาจับเธอยัดเข้าไปในรถอย่างป่าเถื่อน

“ทำให้เธอรู้ไงว่านรกมีจริง โทษฐานที่เธอไม่ยอมไปบอกแม่ของเธอว่าอย่ามาแต่งงานกับพ่อของฉัน”

“โอ๊ย!” ดารินลดาร้องด้วยความเจ็บที่โดนเหวี่ยงเข้าไปในรถ เธอพยายามจะเปิดประตูรถลงไป แต่เขาล็อกรถเอาไว้อย่างแน่นหนา

“คิดว่าจะหนีฉันไปได้หรือไง ไม่มีทางเสียหรอก คืนนี้เธอต้องชดใช้ ต้องทำให้ฉันพอใจ เพราะแม่ของเธอทำให้ฉันไม่พอใจ”

“คุณจะพาฉันไปไหน”

“ไปไหนดีล่ะ” เขาเล่นลิ้น

“คุณปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” เขาขับรถเร็วปานพายุ เธอกลัวจนต้องหลับตา จิกมือกับชุดเดรสตัวสวยแน่น

“ปล่อยอย่างนั้นเหรอ” เขาทวนคำเสียงเข้ม ยิ่งเธอบอกให้ปล่อยเขายิ่งขับรถเร็วขึ้นจนน่าใจหาย

“ทำไมคุณขับรถเร็วแบบนี้ ไม่กลัวเกิดอุบัติเหตุหรือไง”

“ก็ดีสิ จะได้ตายไปพร้อมกัน” เขากำลังบ้าเลือด เธอเลยเงียบปากไปเสีย

รถยนต์ราคาแพงลิ่วจอดที่หน้าบ้านแถบชานเมือง เขากระชากเธอลงมาจากรถ จนร่างน้อยปลิว ก่อนจะแบกเธอขึ้นบ่าอย่างป่าเถื่อน